Τα τελευταία μαγαζιά/βιοτεχνίες του ιστορικού κέντρου - OpenWalkAthens

"Δεν υπάρχει πιο συναρπαστικό πράγμα από την έρευνα" είχε πει σε μια παρέα μια συγγραφέας και δίκιο είχε. Η σκέψη της μου επιβεβαιωνόταν εδώ και δύο μήνες όταν πρωτομπήκε η ιδέα να γίνει μια δράση ανάδειξης των μαγαζιών που χάνονται είτε αυτά αφορούν μια τέχνη που ξεφυσά τα τελευταία της είτε γιατί έχουν σπάνιο και ιδιαίτερο αντικείμενο. Μια κοπέλα μίλησε αρχικά για ένα μαγαζάκι που εξειδικεύεται σε υδρογείους κι απο κεί ξετυλίχτηκε το κουβάρι της -αλήθεια σούπερ συναρπαστικής- έρευνας. Μπήκα σε μέρη που προσπερνώ χρόνια καθημερινά και δεν φανταζόμουν τα σκηνικά που κρύβουν πίσω από τους τοίχους. Από εργαστήρια άθικτα στην εικόνα τους δεκαετίες, μέχρι τεχνίτες και καλούπια μαστοριών χαμένων, που διατηρούνται από μια γηραιά πελατεία που δεν τα παίρνει ετοιματζίδικα απ' τα σουπερ μάρκετ, αλλά έρχεται σ' αυτά τα εξειδικευμένα εργαστήρια και ζητά ακόμα και σήμερα το συγκεκριμένο.
Ήταν λοιπόν ένα πακέτο από ιδιαίτερες στιγμές που γεύτηκα αυτοί οι δύο μήνες, να τριγυρίσω σχεδόν όλα τα εργαστήρια της βιοτεχνικής περιοχής της Αθήνας, κυρίως στου Ψυρρή και στο Εμπορικό Τρίγωνο, και να γνωρίσω ανθρώπους με ενδιαφέρουσες ιστορίες, ντυμένες άλλοτε με πόνο και νοσταλγία, αλλά το σημαντικότερο, φέρουσες τη σύγχρονη ιστορία της πόλης.
Αυτή την Κυριακή η όλη δουλειά που κάναμε 20 άτομα τον τελευταίο μήνα, μετουσιώνεται στο πρώτο OpenWalkAthens "βιοτεχνίες/καταστήματα με σπάνιο αντικείμενο στο κέντρο" που πιστεύω δεν πρέπει να χάσετε. Σε 2 ώρες θα δείτε συμπυκνωμένη άγνωστη, νοσταλγική αλλά και σύγχρονη ιστορία της πόλης, και μαγαζιών, που στέκουν ταπεινοί φρουροί της πλούσιας βιοτεχνικής παράδοσης των κάτω αυτών γειτονιών.

Μερικά τιπς για τα σημεία του Owa:


Σιδηρουργείο-Μηχανουργείο, Χριστοκοπίδου 8
Ίσως το πιο ιδιαίτερο σημείο του OpenWalk, σέρνοντας την σιδερένια πόρτα μεταφέρεστε 100 χρόνια πίσω. Ακόμη χρησιμοποιείτε απ' τους τεχνίτες της ναξιώτικης οικογένειας των Λιοφάγων, το καμίνι που αχνίζει στο κέντρο τους, μαζί με το βαρύ αμόνι. Αξίζει να χαζέψετε τον τοίχο με τις κρεμαστές φωτογραφίες, και όλη την ιστορία της οικογένειας απ' την Νάξο ως του Ψυρρή και το άνοιγμα του Σιδηρουργείου το 1948.


Παραδοσιακό Τυπογραφείο, Αριστείδου 10-12, ημιυπόγεια στοά
Το ενδιαφέρον εδώ ότι έχει διατηρηθεί ατόφιο ένα τυπογραφείο απ' τα παλιά. Ο τρόπος σύνθεσης αυτής της βαριάς και απαιτητικής δουλειάς ήταν πραγματικά δύσκολος. Ψηφίδα-ψηφίδα, μεταλλικά στοιχεία στη σειρά σχημάτιζαν τα κείμενα, αυτά που πληκτρολογούμε εμείς στα 5 δεύτερα, ε, έπαιρνε και μισή ώρα για τον παλιό τυπογράφο για να τα στήσει.



Bιοτεχνία Κηροπλαστικής, Αριστοφάνους 28
Κηροπλάστες δεν έχουν μείνει πολλοί. Τα περισσότερα βιομηχανοποιημένα ετοιματζίδικα πια. Πίσω απ' το μπροστά χώρο κρύβεται το εργαστήριο με τα κρεμαστά καλούπια, και τ' αρώματα κεριών και λιβανιών ζεστά ζεστά να αγκαλιάζουν σαν λάβα το σώμα.

