athensville

Αυτά τα 730€ , ο εφιάλτης του κάθε διμήνου,, ο πόνος μπροστά στο γκισέ με τον λογαριασμό του ΤΕΒΕ στο χέρι. 365€ το μήνα για μια σύνταξη που το πιθανότερο δεν θα λάβεις ποτέ, που στην πραγματικότητα δεν σου παρέχει καμία τρέχουσα ασφάλιση, ένα φάρμακο μια φορά αποπειράθηκες να αγοράσεις κι έμαθες το εξοργιστικό ότι δεν καλύπτεται ούτε το 1%, που δεν έχεις επιβαρύνει με ούτε μια επίσκεψη στους γιατρούς το Ταμείο -και αυτό δεν αναγνωρίζεται ούτε σε απαλλάσσει από εισφορές όπως θα πρεπε - , ένα βάρος όλο πόνο και για λόγο ποιό; Ξεδιάντροπα πια, για να καλύψεις τις συντάξεις μιας γενιάς που οι περισσότεροι δεν κατέθεσαν ποτέ τα απαιτούμενα ένσημα, οι υπόλοιποι ως επί το πλείστον τέως δημόσιοι υπάλληλοι που πέρα απ' το εφάπαξ και διευκολύνσεις σε οτιδήποτε ζητούσαν (στεγαστικό δάνειο, επιδόματα) λαμβάνουν άπειροι και συνταξάρες των 2.000 ευρώ και άνω. Και η απάντησή τους; "εγώ τα πλήρωσα"! Αλλά σε τι συνθήκες τα πλήρωσες: ξυνόσουν και αμοιβόσουν με ανύπαρκτες υπερωρίες, με 2...

Θυμόμουνα καλά; Έψαξα τον φάκελο με τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει στην Εθνική Πινακοθήκη στην έκθεση έργων απ' τα άδυτά της και όντως δεν είχα μπει στον κόπο να τον τραβήξω καν. Πραγματικά μου χε φανεί τόσο ξεπέτα, ίσως τον γκαντέμιασα με την απαξίωσή μου. Περιεχόμενο αδιάφορο, ένα πικασικό δύο πρόσωπα -τρία μάτια σε 5-6 χοντροπινελιές, με μια χρωματική μουντάδα στο λάιβ, (μη κοιτάτε κάτι χρώματα που τόνισαν οι φωτοσοπάδες στο ιντερνετ), το μέγεθος του τσίπικο σχεδόν Α4, δεν ήθελε να ξοδέψει λάδια; Με εκνεύρισε δε περισσότερο σε αυτό το άρπα κόλλα έργο η πληροφορία ότι επρόκειτο για δωρεά του καλλιτέχνη στον Ελληνικό λαό προς τιμήν της αντιστασιακή του δράσης. Περισσότερο μου κανε μια απ' τις γαλλίδες ερωμένες του στο Παρίσι, που το χουν πολύ σικ απ' τους Βερανζέρους την φιλελληνιά να δωσε εντολή "Ντενίζ, πήγαινε αποθήκη και στείλε ένα πινακάκι στους Έλληνες, απ' αυτά τα μικρά, όχι απ' αυτά που παρήγγειλε η κυρία Renault για το σαλόνι της". Γιατί ναι...

Κοντά στη δουλειά του μπαμπά. Τα πρώτα χρόνια ήταν στην Πειραιώς και Δεληγιώργη, δεν πρέπει να 'ταν τόσο διαλυμένο το γύρω όσο σήμερα. Το σπίτι το θυμάμαι μια αστίλα να 'χει, αυτές τις τζαμαρίες που χώριζαν την τραπεζαρία, κι οι σκιές που χάζευα από πίσω. Οι λουκουμάδες στον Κρίνο, χαρακτηριστικός ακόμα ο ήχος στα αυτιά μου απ' το χτύπημα του πηρουνιού στο τσίγκινο πιάτο, και η βουτιά με δάχτυλο στο μέλι που απέμενε και το μάλωμα φυσικά. Κι ο μαρμάρινος πάγκος φυσικά. Η παιδική χαρά στην πλατεία Κουμουνδούρου . Μπορεί να ακούγεται τρομακτικό μα τότε δεν ήταν, η μήτερα μου μας πήγαινε συνέχεια εκεί. Η Αθήνα όμως άλλαζε, το νέφος περίφημο τέρας τότε, μετακομίζουμε στα 6 στο Νέο Ηράκλειο. Καλά κάνανε, έπαιξα σε αλάνες, κυνήγησα βατράχια, έφτιαξα πήλινα αντικείμενα από λάσπες, ατέλειωτα παιχνίδια στο γειτονικό ΟΑΚΑ. Χωριό κανονικό, τέλειο για παιδί. Στη Λεωφορό Αλεξάνδρας, ο Θείος Τάκης η Θεία Μαρία. Μένοντας στο πράσινο ήσυχο προάστιο απορούσα πως μένουν εδώ. Ο θόρυβος της ...

