Πρέπει να’ ταν δέκα μέρες όταν ένα κορίτσι απ’ αυτά που εκδίδονται μου χαμογέλασε με το πιο αθώο χαμόγελο που ‘χω δει στην Ομόνοια. Μου ‘κανε πραγματικά πολύ ξένο, συνήθως τα κορίτσια στην Γ’ Σεπτεμβρίου είναι πολύ στρέιτ στο καμάκωμα τους, η ανάγκη, ο νταβατζής απέναντι, πράγματα αμείλικτα, αυτή όμως η κοπέλα είχε μια γλυκύτητα. Σήμερα, 10 μέρες μετά την είδα, στις 11 κοπέλες που συνελήφθησαν ως ιερόδουλες που μετέδιδαν το aids στους ανύποπτους πελάτες.
Το σκρολάρισμα στις τραγικές εικόνες τους μου 'φερε βαθειά λύπη. Δεν είναι οι πληγές τους, τα σκοτωμένα τους βλέμματα, η απόγνωση, η αγάπη που δεν πήραν που φωνάζει από παντού. Είναι που δεν είναι ξένα αυτά τα κορίτσια. Όσοι ζούμε/δουλεύουμε στην Ομόνοια τα ξέρουμε.
Τα ‘χω δει αυτά τα κορίτσια να τρεκλίζουν έτοιμα να πέσουν, τα ‘χω δει να στέκονται αδύναμα σ’ αυτό που χτίσαν για τρόπο τους για ώρες, ζητώντας από μας, τους οικείους ξένους που καθημερινά προσπερνούσαμε, μια ματιά συμπόνιας. Τα ‘χω δει σε υπόγειες στοές πάνω στα ρολά να τα πηδάνε γέροι, τα ‘χω δει να ουρλιάζουν ακατάληπτα μέσα στην εξάρτησή τους.
Σ’ αυτά τα κορίτσια λοιπόν βρήκε η Αστυνομία τις τόσο απαραίτητες μάγισσες.
Και βγαλε ανακοίνωση (με το α-σύλ-λη-πτο χαντάκωμα: πλήρη ονόματα).
Ποια; Η ίδια η Αστυνομία που 30 χρόνια τώρα έχει αφήσει την Ομόνοια να μεταβληθεί σε ναρκότοπο. Κοριτσάκια μικρότερα αυτής της κατάστασης που σ’ αυτό το σημείο, εδώ βρήκαν, μάθαν και κατάντησαν.
Και που αλλού; Στα μπουρδέλα που στις ίδιες τελευταίες δεκαετίες της παρακμής έχουν ανθίσει ανενόχλητα κι ανεξέλεγκτα: διπλασιάστηκαν μέσα σε 2 χρόνια στο Μεταξουργείο, στο πάνω μέρος της Ιάσωνος δεν υπήρχε τίποτα, και τώρα έχουν ανοίξει 10, στην Κολωνού, στην Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στην Βικτώρια, πέρα απ' την δεδομένη Φυλής, η Φωκαίας μέχρι πριν 2 χρόνια ήταν ένας ήσυχος δρόμος φουλ οικογενειαρχών πολυκατοικίες, και τώρα έχει γεμίσει αμέτρητα μπουρδέλα σε πυκνή παράταξη. Και τόσες άλλες γειτονιές χωρίς κανένα παρελθόν, Πολύγωνο, Κουκάκι, Γκάζι, λαμπάκια και φούξια ταμπέλες με εξπρές one stop shop διαδικασίες.
Σήμερα λοιπόν αυτή η Αστυνομία, αφού έλαβε υπόψιν τις ευθύνες της και αδιαφορώντας αδιαμφισβήτητα για το προεκλογικό τους πράγματος, εξέθεσε ολοκληρωτικά 11 αναλώσιμες, ανύπαρκτες ζωές. Βολικές, απ' αυτές που όλοι μας συνηθισμένοι προσπερνάμε, απ' αυτές που η τρομερή όψη τους θα χαϊδέψει τις ανασφάλειες των νοικοκυραίων και δεν θα ψηφίσουν άκρα. Κορίτσια που θυσιάζονται για να βγουν κάποιοι βουλευτές απ' αυτούς που θ' αγκαλιάζουν στοργικά τις δικές κόρες τους στους χοντρούς τους καναπέδες στα προάστια και το τραγικότερο, που δεν πέρασε καν απ' το μυαλό τους πως αυτά τα κορίτσια είναι ακόμα και έτσι κάποιων παιδιά.
Συνέχεια 
Αναρτήσεις