Κατάστημα Φελιζόλ, Άνθιμου Γαζή 9, Στοά Καρύτση
Η περίφημη λέξη φελιζόλ είναι δημιούργημα ακριβώς αυτού του καταστήματος, που έχει πατεντάρει και την ονομασία. Σήμερα φτιάχνει ντηζαϊνάτα αντικείμενα απο φελιζόλ κυρίως το μαγαζί στο κέντρο, η βιοτεχνία του Βοτανικού ασχολείται κυρίως με μονώσεις.

Τροχιστής ψαλιδιών/μαχαιριών, Κολοκοτρώνη 49
Απ' το 1926 στο Εμπορικό Τρίγωνο ο προπάππος Κοντοπίδης και ο εγγονός έχει διατηρήσει το μαγαζί μέχρι σήμερα. Το ενδιαφέρον ότι έχει δημιουργήσει μια συλλογή, μικρό μουσείο, με όλα τα εργαλεία τροχίσματος στον ημιόροφο που αξίζει τρελό έπαινο.


Μαλλιά για πλέξιμο, Κολοκοτρώνη 30
Οι Σακαλάκ είναι στην Κολοκοτρώνη από το 1935. Μοντέρνο μεν το κτίριο πια, αλλά είναι συνώνυμο του μαλλιού για τις Αθηναίες το μαγαζί αυτό. Το ενδιαφέρον ότι κάνει δωρεάν μαθήματα πλεκτικής και τη μέρα του ανοικτού περιπάτου θα κάνει επίδειξη.


Είδη Ραπτικής, Πλατεία Αγίας Ειρήνης 5
Απ' τα αγαπημένα μου σποτ. Ανάμεσα στο μπαρομάνι, διασώζεται ακόμη το μαγαζί ειδών ραπτικής των Αγγελοπουλέων, στην ίδια θέση απ' το 1925. Οι αδελφές Αγγελοπούλου το διατηρούν μέχρι σήμερα και όσοι το προσπερνάτε κακό του κεφαλιού σας. Αναλλοίωτο από τότε στο εσωτερικό του θα δείτε είδη ραπτικής και ρουχισμού ακόμη απ' την εποχή του Μεσοπολέμου. Αναζητήστε τα κουτιά με τις γαλλικές κάλτσες, είναι 70 χρόνια εκεί!




Εργαστήρι Ξυλογλυπτικής, Χριστοκοπίδου 2, υπόγειο
Ακόμα και η ξυλογλυπτική έχει αντικατασταθεί από βιομηχανική παραγωγή. Αλλά δεν μπορεί να φτάσει την ευαισθησία ενός χειροποίητου γλυπτού, από γερό τεχνίτη όπως είναι ο κ. Βασίλης, ένας πολυ φιλικός, καταπληκτικός άνθρωπος που αξίζει να γνωρίσετε.

Οργανοποιείο Καρελλάς, Λουκά Νίκα 14 & Αγ. Αναργύρων
Ίσως ο τελευταίος που κατασκευάζει χειροποίητα όργανα, αφού μαθήτευσε δίπλα σε μαστόρους παλιούς της ρεμπετομάνας περιοχής Ψυρρή/Αθηνάς, άνοιξε το εργαστήριο μιας απαιτητικής τέχνης το 1992. Και δεν είναι μόνο η ακουστική σημαντική, αλλά και τα ιδιαίτερα σκαλίσματα που ζητάνε οι πελάτες στα όργανά τους.

Xειροποίητα παπούτσια μπαλέτου, Αριστοφάνους 14
Παπούτσια μπαλέτου, ίσον Τζοάνα, για οποιονδήποτε ασχολείται μ' αυτόν τον χορό. Τα παπούτσια αυτά πάντα χειροποίητα, στα μέτρα των χορευτών κι η ιδιοκτήτρια θα δείξει πως φτιάχνονται.


Εργαστήριο μπαούλων, Παλλάδος 21, υπόγειο
Ένα υπογειάκι που δεν πιάνει το μάτι σου κοντά στην πλατεία Ηρώων φιλοξενεί από το 1966 το εργαστήρι μπαούλων του κ. Γιώργου. Ίσως το πιο εξειδικευμένο μαγαζί του OpenWalk που αποδεικνύεται ακόμη χρήσιμο, αφού σε πολλές παραστάσεις το Εθνικό και η Λυρική έχουν βρει εδώ παλιές βαλίτσες και μπαούλα. Ο κ. Γιώργος επίσης είναι ο μοναδικός που τα επισκευάζει πια σε ολόκληρη την Ελλάδα!


Ψάθινα καπέλα, Αγίας Ελεούσης 7, 1ος
Τα καπέλα είναι ότι πιο ετοιματζίδικο πια, αλλά ευτυχώς υπάρχει 3-4 πιλοποιϊα στο κέντρο που ακόμα κρατάνε. Ένα απ' αυτά της οικογένειας Σαρηγιαννίδη που έχει μεγαλύτερη εξειδίκευση στα ψάθινα καπέλα και θα δείξει πως φτιάχνονται.