Παλιότερα δεν τις πρόσεχα , τώρα με ενδιαφέρουν. Μεγάλωσα, πληρώνω περισσότερα και το τσούξιμο με νοιάζει; Είναι τα χαράτσια που με φέρνουν μπρος στις ευθύνες; Οι αποδείξεις το θέμα και τα απ' το πουθενά χαλάσματα κι ενοχλητικές σκέψεις που μπορούν να σου δημιουργήσουν καθημερινά. Στα χρόνια μας τα καλά, της νεοελληνικής ευδαιμονίας, το να μη μου κόψει κάποιος απόδειξη σχεδόν το είχα αποδεχτεί ως θεμιτό. Είναι που γράφτηκε στο πετσί μου η θητεία μου στο μεγάλο σχολείο λαμογιοσύνης της δημόσιας διοίκησης ελληνικό στρατό, και που με ώθησε το να βρίσκω λογικό ο ελεύθερος επαγγελματίας του καθημερινού άγχους για το μεροκάματο -πραγματικότητα μου- να μην χτυπάει την απόδειξη. Να ενισχύει τι; Ένα κράτος που επιβραβεύει το ξύσιμο, τους -κατά πλειοψηφία- αντιδημιουργικούς που έχουν μπαστακωθεί σε αχρείαστες θέσεις που τους βρήκε ο θειός και χτυπάνε κάρτες ή υπερωρίες τα φαντασματά τους και λοιπά γνωστά; Υπήρχε τίποτα ντόμπρο σ’ αυτό το κράτος για να το ενισχύσω; Με οδηγούσε λοιπόν στο να...

Ενοχλούμαι για τα εξ’ αμάξης που έχει ακούσει απ’ το ελληναριό η Σλοβακία τις τελευταίες βδομάδες. Κάτι “δεν έχει προσφέρει τίποτα στο παγκόσμιο πολιτισμό”, “δεν είχαν να φάνε”, “πουλάνε μούρη τα φτωχαδάκια” και λοιπά τραγκέικα, από μας που οι ένδοξοι παππούδες, προπαππούδες μας ξέρανε να πήζουν εξαιρετικά το γιδοτύρι μεν, αλλά τι άλλο; Η μικρή αυτή χώρα λοιπόν , δεν έχει τίποτα, κάποιον έτοιμο πλούτο να στηρίζεται όπως π.χ. εμείς τον τουρισμό. Αλώθηκε πολλάκις από τους γειτόνους της παρόλαυτα είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό έθνος που δεν επιτέθηκε ποτέ σε ξένη χώρα. Μετά την διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, βρέθηκε παντελώς γυμνή, μιας και οι Τσέχοι που είχαν το πάνω χέρι, κάνανε έργα υποδομής και εργοστασία στην Czech Republic μόνο και οι επαρχιώτες οι Σλοβάκοι μείνανε μόνο με τσουγκράνες. Κι όμως κατάφεραν και την βγάλανε καθαρή, μέσα δε από πολλή φτώχεια. Τόση, που τους εξανάγκασε να πάρουν μια απόφαση (καλή-κακή, υποκειμενική η θέση): να την βγουν σε όλους τους γειτόνους της, να γίνουν ...

