Blog Widget by LinkWithin


Το σημερινό ποστ αυτό αφιερώνεται στον 15χρονο που γι’ αυτόν δεν θα γίνουν πορείες, δεν θα σκεφτούν συνθήματα, δεν θα σηκωθούν σπρέι στους τοίχους, δεν θα καεί σπίρτο, κανείς δεν θ’ αφήσει λουλούδια, δεν θα γίνει γκρουπ στο φέισμπουκ. Που τον προσπερνούσαμε σαν ασήμαντο, που θρήνησε νεκρούς στον τόπο του, που περπάτησε χιλιάδες χιλιόμετρα με τα πόδια, που έψαχνε στα σκουπίδια παλιοπράγματα και φαϊ, που οι γειτόνοι τον βλέπανε με μισό μάτι, που δεν πήγαινε σχολείο, που έβλεπε συνομίληκους του να χαζεύουν πάνω απ’ τα touch τους κινητά. Το παιδί χωρίς όνομα που κομματιάστηκε.

Σχόλια
blog comments powered by Disqus