Λευκοσιδηρουργείο, Κακουργοδικείου 2 (Αθηνάς 17 γωνία) υπόγειο
Απ' τα παραδείγματα που χαίρεσαι. Ο πιτσιρικάς εγγονός της οικογένειας Τερίκογλου διατηρεί ατόφια την ατμόσφαιρα του εργαστηρίου του παππού που άνοιξε το 1957 και είναι απ' τους πιο ανοιχτόκαρδους στο να μιλήσουν και να μυήσουν τον κόσμο σ' αυτή την ωραία τέχνη. Μακάρι να 'ταν όλοι έτσι πραγματικά. Το μαγαζί αυτό σίγουρα τα πάει περίφημα και θα συνεχίσει έτσι. Μπράβο του!

Τσιγκογραφείο, Χρυσοσπηλιωτίσσης 7, 3ος
Απ' τα τελευταία 3 της Αθήνας. Η τσιγκογραφία ήταν η τέχνη αποτύπωσης της φωτογραφίας σε τσίγκο κλισέ και ήταν άμεση η εξάρτησή της από την τυπογραφία. Με την αλλαγή της τεχνολογίας στην τελευταία, η τσιγκογραφία ουσιαστικά αχρηστεύτηκε και έστρεψε το αντικείμενό της σε ιδιαίτερες ανάγλυφες εκτυπώσεις όπως η χρυσοτυπία.


Αμπαζούρ, Ευριπίδου 1
Πολύ ωραίο σποτ. Η οικογένεια Περβολαράκη δέχτηκε με λαχτάρα να συμμετέχει. Όλη η οικογένεια απασχολείται στο μαγαζί που φτιάχνει 60 χρόνια τώρα αριστουργηματικά αμπαζούρ. Στις βιτρίνες του φιλοξενεί πραγματικά αμπαζούρ έργα τέχνης, ενώ την μέρα του owa θα φέρει και αμπαζούρ που έχουν πρωταγωνιστήσει σε παλιές ελληνικές ταινίες!

Κουρείο, Σοφοκλέους 5, στοά
Άλλο παράδειγμα με μέλλον. Ο ιδιοκτήτης κουρέας του, έχει διατηρήσει όλη την ατμόσφαιρα του παλιού κουρείου και όχι μόνο αυτό αλλά το γουστάρει τόσο που βρήκε, αγόρασε και θα επιδείξει ποδήλατο-κουρείο απ' την Ιταλία!


Περισσότερες πληροφορίες για το OpenWalkAthens στο http://atenistas.org/2013/05/14/openwalk/

Αθηναιολάτρεις μη το χάσετε! Συνέχεια

"Ανθρωποι στην πόλη", οι 80 φωτογραφίες

"Άνθρωποι στην πόλη" διαγωνισμός φωτογραφίας atenistas. Aπίστευτα κουραστικό και ψυχοφθόρο το όλο σαν διοργάνωση αλλά άξιζε τον κόπο. Σπάνια ανταμοιβή να χαζεύεις από μια άκρη κόσμο άπειρο να στέκεται να και χαζεύει τις διαφορετικές ματιές των φωτογράφων, το πως αποτύπωναν την πραγματικότητα της πόλης που ξετυλίγεται εύγλωττα στις 80 αυτές φωτογραφίες. Voila, η πόλη μας, τρέχουσα, γλαφυρή, τα σκοτάδια και το φως της
* Μακάρι το Μετρό μετά απ' αυτό να ξανασκεφτεί την χρήση της απολαυστικά μεγάλης εξόδου στην Αμαλίας, μπορεί να είναι μια γκαλερί που μπορεί να φιλοξενεί την εικαστική δραστηριότητα των άπειρων καλλιτεχνών της πόλης και να συστήνει μια πόλη ζωντανή και ενδιαφέρουσα στους βιαστικούς περαστικούς.