Χου και ξανά! 2 μήνες χωρίς άρθρο, 2 μήνες χωρίς να αγγίξω καν φωτογραφική και ήταν τελικά αυτό που χρειαζότανε. Το απαραίτητο διάλειμμα που πρέπει με το ζόρι να σε βάζεις, αν θες να ξαναποκτήσεις το κέφι, να γεννήσει το μυαλό σου την παραγωγική παλιά έμπνευση με τα καθημερινά ποστ (που αλήθεια πως στο καλό το κανα αυτό;). Το λοιπόν,  ήταν ήρεμο καλοκαίρι: μ ολονότι τα δεδομένα γκριζάρουν, τα λεφτά λιγοστεύουν, το μηνιάτικο πέφτει στα "να βγάλουμε κι αυτό το μήνα", φίλοι πανικόβλητοι χάνουν την δουλειά, μοιραία  όλων θα 'ρθει την σειρά μας. Και παρ' όλ' αυτά, συνέβη το παράδοξο, σαν να μίκρυνε το άγχος για τα μέλλοντα. Σκέφτηκα, πως θα 'ναι και το μεγάλωμα μα περισσότερο κατέληξα στο ταξίδι, σ' αυτό στην Σίφνο. Σ' εκείνο το παραθυράκι που έμπαινε θεόσταλτα δροσερά και μιλούσε μόνο ο αυγουστιάτικος αέρας. Στους τρίωρους περιπάτους στα αιώνια μονοπάτια, σε λόγγους, ραχούλες και μοναστηριώτικα ψηλά βουνά, με τον ωραία θερμό πρωινό ήλιο, το αιγαίο από παντ...

Πόσο να τ' αντέξεις; Στη ροή ειδήσεων του facebook κυρίαρχα τα λινκ με γνώμες, άρθρα, σχόλια, στο twitter το ίδιο, βομβαρδισμός ανηλεής ιδίως τον τελευταίο χρόνο. Λόγια απόλυτα, τιμητές, κριτές, αναπαραγωγή ειδήσεων που απλώς βολεύουν ζελέ ιδεολογίες και πασέ στερεότυπά μας, συλλογή άρθρων-πολεμοφοδίων χρήσιμα για το στρατόπεδο που τοποθετείς τον εαυτό σου. Η δε αλήθεια απαρατήρητη και σχεδόν άχρηστη, ζητούμενο μόνο η παραγωγή σαματά και της αίσθησης που λαχταρά όλη η σόσιαλ γενιά ότι "ζούμε ιστορικές στιγμές", "έρχονται εμφύλιοι" κλπ. Μα είναι κακή η έκφραση, όχι, μέσα κι εγώ, αλλά αν όντως επηρέαζε τα πράγματα το τόσο χτυπημένο πληκτρολόγιο. Κι εφόσον αυτό δεν συμβαίνει, αφού συνήθως δεν μιλάμε μα μαχόμαστε αμετακίνητοι, τι ουσιαστικό θα κερδίσεις διαβάζοντας ένα ακόμη άρθρο/γνώμη; Συμμέτοχοι δε σ' αυτό οι δημοσιογράφοι, μακριά απ' το αντικείμενο τους -ρεπορτάζ το λένε- καλοσυνήθισαν στον άκοπο σχολιασμό, κάτι σαν όλα-τα-σφάζω μπλογκερ, στην χε...

7 δευτερόλεπτα. Οδός Μάρνη πριν την Πλατεία Βάθης, μεσημέρι Παρασκευής, φανάρι, ένας νεαρός, άραβας του μαγκρεμπ μάλλον, πετάγεται, αστραπιαία ανοίγει την πόρτα ενός σμαρτ, αρπάζει την τσάντα της κοπέλας, απο πίσω επεμβαίνει ένας οδηγός με μηχανάκι τον ακινητοποιεί του αποσπά την τσάντα, και ο μικρός τρέχει στην ακριβώς απέναντι γωνία στους συμπατριώτες του. Απέτυχε, κάτι του λέει κι ένας άλλος πιο εξπέρ πάει και στήνεται πάλι στο φανάρι. 7 δευτερόλεπτα που αφαιρέθηκε κάθε ήχος, απλώς κοιτούσα. Μπερδεμένος πήρα σκέψεις μαζί: κανείς δεν αντέδρασε, κανείς δεν φώναξε, ούτε καν η κοπέλα, ο σουβλατζής απέναντι συνέχισε ατάραχος να τυλίγει τα σουβλάκια του, θιασώτες όλοι ενός δεδομένου σκηνικού. Φεύγα από την Αθήνα, είναι λάθος και παρημασμένος τόπος κατέληγα μετά. Και έπειτα η σκέψη μάκρυνε: πόσο αθέμιτο είναι να αρπάζει μια τσάντα αυτός που δεν του δόθηκε καμία ευκαίρία στη ζωή, με την κοπέλα που ζει μια μοδάτη ζωή στο σμάρτ; Το πρωί στην βεράντα, ξερίζωσα ένα χορτάρι απ' την γλάστ...

