athensville

Φεύγεις ε; Βαρέθηκες να με βλέπεις να φωτογραφίζω παρατημένα γλυφιτζούρια στα τσιμέντα... ...να τραβώ το φως μέσα απ' τις φυλλωσιές Ή τα περιστέρια να κάθονται στις μουριές, -έλα μη με ειρωνεύεσαι Εσύ που φεύγεις, θα χάσεις το ξαπόστεμα, τις τρυπητές σκιές στις νεραντζιές της Παλιάς Βουλής θα χάσεις δε την κινηματογραφικότατη απόλαυση της ερημιάς...

Προτελευταίο ποστ, να μη μείνουν στο ράφι τα μικρά κι ασύνδετα καημένα, πρέπει τώρα να ειπωθούν: Παγωτό του καλοκαιριού: το ανακάλυψα τον τελευταίο μήνα κι έχω φάει 6-7: Κρι-κρι βανίλια με επικάλυψη λευκή σοκολάτα και αμύγδαλα. Εξαιρετικής ποιότητας παχιά υφή, γεύση βαθιά για περίπτερου παγωμένο. Αριστούργημα μόνο 1.50€ (μπράβο στην μακεδονίτισσα Κρι-Κρι για τις τιμές, οι άλλες αυτής της κατηγορίας τα ξυλάκια τα χρεώνουν 2€). Τα κορίτσια που κάνανε πραγματικό statement στο φετινό αθηναϊκό φάσιον δεν ήντουσαν στην Αβραμιώτου αλλά παντού. Οι Ρουμάνες Ρομά με τις πολύχρωμες φούστες τους και τις μακριές πλεξούδες στα μαλλιά ήταν η πιο απρόσμενη έκπληξη στις βόλτες της σαιζον. Στην Πλατεία τα αναψυκτικά κουτάκια τα χρεώνουν 1 και 1,20€. Ενοχλητική αισχροκέρδεια, γι' αυτό μαζικά αγοράζουμε από την Χρύσα που 'χει το κουτάκι 0,80 ενώ θα μπορούσε να πουλήσει μούρη και να τρελαθεί στο τάληρο τα σουλατσαδόρικα γκαζιώτικα βράδια. Μπράβο Χρύσα! Αγάπησα την εικόνα της Μπρέντα, της Κέλυ και...

H μεγάλη πόλη, οι απρόσμενες συναντήσεις, πραγματικότητες άλλων ανθρώπων που δίνουν στο μυαλό μια σβουριά και το ξεκολλάνε απ' τις σκέψεις κουβαλά στις βόλτες του. Μικρά σημεία συγκίνησης στην αχανή Αθήνα: Στις πολυκατοικίες στις παρατημένες γειτονιές που κάποιος θα βρεθεί, έστω και με το παράταιρο γαλάζιο, να δείξει ότι νοιάζεται και φροντίζει το σπίτι του, τη ζωή του δηλαδή. Όπως εδώ, που παρά το ισόγειο, αποφάσισε να αντιμετωπίσει μόνος του το γκρίζο και έκανε το καγκελαρισμένο παράθυρο του κήπο. Τα ρούχα στους ημιορόφους χωρίς μπαλκόνι, που απλώνονται πάνω στο κάγκελο. Το ξεχασμένο αυτοκόλλητο του Milko, που θα σου θυμίσει το κλασσικό γυμνασιακό γεύμα τυρόπιτα και μιλκο απ' τον φούρνο της γειτονιάς. Στο Design Walk θυμάμαι ο εδώ γράφιστας είχε την πιο μερακλιδικη κι ενδιαφέρουσα παρουσία. Φέτος, κλειστό, κριμά, σιγά, δεν θα χαθεί. Στο περίπτερο της Πειραιώς, στην πιο άκυρη λόγω ναρκωτικών στάση λεωφορείου (μαζί με της Τοσίτσα). Ο παλιός ιδιοκτήτης το 'χε σχεδόν άδει...

Πριν ένα χρόνο δεν ασχολιόμουν και πολύ με την αθηνέζικη ξερή βεράντα μου, να κάνω τι, τα βαριόμουνα τα κηπουρικά, τα είχα κάπως για αργόσχολους. Σήμερα όμως είναι αλλιώς, μετά τόσες βδομάδες επαφής, το να φροντίζεις τα φυτά σου γεμίζει το μυαλό με τα σημαντικά, σε διδάσκει μεθοδικότητα αλλά και μυστικά της ζωής: τους κύκλους της, τον θάνατο, τη γέννηση, το νέο, το να παίρνεις αποφάσεις, να κόβεις τα κλαδιά που ξεράθηκαν και βαραίνουν, την υπομονή, την ανταμοιβή της φροντίδας, το άμεσο αποτέλεσμα της αγάπης. Απλές αρχές για έναν περίπλοκο, βομβαρισμένο από την ανθρώπινη παρανόηση και υπερσκέψη κόσμο. Μια βόλτα γλάστρα-γλάστρα με παραδείγματα διδαχής στις πρασινάδες. Υπομονή που ανταμοίφθηκε : σέρνοντας πριν ένα χρόνο τα μεσάνυχτα, αυτό το μεγαλούτσικο γυμνό δέντρο. Όλο το χειμώνα το πότιζα, το φρόντιζα, ίχνος ζωής. Και κάποια στιγμή πέταξε το πρώτο φύλλο και εφτιαξε το ωραίο σκηνικό στο παράθυρο. Και δεύτερη αγωνία : είδα ότι πετά και μπουμπούκια και περίμενα 2 βδομάδες να δώ επιτέλο...

Kάθε αράδα και σχόλιο, ύμνος Αυτά τα anglophone κορίτσια στις μπουτίκ φταίνε, που δεν προστατεύουν απο κακοτοπιές ανύποπτες μαντάμ. Βοήθεια ξανά: Το ζουζουνιάρα εντάξει, το μαρτάκι ίσως, τα υπόλοιπα τι;

Πόσο να τ' αντέξεις; Στη ροή ειδήσεων του facebook κυρίαρχα τα λινκ με γνώμες, άρθρα, σχόλια, στο twitter το ίδιο, βομβαρδισμός ανηλεής ιδίως τον τελευταίο χρόνο. Λόγια απόλυτα, τιμητές, κριτές, αναπαραγωγή ειδήσεων που απλώς βολεύουν ζελέ ιδεολογίες και πασέ στερεότυπά μας, συλλογή άρθρων-πολεμοφοδίων χρήσιμα για το στρατόπεδο που τοποθετείς τον εαυτό σου. Η δε αλήθεια απαρατήρητη και σχεδόν άχρηστη, ζητούμενο μόνο η παραγωγή σαματά και της αίσθησης που λαχταρά όλη η σόσιαλ γενιά ότι "ζούμε ιστορικές στιγμές", "έρχονται εμφύλιοι" κλπ. Μα είναι κακή η έκφραση, όχι, μέσα κι εγώ, αλλά αν όντως επηρέαζε τα πράγματα το τόσο χτυπημένο πληκτρολόγιο. Κι εφόσον αυτό δεν συμβαίνει, αφού συνήθως δεν μιλάμε μα μαχόμαστε αμετακίνητοι, τι ουσιαστικό θα κερδίσεις διαβάζοντας ένα ακόμη άρθρο/γνώμη; Συμμέτοχοι δε σ' αυτό οι δημοσιογράφοι, μακριά απ' το αντικείμενο τους -ρεπορτάζ το λένε- καλοσυνήθισαν στον άκοπο σχολιασμό, κάτι σαν όλα-τα-σφάζω μπλογκερ, στην χε...