Συνέχεια

Μες στην κάψα του Kασμίρ

Πλατεία Θεάτρου βράδυ, το "ψυχή" είναι η μόνη έκφραση που ταιριάζει στο γύρω. Κι αν κάτι σπάει τη νέκρα είναι οι ελαφρές ορδές που συρρέουν στην κροκί αυλή της "Κληματαριάς", μια πολύ καλή ταβέρνα, αθηνέζικη με τα όλα της, αλλά πολύ μέηνστρημ πια, ταινίες, διαφήμίσεις έχουν παίξει. Aυτό δεν είναι athensville καθόλου, κι έτσι το μπλογκ σκαπανέας του άγνωστου, πήρε μια παρέα με σκοπό να την μυήσει στο κούρδικο εστιατόριο της Σαπφούς, που ήτο πασίγνωστο αλλά τελικά έκλεισε.
Στο πόστο του ένα ασιατικό εστιατόριο που η γραφή το κανε κάτι σε Ινδοπακιστανικό. Το πιο σπέσιαλ είναι όμως ότι είναι αποκλειστικά μεταναστών από το Κασμίρ, μια διαφιλονικουμενη περιοχή μεταξύ των δύο κρατών, θέση κλειδί απο αρχαιοτάτων κλπ για το wikipedia.
Έτσι η τουρνές στις γεύσεις του αποδείχθηκε καυτό, καυτερό αλλά όσο πρέπει. Η αίσθηση της κάψας είναι πάνω απ' την περιγραφή των φαγητών: σαν να τρέχεις με μοτοσυκλέτα και να αλλάζεις διαρκώς στροφές βουτώντας στα πιάτα που παραγγείλαμε στην μέση. Καυτερό-δροσερό-ήπια καυτερό-σβήσε την κάψα με ψωμί, "γιουχού", χέρια να κουνιούνται με το σώμα να παίρνει τον έλεγχο από μόνο του. Συναρπαστικό; Ναι, ήταν τελικά σεξ.
Στα του φαγητού, ας βάλουμε σαν βάση το λεπτόκοκκο ρύζι και το μπόλιασμά του είτε με κάρι, είτε με λαχανικά, μαγειρεμένο με μοσχάρι ή κοτόπουλο ή το τοπ τοπ τοπ με τις σταφίδες που του δίνε μια ιδιαίτερη γλύκα. Από κρεατικά παρόντα τα ανατολίτικα κεμπάπ μ' αρνί, και από κει και πέρα κοτόπουλο κάργα: καταπληκτικό το κατακίτρινο με το κάρυ, και στην σουβλίτσα επίσης, ενώ εξαιρετική σε βερσιόν ελαφρά τηγανισμένο και σβησμένο με γάλα καρύδας και τζιντζερ. Ιδιαίτερα μου τράβηξε την προσοχή το πολτοποιημένο σπανάκι που χε μαγειρευτεί σε ταψί με πατατούλες, βαθειά ξεχωριστή γεύση. Οι πατάτες κάτι σε γιαχνί αλλά στο εξωτικό καταπληκτικές ενώ αν και επρόκειτο για εντόπια λαχανικά η σαλάτα ήταν τέλεια φροντισμένη με ανατολίτικη λεπτοδουλειά, όμορφος ο ανθός από φλούδα ντομάτας στο κέντρο. Τέλος, αξιομνημόνευτη εικόνα το να ζυμώνουν το ψωμί άμεσα και σε 10 λεπτά να ναι στο τραπέζι, ζεστό, αφράτο ποίημα που μπορείς να το βουτήξεις στην συνοδευτικο πιάτο που σερβίρεται πρώτο με κυρίαρχη μια σως με κύμινο και από δίπλα γιαούρτι.
Ένα τσαγάκι με λίγο κάρδαμο κέρασμα για το τέλος και χορτασμένοι πληρώσαμε μόλις 5 ευρώ το άτομο. Για πολλούς που θα αναρωτηθούν και θα εκδηλώσουν έναν υφέρποντα ρατσισμό (γιατί είναι ρατσισμός να υποτιμάς το πόσο τηρούν συνθήκες υγιεινής κάποιοι λαοί, εκεί φαίνεται πόσο ανοιχτόμυαλος είσαι και όχι στα ηρωικά σμάρτφοούν τιτιβίσματα), όχι για μια ακόμη φορά να ξαναπώ, δεν πάθανε τίποτα τα εντεράκια μας, ήταν όλα καταπληκτικά (έλεος!). Βγαίνοντας έρημη η Σαπφούς, η Μενάνδρου, γυμνές και ήσυχες κάτω απ' τα λίγα πορτοκαλί φώτα. Στην κληματαριά συνέχιζε να συρρέει ο κόσμος...
• Σαπφούς 5, Πλ. Θεάτρου όπισθεν
σορρυ για τις κακές φώτος του κινητού, κάμερα όχι εύκαιρη :-)

Συνέχεια

Viva Σκανδιναβικό design, τι άλλο;