Φυλλωσιές ψηλά στην Σταδίου Τον τελευταίο μήνα ιδίως, κατσικώθηκε αυτός ο άγνωστος, ο βαρύς , χωρίς αχτίδα καιρός. Κι αυτό δεν ήταν καθόλου Αθήνα, ήταν σκέτος σαδισμός. Οι σπασμένοι απ' όλα Αθηναίοι σκυφτοί και σκεφτικοί στα καφέ, να μιλάμε, να μιλάμε με τα χέρια επιθετικά και λαιμούς τεντωμένους απ' την οργή ή ζαρωμένους απ' τις ήττες. Οι συνηθισμένες βόλτες ήταν αλλιώς, σε μια πόλη αφημένη στα ρολά, τα λουκέτα, στην αγριευτικά πολλή αστυνομία, στα άδεια από κόσμο λόγω απεργιών μμμ πεζοδρόμια. Και πάνω απ' όλα η αρρώστια της κοινωνίας μας ξεμπροστιασμένη: ανεπαρκείς, αντιδημιουργικοί, άβουλοι, χωρίς ίχνος κοινωνικής αλληλεγγύης. Μια προσδοκία μόνο το σωζε, αυτό το "άντε να 'ρθει", να μας δείξει την πραγματική Αθήνα, να νιώσουμε την οικειότητα, αυτός ο ύπουλος ήλιος που 8 μήνες μας κάνει να ξεχνάμε το πόσο λάθος μας, και παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Ήρθε λοιπόν. Μόνα τους ανθίζουν τα δέντρα στη Σταδίου, η λιακάδα δεν ελέγχεται μπαίνει κι ...

Ξανά εδώ. Πως το κάνουν αυτό; Θα το κάνω, όπως και στις άλλες δύσκολες του μπλογκ. Κι 20 μέρες έκατσα, έκατσα τόσο που κατάλαβα το σημαντικό: πόσο κομμάτι μου είναι πια, πόσο καλύτερο μ' έχει κανει αυτή η δημιουργική απασχόληση στο μπλογκ. Η συνεπειολατρεία βαθειά-βαθειά, μού επέβαλε βέβαια να ΄μαι πίσω την προηγούμενη βδομάδα, αλλά τι βολικό, σήμερα είναι τα γενέθλιά μου, so είχα άλλοθι, 10 Γενάρη πίσω, θα το θέσω σαν σημαδιακό. Ούτως ή άλλως η βδομάδα η περασμένη ήταν κάπως σκάρτη. Πάμε ξανά. Η χρονιά πάει λοιπόν , αν μη τι άλλο ήταν ενδιαφέρουσα, και για μένα καλή: όχι για τα γνωστά, αλλά επειδή απέφυγα μέγα εφιάλτη: αρχή του 2010 μια ψηλοκάνα ρουμάνα τραβεστί, που μ' είχε βάλει καιρό στο μάτι και μ' έπρηζε πάρα πολύ καιρό όταν περνούσα, μου είπε το αμίμητο: "Φέτος θα σε γλύψω!". Και μόνο που δεν συνέβη ήταν σπουδαία χρονιά έτσι! Πως ήταν λοιπόν οι γιορτές στην πόλη:

Η ώρα 6 το πρωί. Πρέπει ή όχι να γίνω προσωπικός; Μάλλον, τα θέματα μου τελειώνουν, δεν μπορώ εκ των πραγμάτων να κυκλοφορώ και να φωτογραφίζω όπως πριν. Ένα κρύωμα μου 'χει χαρίσει ένα ανεπανάληπτο λουμπάγκο εδώ και μια μέρα, σάρκινος, χειροπιαστός πόνος. Και πραγματικά περίεργος, διαφορετικός, νομίζω όμως βοηθούσε και το σκηνικό της χθεσινής μέρας. Η ερημιά, η αίσθηση πολέμου, συλλαλητηρίου, όλα εκούσια ανησυχητικά και σιωπηλά τη μέρα που ξεκινά η βδομάδα. Απαγόρευση κυκλοφορίας, ματ παντού, οι ίδιες πορείες τόσα χρόνια, το δεδομένο ότι μαγαζιά θα καταστραφούν, η πόλη με τα ατελείωτα ρολά, κι οι μετανάστες / τουρίστες να κοιτάνε απορημένοι, η αντίδρασή τους αυτή αποτελεί τον ακριβέστερο δείκτη για να καταλάβεις πόσο ούφο είμαστε, φαινόμαστε. Σε κάτι τέτοια σκέφτομαι πάντα τους Αγγλοσάξωνες που μετά το 9/11 και τις επιθέσεις στο Λονδίνο συνέχισαν μετά από λίγες ώρες κανονικά την ζωή τους, που συνειδητοποιημένα αποφάσισαν ότι τίποτα δεν αλλάζει την πορεία, κανείς δεν μπορεί να τ...

