Blog Widget by LinkWithin


Είναι αυτό που λένε "ο άνθρωπος τον πονά τον τόπο του", αλλά όχι με μια ευρύτερη έννοια, την γειτονιά του συγκεκριμένα (αυτό κάνουμε όλοι κακά τα ψέματα). Στρουθοκαμηλισμού παραδείγματα:
Ο Δήμαρχος με βιάση και χαρά προχωρά σε σημαντικό έργο που θα μνημονεύουν οι επόμενες γενιές: θα βάλει κυλιόμενες σκάλες στο Κολωνάκι. Χωρίς πλάκα! Από την Πατριάρχου Ιωακείμ ως την είσοδο του τελεφερίκ.
Άφωνος! Θα χουν παχιές κουρτίνες στην Κοτζιά, τζάμια φιμέ τα μερσεντές, φορά γυαλιά, ίσως δεν βλέπει και καλά. Αν δεν συμβαίνουν όλα αυτά, δεν μπορεί, θα χει δει το Δημαρχείο του το αγκαλιασμένο από πρέζα, πορνεία, παρεμπόριο (deja vu αναφορά, ξέρω!). Προτεραιότητα έργου τις κυλιόμενες! Έλα Αη Διονύση μου (Αρεοπαγίτη μου φυσικά)!

Άλλος με το κεφάλι στην τρύπα. Στον τύπο:

Η Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής προτείνει την μετατροπή του πρώην υπουργείου Παιδείας στη Μητροπόλεως σε φοιτητική εστία.

Τα μέλη της σαν επαφή με την λαϊκή Αθήνα θα 'χουν το να κατέβουν στον Θανάση για κεμπάμπ. Έτσι θα γνώρισαν και την Μητροπόλεως, κάπου εκεί θα πίστεψαν πως τελειώνει η χοτ Αθήνα. Αν στρίβαν δεξιά θα σκεφτόντουσαν να κάνουν τις φοιτητικές εστίες στην διαλυμένη Ομόνοια (π.χ. παλιό Εφετείο), που έχει απόλυτη ανάγκη καινούργιο κόσμο. Να αναδιανείμουν το παιχνίδι, να ισορροπήσουν τις απελπιστικές ανισότητες των γειτονιών του κέντρου. Το ξεχασμένο αυτονόητο δηλαδή.

Σχόλια
blog comments powered by Disqus