Ήταν Σάββατο 7 και κάτι στην Θεσσαλονίκη, και σουλατσάροντας στην πόλη μπήκα για ν' αποφύγω την βροχή σ' ένα ε, έτσι μαγαζί. Tiger το όνομά του, όχι τόσο ιδιαίτερος τίτλος, κάτι ελληνικο με διακοσμητικά, ε ας το δω. Αυτό ήταν, ένα σταδιακό εγκεφαλικό από όμορφα αντικείμενα, με απλό σχεδιασμό και φουλ στην εξυπνάδα και το φαν, μ' έκαναν να νιώσω στον παράδεισό μου.
Αρχικά βλέποντας τα δίφθογγα στ' αλφάβητα ήμουν έτοιμος να υμνήσω ξανά την θεία Σουηδία, αλλά και το .dk στις συσκευασίες περίπου στην ίδια γειτονιά μ' άφησε. Το 'χουν τόσο οι Σκανδιναβοί σε όλα τους. Θέτουν τόσο ωραία την πρακτικότητα/βολικότητα στην φόρμα και μετά το χρωματίζουν με χαρά, πλάκα, κέφι ή κι εκεί που δεν χρειάζεται αφαιρώντας τελείως οποιαδήποτε εξτραδάκι (λευκά/μαύρα αντικείμενα που αναδεικνύουν το σχήμα).
Πολλές φορές είχα σκεφτεί τι καλά αντί να τρέχουμε στα αεροδρόμια και Κηφισούς τι καλά θα 'ταν τα μικρά αντικείμενα του ικεα, να φιλοξενούντο σε έναν χώρο στο κέντρο της πόλης. Ε, αυτή την ιδέα πήρε προφανώς η tiger αλλά την εξέλιξε με μια πιο κεφάτη και εξωστρεφή διάθεση. Οι τιμές τους δε, είναι πραγματικά σούπερ, κινέζικες αλλά δεν πληρώνεις το ντιζάιν.
Α, και νόμιζα ότι έχει μόνο στην Θεσσαλονίκη. Μετά από επικοινωνία ανακάλυψα ότι έχει δύο μαγαζιά στο Λεκανοπέδιο Καλλιθέα και Νέα Ιωνία. Άντε και στο κέντρο, αλλά μέχρι τότε συρρεύστε εκεί αν θέλετε μοναδικά αντικείμενα πριν τα δείτε σ' όλα σπιτικά της πόλης.

Ακολουθεί συλλογή από σπέσιαλ αντικείμενα που μου χάρισαν ντηζάιν κέφι!




κουλ σφήνα πόρτας


iphone θήκες, σκανντι μοτίβα και ωραία αυτά τα δίφθογγα τα συνενωμένα


Σκανδιναβιά: Τι έχεις; Ένα απλό σαπούνι, δεν χρειάζονται τζιριντζάντουλες και κρίνα, απλή τυπογραφία και άσε το χρώμα των γραμμάτων να μεταδώσει την αίσθηση.

Συνέχεια

Πολίτικες γεύσεις του Φαλήρου

guest post: του Νίκου Νικολαΐδη*
Το Φάληρο, μαζί με την Κηφισιά, ήταν ο κατεξοχήν τόπος παραθερισμού της αθηναϊκής μπουρζουαζίας. Οι επιφανείς και εύποροι αθηναίοι θα επιλέξουν το Φάληρο για να κατασκευάσουν τις παραθεριστικές τους οικίες ενώ οι όχι και τόσο εύποροι θα καταφεύγουν στις παραλίες του για τα καλοκαιρινά τους μπάνια. Σήμερα ελάχιστα από αυτά τα μέγαρα επιβιώνουν, συνυπάρχοντας με πολυώροφες πολυκατοικίες και χωρίς να έχουν χάσει την αίγλη τους στέκουν ως μνημεία της αθηναϊκής Belle Époque. Την αίσθηση νοσταλγίας μιας χαμένης παλαιό-αστικής κληρονομιάς επιτείνει η παρουσία των εκπατρισμένων Ρωμιών της Πόλης.
Οι Ρωμιοί θα καταφτάσουν στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του 60 όταν η Τουρκία απελαύνει μαζικά τους Ρωμιούς που ήταν κάτοχοι ελληνικών διαβατηρίων. Περισσότερα από 10.000 άτομα θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την Τουρκία μέσα στο χρονικό περιθώριο 24 ωρών. Η έξαρση του κυπριακού απλώς θα επιτείνει το αίσθημα ανασφάλειας και κατά συνέπεια τη φυγή με αποτέλεσμα η άλλοτε πολυπληθής κοινότητα να αριθμεί σήμερα λιγότερα από 5.000 μέλη σε μία πόλη των δεκατριών εκατομμυρίων. Οι εκπατρισμένοι Κωνσταντινουπολίτες θα εγκατασταθούν στο Φάληρο, όπου οι βόλτες στην ακροθαλασσιά θα φέρνουν στο νου την θαλασσινή αύρα του Βοσπόρου.
Για αρκετούς η Πόλη θα παραμείνει μία ανάμνηση ενώ άλλοι θα συνεχίσουν να διατηρούν σχέσεις με τον τόπο τους, ταξιδεύοντας στην Πόλη για να επισκεφθούν συγγενείς, για λόγους επαγγελματικούς ή απλά για διακοπές. Οι ταξιδιώτες επέστρεφαν στην Αθήνα έχοντας στις αποσκευές τους, ένα φάκελο με τη σύνταξη κάποιου ηλικιωμένου συγγενή, limon kolonyası (κολόνια λεμόνι), αγίασμα από το Μπαλουκλή για ίαση πάσας νόσου και ασθενείας, φύλλο γιουφκά για πίττες, φρεσκοκομμένα τριαντάφυλλα για γλυκό του κουταλιού και σιτάρι για κόλλυβα.
Μέτα την εγκατάσταση πολλοί ήταν εκείνοι που άνοιξαν εστιατόρια, μπακάλικα και ζαχαροπλαστεία συνεχίζοντας στην Αθήνα γαστριμαργική παράδοση της Πόλης. Ένα από τα πιο γνωστά πολίτικα ζαχαροπλαστεία του Φαλήρου είναι το “Riviera” που εδώ και 36 χρόνια βρίσκεται στη γωνία Τρίτωνος και Ζαΐμη. Ιδρυτής, ο Στέλιος Καραπιπέρης ο οποίος από 13 μόλις χρονών ξεκίνησε να εργάζεται στα φημισμένα ζαχαροπλαστεία της Πόλης “Baylan” και “Tilla”, ο γιός του Γιάννης ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του. Στο “Riviera” φτιάχνουν εξαιρετικό προφιτερόλ, εκμέκ αλλά και αφράτο πολίτικο τσουρέκι αρωματισμένο με μαστίχα και μαχλέπι.