" Ο ιδιωτικός τομέας δεν μπορεί να συντηρεί πλέον το δημόσιο. Αυτή είναι η αλήθεια" Υφυπουργός Οικονομίας χθες. Κοιτάζω τον λογαριασμό πάνω στο γραφείο. Φορτώνω, το κάνω εικόνα, εδώ να τα πώ: Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει να υπερασπίζομαι σε πορείες το δικαίωμα στην εργασία για την κυρία με την χοντρή κωλάρα που είχε μπάρμπα στην Κορώνη, που αποδείχθηκε ξύπνια σε σχέση με τα λοιπά της κοινωνίας και καπάκωσε την θέση στο Δημόσιο, που πηγαίνει στην δουλειά όποτε (όταν τα μαγαζιά είναι κλειστά) και αν θέλει (για να γεμίσει το πράσινο της πασιέντζας την οθόνη), που έχει την οψιόν να της χτυπάνε κάρτα αντ' αυτής , να μένει έγκυος και να παίρνει 2 χρόνια ρεπό ενώ η αντίστοιχη του ιδιωτικού με το ζόρι 2 μήνες, να παίρνει σωρό τα επιδόματα, το κράτος να πληρώνει τους τόκους της να παιρνει δάνεια με ευνοϊκότερους όρους απ' τους υπόλοιπους κλεφταράκους τους ιδιωτικού τομέα, και βάλε, βάλε, βάλε και στο τέλος κι ένα εφάπαξ. Δεν μπορώ να υπερασπιστώ αυτήν την κυρία με την χο...

Διασχίζω την Ομόνοια. Στην οθόνη του iphone Νοέμβρης '10. "Θέλετε Ριζοσπάστη;" Στημένοι, αριστέρα και δεξιά στις κυλιόμενες μοιράζουν την κόκκινη εφημερίδα και το φυλλάδιο. Συνεχίζω. Οι τοίχοι και τα φανάρια της Αθήνας μου τραβούν ακόμα πιο έντονα την προσοχή, έτσι γεμάτοι μόνο με τις χοντρές αφίσες τους. Τι κι αν πέρασε ο Οκτώβρης, η Επανάσταση του 1917 καλά κρατεί.Ένα σύστημα, ένας τρόπος, μια εικόνα. Ένα καθαρό λαϊφσταϊλ, όχι αντίθετο, αλλά ίδιο σαν και του Δαπίτη που πάει στην Μύκονο για πενταήμερη. Τους πιάνω και τους μετρώ, παντού οι ίδιοι κώδικες: θα ντυθείς έτσι, αμπέχονο το χειμώνα, θα βγεις για ποτό στο φοιτητικό στέκι, η μαλλούρα προσθέτει πόντους αντίστασης, θα 'ρθεις στο φεστιβάλ μας της ΚΝΕ και θα φας απλό λαϊκό καλαμάκι, στις συγκεντρώσεις μας θα ακουσεις για εκατομμυριοστή αυτό, αυτό, αυτό και τον Παπακωνσταντίνου, θα βγεις στους δρόμους και θα μοιράζεις εφημερίδες, θα μάθεις να βουτάς το πινέλο στην κόλλα, θα πατήσεις το on στην ντουντούκα, θα κουβα...

Αν το απόγευμα αποκαμωμένος, καρφώνεις το βλέμμα σου στο παγωμένο ποτήρι για πάνω από ένα λεπτό, μάλλον σημαίνει πως ήρθε η ώρα να φύγεις... Το Athensville μπορεί να 'ναι στα πάνω του, μα ο δημιουργός του έχει ένα μυαλό ν' αδειάσει. Μαζί ξανά στα τέλη του μήνα. Εξαίρεση : Τον Δεκαπενταύγουστο, σπέσιαλ ποστ-ωδή για την πιο έρημη μέρα της πόλης. Προσμονή : κάτι φρέσκο και δραστικό ετοιμάζεται για τον Σεπτέμβρη. Τα λόγια φτούρησαν, τη νέα σαιζόν σας θέλω στην ΠΡΑΞΗ. Κι ένα τραγούδι, για όσους κρατήσουν παρέα στην πόλη με τα πορτοκαλί φώτα και τους ζεματιστούς ήσυχους δρόμους. Καλά ταξίδια! :-)

