Αναρτήσεις
Πήγα στους γείτονες. Προσπάθησα σ' αυτές τις διακοπές να χαλαρώσω, όχι φώτος, όχι σκέψεις να γράψω αυτό κι εκείνο μα δεν μπόρεσα, η πόλη δεν σταματούσε να με προκαλεί. Όχι με τον δεδομένο πλούτο της, την φυσική της ομορφιά, την μαγεία όπως στο πρώτο ταξίδι 3 χρόνια πριν, αλλά με την αίσθηση ότι, γουώ, κάτι μεγάλο γίνεται εδώ.
Το βλεπες παντού: στους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες του Levent, στα ψαγμένα και υψηλής, όχι απαραιτήτως ακριβής, αισθητικής καταστήματα στα στενάκια του Galata, στο βουητό των οικοδόμων που αποκαθιστούν με σεβασμό εκατοντάδες κτίρια στις παλιές γειτονιές στο Πέρα (Μπέιογλου). Στους μαχαλάδες των απελπισμένων που γκρεμίζονται, βάσει φιλόδοξου πρόγραμματος της Κυβέρνησης τα χαμηλά στρώματα να ζήσουν σε καλύτερα στάνταρ στις σύγχρονες πολυκατοικίες στα περίχωρα της πόλης ή σε ολοκαίνουργια κουκλίστικα χωριά της Ανατ. Θράκης. Στα νέα μέσα συγκοινωνίας, τους μεγάλους δρόμους, στα μεγάλα και καλαίσθητα εμπορικά κέντρα, τα στυλάτα καφέ/εστιατόρια. Oργάνωση, καθαριότητα παντού παρούσες. Παράδειγμα γλαφυρό: ταξίδεψα και με λεωφορείο, υπερσύγχρονο, τηλεόραση και usb σε κάθε κάθισμα, πρόσφεραν συνεχώς τσάι, νερό, γλυκά, με είδαν που κρατούσα μπουκάλι και μόνοι τους προθυμοποιήθηκαν οι άνθρωποι να το βάλουν στο ψυγειάκι τους. Εδώ θα ζητούσαν επίδομα για να χαμογελάσουν!
Το συμπέρασμα μοναδικό: Η Τουρκία καλπάζει! Μια χώρα αυτάρκης, που παράγει τα πάντα, από τρένα, αυτοκίνητα μέχρι αιρκοντίσιον και 1000 είδη μπισκότα, μια χώρα που το βαλε πείσμα να γίνει καλύτερη, να την πει στους Ευρωπαίους που δεν την δέχονται στην οικογένειά τους. Βρήκαν, έχουν πια στόχο: στρώθηκαν, παράγουν, δημιουργούν!
Περιμένω με έξαψη την εξέλιξή τους αυτή την δεκαετία. Είμαι μαζί τους!
Ελληνική περηφάνια(!;)
Και πόσο πικρή η σύγκριση με μας. Διαπιστωμένο πια, είμαστε ένα κράτος τεμπέληδων παρτάκηδων, που αντιδρούν σε οτιδήποτε καινούργιο και καινοτόμο. Μια χώρα που έμαθε να διαχειρίζεται ανέμπνευστα, χωρίς όραμα, μέσω στρεβλωμένων ιδιοτελών ιδεολογιών τα τρέχοντα, και παράλληλα να μην προσπαθεί για τίποτα νέο, κολλημένη σε μια σκονισμένη ιστορία (όσο της ανήκει βέβαια) που πόσο να ξεπληρώνει ακόμη;
Μέσα όμως σ' αυτή την μαυρίλα των δεδομένων, για πρώτη φορά ίσως ένιωσα περήφανος που είμαι Έλληνας, περπατώντας στα στενά του Πέρα, βλέποντας τον πλούτο, την καλαισθησία, το μεράκι, το φιλοπρόοδο των Ελλήνων. Που χάθηκαν αυτοί οι άνθρωποι, κάποια ελλαδίτικη βλαχιά τους έπνιξε; Και πως στο διάολο καταντήσαμε έτσι;
Τα θέλω και στην Αθήνα
Φανάρια με χρονόμετρο, τι πιο πρακτικό (btw τα ίδια ακριβώς έχουν και στην Κομοτηνή, προμηνύει κάτι αυτό :-) ;)