Συνέχεια

Σκέτη γλύκα o δρόμος σου!

Πολύς ο καιρός να μπει ποστ με γεύσεις στο μπλογκ, αυτό δεν σημαίνει ότι η αναζήτηση της σωστής μπουκιάς στον δρόμο δεν ήταν κυρίαρχη στις athensville περπατησιές.
Ξεκινώντας , στην πρώτη θέση στην πιο value for money καρυδόπιτα της Αθήνας. Μόνο με 0.90€ το κομμάτι, που μπορεί να φαίνεται μικρό αλλά δεν είναι αφού η γέμιση είναι βαριά, πυκνή, και ελαφρά στεγνή για καρυδόπιτα για μην λιγώνεσαι άδικα. Η γεύση εξαιρετική εννοείται.
• Φούρνος Γαμβέτα 4 & Εμμ. Μπενάκη, Ομόνοια 


Η κλασσική μας σπανακόπιτα ήταν κάποτε τρίγωνη, μετά έγινε ταψιού και τετράγωνη. Αλλά το πάχος της ήταν συγκεκριμένο, όχι μπόλικη. Αυτό έρχεται να ανατρέψει η κιμπάρικης γέμισης σπανακόπιτα των φούρων "Χωριάτικο" που και μόνο που την βλέπεις χορταίνεις. Πολύ πράμα, περισσότερο σπανάκι, λιγότερο τυρί και με λαδάκι όσο πρέπει. 1.70€.


Κουλουρτζίδικα παντού, αλλά ελάχιστα φέρουν το καλύτερο κομμάτι που μπορείς να βρεις στα καλάθια. Το ωραίο αυτό μακρυνάρι, με σφιχτή ζύμη με πτυχώσεις ωραία ψημένες όπως του τσαλακωτού, και μέσα σε σωστή αναλογία σκόρπιες σταφίδες, που δίνουν μια ήπια γλυκα στο σουσαμένιο κουλούρι.  Θα το βρείτε σίγουρα Σύνταγμα αρχή Φιλελλήνων και αρχές Σταδίου Ομόνοια, στα δύο πρώτα.


Τα "Στάχυα" είναι το καλύτερο σφολιατοτυροπιτάδικο της πόλης, τεράστια η γκάμα του που σε μπερδεύει. Αγαπημένο το κρουασάν λεμόνι ή σοκολάτα μπανάνα, αλλά αυτή τη φορά το μέγεθος δελέασε. Η τεράστια μπουγάτσα-φραντζόλα  είναι πρόκληση, γεύμα κανονικό που δεν γίνεται να ολοκληρώσεις. Μονο την μισή άντεξα, πάρτε το με παρέα.  1.50€
• Σπ. Τρικούπη 12, Εξάρχεια


Η Nestle το 'χει με την σοκολάτα ασυζητητί (αξέχαστα τα οριτζιναλ παγωτά nestle που 'χε βγάλει 4 χρόνια πριν, προτού εξαγοράσει τη Δέλτα και κολλήσει στα άνοστα magnum).  Έτσι οι 3 σοκολάτες που 'χει βγάλει  είναι εξαιρετικής ποιότητας. Η στρατσιατέλα λευκή με ωραία τραγανισμένα κομματάκια σοκολάτας στο σώμα της (αφήνει αίσθηση crunch στο στόμα), η φράουλα βαθειά αισθαντική, και η λιγότερο αγαπημένη πραλίνα θα ικανοποιήσει του νουτελίστας.