"Πάρ'το γεράνι μας, πάρ'το στεφάνι μας, εμείς θα ζήσουμε κι αν είμαστε φτωχοί." Πολύ μοιρολατρικό! "Έλληνες είμαστε θα βρούμε τρόπο, να ζωντανέψουμε αυτόν τον τόπο". Πολύ αισιόδοξο. Κάπου στο μέσον η λύση, σύνεση με στυλ δηλαδή, φτωχοί αλλά θα βρούμε τις λύσεις για να αναβιώσουμε λίγο απ' το γκρηκ στατίστικς ντρημ που ζήσαμε στις μέρες του Καραμανλή. Τέρμα το βουρ στην Ερμού και όποιον πάρει ο χάρος, θα το ψάχνουμε πριν. Ξεκινάμε απ' το ιντερνετ, και να δύο εξαιρετικά χρήσιμα λινκ. Προσφορές ηλεκτρονικών Ιnsomnia.gr: γνωστό σάιτ που μετρά 4.000 ψαγμένα με την τεχνολογία μέλη. Στην υποκατηγορία αυτή του ανοιχτού φόρουμ οι χρήστες συγκέντρωνουν όλες τις προσφορές των καταστημάτων· τίποτα δεν τους ξεφεύγει, άμεσα, γρήγορα και εμπεριστατωμένα, λίστα με τα φθηνότερα της αγοράς. Προσφορές αεροπορικών εταιρειών Όχι το κεκτημένο της τελευταίας δεκαετίας του να ταξιδεύουμε φθηνά στο εξωτερικό να μην το χάσουμε κ. Στρος Καν. Φόρουμ κι εδώ με τους ταξιδευτ...

Δύο μήνες το μελετούσα, τις τελευταίες δύο ώρες το πρόλαβα. Απόγευμα Σαββάτου στο Μουσείο Μπενάκη, τελευταία μέρα της έκθεσης του Τούρκου φωτογράφου Ara Güler με θέμα την Κωνσταντινούπολη. Και πραγματικό το κρίμα που δεν μπορώ να σας προτείνω το "οπωσδήποτε" μιας τέτοιας συλλογής. 100 φωτογραφίες εστιασμένες στους ανθρώπους της Πόλης, τον μόχθο και τον καθημερινό τους αγώνα με φόντο ονειρικά σκηνικά, από έναν φωτογράφο που κατείχε τόσο τέλεια το αντικείμενο που έκανε τα κλικ του έργα τέχνης. Σχεδόν δάκρυσα, όσο και υπερβολικό κι αν ακούγεται, αλλά όσοι την είδαν, και την μέρα που πήγα ήταν πολλοί, δεν μπορούν να διαφωνήσουν. Τι καλά να 'ταν δωρεάν να την έβλεπε πολύς κόσμος σκέφτηκα. Βγαίνοντας πλούσιος και γεμάτος έστριψα αριστερά και μπήκα στην έκθεση της Lifo Illustrations. Μα πόσο "να κι η βούρτσα" μου φάνηκε. "Έργα τέχνης" του τίποτα φτιαγμένα, με ευκολίες-ευκολίες-ευκολίες, τυχαίες τσαχπινιές στον υπολογιστή, (καλώς ή κακώς κατέχω τα computer...

Δεν καπνίζεις και σου ζητάνε τσιγάρο: ποια η πιο λογική απάντηση: α. Δεν έχω; β. Δεν καπνίζω; Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν θα 'πρεπε να υπάρχει πολιτική ορθής χρήσης του Φότοσοπ; (InStyle Αυγούστου) Τι στο καλό έχουν τα ζουμιά του καρπουζιού και πάντα διασπάνε την σακούλα;

