Blog Widget by LinkWithin



7 δευτερόλεπτα. Οδός Μάρνη πριν την Πλατεία Βάθης, μεσημέρι Παρασκευής, φανάρι, ένας νεαρός, άραβας του μαγκρεμπ μάλλον, πετάγεται, αστραπιαία ανοίγει την πόρτα ενός σμαρτ, αρπάζει την τσάντα της κοπέλας, απο πίσω επεμβαίνει ένας οδηγός με μηχανάκι τον ακινητοποιεί του αποσπά την τσάντα, και ο μικρός τρέχει στην ακριβώς απέναντι γωνία στους συμπατριώτες του. Απέτυχε, κάτι του λέει κι ένας άλλος πιο εξπέρ πάει και στήνεται πάλι στο φανάρι.
7 δευτερόλεπτα που αφαιρέθηκε κάθε ήχος, απλώς κοιτούσα. Μπερδεμένος πήρα σκέψεις μαζί: κανείς δεν αντέδρασε, κανείς δεν φώναξε, ούτε καν η κοπέλα, ο σουβλατζής απέναντι συνέχισε ατάραχος να τυλίγει τα σουβλάκια του, θιασώτες όλοι ενός δεδομένου σκηνικού. Φεύγα από την Αθήνα, είναι λάθος και παρημασμένος τόπος κατέληγα μετά. Και έπειτα η σκέψη μάκρυνε: πόσο αθέμιτο είναι να αρπάζει μια τσάντα αυτός που δεν του δόθηκε καμία ευκαίρία στη ζωή, με την κοπέλα που ζει μια μοδάτη ζωή στο σμάρτ;
Το πρωί στην βεράντα, ξερίζωσα ένα χορτάρι απ' την γλάστρα με τις τριανταφυλλιές και έτσι που το κρατούσα, μου γύρισε σαν σκέψη . Είναι από που θ' αποφασίσεις να πιάσεις τα πράγματα για να τα κρίνεις: θα μιλήσεις μόνο για τον καρπό, θα πας στο κλαδί, στον κορμό, ή θα βάλεις σαν θεμέλιο της κρίσης σου την ρίζα;
Και στο τώρα, σε μια ήδη διαμορφωμένη κοινωνία πως να κρίνεις, με το όλον ή τη ρίζα; Από που πρέπει να πιάσεις για να κρίνεις σωστά, δίκαια, σοφά, ποια-η-καταλληλότερη-λέξη;

Σχόλια
blog comments powered by Disqus