Και καταλήγουμε Μοναστηράκι. H Μattonella είναι αγαπητό παγωτατζίδικο γιατί δεν φέρει μόνο ιταλικό όνομα αλλά και την τεχνογνωσία των γειτόνων. Και ακόμη περισσότερο μια ευρύτερη γκάμα από γεύσεις που δεν συναντάς αλλού. Έτσι, τώρα που ανοιξιάζει και το δροσιστικότερο γίνεται  το ζητούμενο, η γρανιτοειδής 'φρούτα του δάσους' είναι Η επιλογή για να ξεφύγουμε απ' το δίπολο φράουλα-λεμόνι, γεύση πραγματικά περσονάτη και ιδιάζουσα.


Αλλά το κλασσικό μένει απαράλλακτο. Όχι μονο γιατί συνδέει με μνήμες, ή είναι κλασσική εικόνα των αθηναϊκών πλατειών αυτός ο πάγκος, αλλά η καρύδα ειναι το γευστικότερο δώρο, με την πυκνή υφή που θρυμματίζεται ηδονικά σε ψιχαλάκια στο στόμα και την χαρακτηριστική εξωτική γεύση. 1€.

Μμμμ καλοφάγωτα!

Συνέχεια

Rethink Athens: Το πρώτο βραβείο και 40 φώτο απ' τις υπόλοιπες συμμετοχές

Aυτή η εικόνα της Ομόνοιας αρκούσε. Η αγαπημένη μου πλατεία, έμοιαζε τόσο όμορφη, γαλήνια, εξαγνισμένη από την λήθη, την απέραντη τσιμεντίλα,  την εξευτελιστική εγκατάλειψη και το βαρύτερο φορτίο σε ανθρώπινο πόνο που έχει αθηναϊκό σημείο φιλοξενήσει ποτέ.
Συγνώμη που ξεκινώ έτσι, κάτι έκανε κλικ δυνατό αυτή η εικόνα. Και συμπαρέσυρε το όλον και η πρόταση του ολλανδικού γραφείου okra (με την συμμετοχή και του ελληνικού  studio 75) είναι αυτή που κέρδισε τελικά τον διαγωνισμό του Rethink Athens. Εύκολα εφαρμόσιμη, με σαφώς χαμηλό κόστος κατασκευής, έπαιξε έξυπνα και εξουδετέρωσε μάλλον εύκολα (δείτε τις άλλες προτάσεις παρακάτω) με τον ορθολογισμό της πράγμα που τόνισε και ο Πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση.
Πέρα απ' τα χαμηλά κόστη, προσφέρει μια Πανεπιστημίου και το γύρω της εντελώς διαφορετικό. Η λέξη "ξαπόστεμα" ήρθε στο νου μου, και αυτό την εκεί πραγματικότητα κομίζουν οι Ολλανδοί. Η πλατιά Πανεπιστημίου χωρίζεται σε λωρίδες, μια για το τραμ (ουσιαστικά μόνο μέσο που κινείται επί αυτής) και εκατέρωθεν πολλά δέντρα, πάγκοι,  ποδηλατόδρμος, μαμάδες, μπάμπαδες και λοιπά του autocad.
To ίδρυμα Ωνάση θα χρηματοδοτήσει την ολοκλήρωση της μελέτης (συγκοινωνιακής σε συνεργασία με ΟΑΣΑ) ενώ για την υλοποίηση της ανάπλασης θα χρησιμοποιηθούν μόνο κοινοτικά κονδύλια. Με το καλό!

Ακολουθούν το 1ο βραβείο και  η συνοδευτική ανάλυση του  καθώς και 40 φωτογραφίες από τις υπόλοιπες προτάσεις που θα φιλοξενούνται σε έκθεση στον κάτω χώρο της Στέγης μέχρι 6 Μαρτίου (κλικ στις φώτος για μεγέθυνση)



Η νικητήρια πρόταση

Πλατεία Δικαιοσύνης


Διασταύρωση Κοραή- Πανεπιστημίου


Πλατεία Ομονοίας


Τριλογία


Άποψη καθημερινότητας

Συνέχεια

Hσυχα στη βροχερή Πλάκα

Μαζί με την Ακρόπολη, πάντα εκεί, αλλά τον τελευταίο μήνα μου βγήκε αλλιώς. Ίσως είναι το μεγάλωμα, οι χαμηλότεροι σαν τα σπίτια της ρυθμοί, η πόλη που στα 'χει πει όλα και τα χεις πει γι' αυτή όλα ή έχουν ακουστεί από άλλους τα πάντα (γι' αυτό και το λιγότερο μπλογκιν). Η Πλάκα είναι το πιο αποτελεσματικό μέρος να σκοτώνεις τις σκέψεις σου δέκα λεπτά μακριά. Οι άδειοι μεσημεριανοί της δρόμοι, το χωριάτικο φίδιασμά τους, οι γλάστρες και τα παράθυρα με τα σεμέν κουρτινάκια και την τιβι να παίζει στο δωμάτιο, η επαρχιώτικη ησυχία της φυσικά· συν τις αναμνήσεις, αποδεδειγμένα το ιδανικό για συναισθηματικές κατά χαρακτήρα εξομολογήσεις (ιδίως το πλάτωμα χάζι της Αθήνας πάνω απ' τους Διόσκουρους, πόσα πράγματα που ξέχασα έχω με πάθος πει).
Τέλος πάντων, φλυαρίες, πάνω κάτω για όλους η Πλάκα ένα ωραίο σημαίνει και είναι το απαραίτητο 'αλλού' μιας μεγαλούπολης. Ξαναπάω· φωτογραφίες από εκεί, ήσυχη, βροχερή, μη Αθήνα.