"Ο Έλληνας έχει φιλότιμο , μόνο στα ελληνικά υπάρχει αυτή η λέξη", το χιλιοακουσμένο κλισέ σκεφτόμουνα χθες το πρωί βλέποντας κόσμο σε μάταιο περίμενε για λεωφορείο. Οι της ΕΘΕΛ αποφάσισανε απεργία γιατί δεν τους καταβλήθηκε στην ώρα του, δηλαδή χθες, ο μισθός τους. Ούτε μια μέρα υπομονή, φανταστείτε να πτωχεύαμε τι θα κάνανε (λίγες αργότερα καταβλήθηκαν οι μισθοί κανονικά) Πόσο ενδεικτική όμως της ελληνικής πραγματικότητας είναι η στάση τους. Πως, μόνο καύσιμο δραστηριοποίησης των Ελλήνων είναι πια τα λεφτά. Έχουν κουκουλώσει τα πάντα, κανείς δεν σηκώνει το χεράκι του αν δεν πληρωθεί. Καμία αίσθηση του κοινωνικού λειτουργήματος επαγγελμάτων όπως οδηγοί, λιμενικοί, δάσκαλοι, γιατροί. Για έξι ώρες που δεν μπήκαν τα ΛΕΦΤΑ αφήνουν τον κόσμο ΛΕΦΤΑ και μάλιστα τον φτωχό ΛΕΦΤΑ να ταλαιπωρείται στον δρόμο ΛΕΦΤΑ. Εδώ ακόμα και το ΚΚΕ του λαού και συνδικαλισμού σαν κύριο άξονα αναφοράς έχει τα ΛΕΦΤΑ, μισθούς, επιδόματα, συντάξεις, και όχι πως να γίνει δημιουργικότερη, παραγωγικό...

Περνώντας την περασμένη βδομάδα απ' τις κάτω γειτονιές, είδα το Εθνικό Θέατρο σε τραγική κατάσταση: πέρα απ' το απίστευτο σκουπιδολόι ολόγυρα, οι ναρκομανείς με την νομαδική προσαρμοστικότητά, το κάνανε το νέο στέκι τους μέχρι την επόμενη βδομάδα. Το σκηνικό γνωστό, τρυπούσαν λαιμούς, κοπέλες κατέβαζαν βρακιά κι έχωναν σύριγγα στα γεννητικά τους δίπλα! Βρέθηκα ξανά στο επί τούτου για να αναδείξω το θέμα (μα στο Εθνικό;): αγκάλιασα με την χούφτα την κάμερα, κλικ στο κρυφό και ύπουλο. Τράβηξα μόνο τη μια και αυτή. Σταμάτησα, μια αίσθηση ματαιότητας έλουσε την ενέργειά μου. Γιατί να το κάνω αυτό, τι θα προσφέρει; Δύο φορές κινδύνευσα ήδη, μια στου Ξιππας που με είδε μια κοπέλα κι άρχισε να ουρλιάζει στους δικούς της, την άλλη που φωτογράφιζα κτίρια στη Βάθης με απείλησε μια ρεσεψιονίστ τίγκα στην εξάρτηση, κι έφερε και το τσιράκι της να προσπαθεί να αποσπάσει την κάμερα. Άλλαξε κάτι; Θα επηρεάσει τις ανύπαρκτες μισθοφόρες υπηρεσίες να νοιαστούν; Όχι φυσικά. Γυρίζω στην φάτσα μ...

Αυτός είναι ο ιβίσκος, τι ωραίο λουλουδικό και πόσο τραγική ιστορία του. Όταν τον έβαλα στη βεράντα μου δεν ήξερα. Ένα πρωί λοιπόν αντίκρυσα το πρώτο λουλούδι εντυπωσιασμένος: καμαρωτό καμαρωτό με το πλατύ το εύρος του, μ' ένα ψεύτικο κόκκινο χρώμα και στο μέσον το λαμπερό κίτρινο κεντρί. Το βράδυ γυρίζοντας το βρήκα κλειστό, άααα αυτοσυντηρείται, ααα αυτό έχει ψυχή, κι ανέβηκε περισσότερο στην εκτίμησή μου. Το πρωί όμως το βρήκα στην ίδια κατάσταση, το γιατί;. Αναζήτησα, γκούκλαρα και γυρίζοντας σπίτι ήξερα την καταραμένη μοίρα του: να ανθίζει μόνο για μέρα και την επομένη να ρίχνει το άνθος του. Να 'ναι το πρώτο κρίμα της ζωής, σαφώς και όχι. Δεν θέλω και πολύ, τον παρομοίασα με τις ζωές κάποιων ανθρώπων που ζουν μια μέρα ευτυχίας στο μακρόσυρτο της ζωής. Ακολουθεί φωτορομάντζο-ρεπορτάζ