Συνέχεια

Eξαλλοι εκδότες στην ταπεινή Κοτζιά

"Μα γιατί δεν φέρνετε τις εκθέσεις στην Ομόνοια, ο Δήμος πρέπει να καθορίζει την πολιτική του να λέει αποφασισμένα 'θέλω να βοηθήσω αυτές τις περιοχές, θα φέρω κόσμο, θα κάνω τα περισσότερα γεγονότα μου εκεί' . Εκτός αν ηττημένοι απ' τη δημοσιουπαλλίλα η αρχή του Δήμου θεωρείτε ότι αυτό είναι μη αναστρέψιμο, και μόνος ρόλος του Δήμου είναι να μαζεύει σκουπίδια. Τυπικά καταλήγει πάντα αυτό, αλλά ο Δήμος είναι Αθηναίων, που θέλουν στήριγμα κι έμπνευση, ο φορέας που θα υπερασπιστεί τα ορισμένα τετράγωνα και τους ανθρώπους που ζουν σ' αυτά. Είναι πολιτική και να ένα πεδίο δράσης, ενέργειες που δίκαια να τοποθετούν τις δραστηριότητες σε όλη την πόλη. Φέρτε εκθέσεις κάτω!"
Κάτι τέτοια είπα σε έναν άνθρωπο του Δήμου που πιασα κουβέντα σε εκδήλωση πριν κανα δύο χρόνια. Έτσι με χαρά είδα ότι κάμφθηκε η απάντηση που είχε δώσει τότε "δεν θέλουν οι εκθεσάδες να κατέβουν προς τα κάτω" και η Κοτζιά εδώ και μια βδομάδα φιλοξενεί την Έκθεση Βιβλίου.
Η έκθεση δε, έχει κόσμο, 2-3 φορές το βράδυ που την επισκέπτηκα με δυσκολία μπορούσες να κινηθείς στους διαδρόμους. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό μιας και ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου έστειλε οργίλη επιστολή (στοχοποιώντας τον "Ιανό") για την μετακίνηση της έκθεσης από την Κλαυθμώνος (η οποία απέχει ένα τετράγωνο δεξιά απ' τη νέα θέση).
Μάλιστα... Σε ποια πόλη ζει ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου; Δεν αντιλαμβάνεται ότι τέτοια γεγονότα είναι αφορμή για να εξισορροπηθεί μια διχαστική κατάσταση στην πόλη που κάτω απ' την Κοραή δεν κυκλοφορεί ψυχή; Εκτός αν ο Σύνδεσμος αντικατοπτρίζεται στην τέντα, αυτή την φτηνοκατασκευή που θα μπορούσε κάλλιστα να φιλοξενεί χριστουγεννιάτικα, λουκουμάδες και κυλότες που τίποτα δεν επισημαίνει ότι έχει να κάνει με κάτι πνευματικό, ή έστω γιορτινό και θελκτικό για το βιβλίο (π.χ. μια είσοδο σε σχήμα βιβλίου θα έδινε έναν τόνο). Που η μεταφορά και η λιγότερη επισκεψιμότητα θα έπρεπε να ενεργοποιήσει δημιουργικούς ανθρώπους τους να κάνουν παράπλευρες εκδηλώσεις ενίσχυσης του βιβλίου: παρουσιάσεις συγγραφέων, παιχνίδια φιλαναγνωσίας για παιδιά και τόσα άλλα; Νόουπ, τίποτα απ' αυτα, παρά μόνο τσιτάτα "το βιβλίο ανοίγει μάτια, κόσμους, ταξιδεύει" έλα στην Κλαυθμώνος, έλα στο RiverWest, με το καλό και στο BlueSky. Σαφής υπερβολή, άλλωστε εσείς δεν είστε σκέτο έμπορες... Συνέχεια

Τα κλουβιά της Αθηνάς

Κατειλημμένο. Τα περιστέρια της Κοτζιά δεν πατάνε στην πλατεία, οι τέντες του παζαριού βιβλίου τους πήρανε τις γεμάτες σπόρους και σουσάμια πλάκες και έτσι στάθηκα με την κάμερα μπρος στο απόκοσμη χιτσκοκική εικόνα.


Ο φάκος συλλάμβανε τις γραφίστικα ενδιαφέρουσες φιγούρες τους, σκοτεινές κόντρα στον ωραίο μας ουρανό.
Συνέχεια