Blog Widget by LinkWithin


Φωτογραφίες απ' τις μέρες των Χριστουγέννων. Το Αρχαιολογικό Μουσείο παραδομένο στην πρέζα. Κυριολεκτικά όμως, όχι οι γύρω χώροι, όχι η Τοσίτσα, αυτά είναι δεδομένα, αλλά η είσοδος του, μέσα εντελώς, ανεβαίνεις και τα σκαλιά.
Εκείνες τις μέρες είχα guest editors και δεν τις δημοσίευσα παρ' όλο που θα 'ταν θέμα. Πέρασαν 20 μέρες, και στο διάστημα αυτό προβληματιζόμουν αν πρέπει να τις ανεβάσω: απ' τη μια η θέση ότι δεν πρέπει να ταϊζεις μαυρίλα, δεν προσφέρει τίποτα πια, απ' την άλλη η αίσθηση ότι όλοι μας το 'χουμε δει χιλιάδες φορές.
Περνούσα την περασμένη βδομάδα με την ευχή, να 'ταν σ' εκείνες τις κακές, περσινές, για την Αθήνα μέρες το σκηνικό και να μην το ξαναδώ. Μέσα απ' το τρόλει που διέσχιζε την Πατησίων, πίσω απ' τις πρώτες φυλλωσιές του Μουσείου 9 το βράδυ δυστυχώς ξανάδα την ίδια εικόνα, μια κατάσταση που 'χει μονιμοποιηθεί κι επιβεβαίωσα με δεύτερη περασιά και χθες το βράδυ.
Στα δεδομένα; Το Αρχαιολογικό Μουσείο, είναι γνωστό πια, ότι τους τελευταίους μήνες έχει πρόβλημα καθαριότητας με την απόλυση των συμβασιούχων, εδώ όμως προκύπτει και το θέμα της μηδενικής του φύλαξης.
Αλλά και πάλι: Αυτή τη φορά δεν μπορώ να το δω επιφανειακά. Με κάψανε οι άνθρωποι, που κάτω απ' το εκτυφλωτικό φως της σκηνής της εισόδου, ανάμεσα στις άψογες κολώνες και τους καθαρούς τοίχους, μοιάζανε πρόσωπα ακόμα πιο τραγικά κι εγκαταλελειμμένα.
Έφυγα λουσμένος με την αίσθηση αφέλειας και ματαιότητας ότι τελικά δεν αλλάζει τίποτα. Αλλά μετρούσε αυτό; Κοίταξα το Μουσείο από μακριά: το αρχαιοελληνικό μεγαλείο, η συμμετρία του, οι εντυπωσιακοί φωτισμοί, δεν μου λέγανε τίποτα. Δεν ένιωθα ότι μιαζόταν ο χώρος, περισσότερο έμοιαζε να τους θάλπει, έβλεπα ανθρώπους να τους έχει έλξει ένα σημείο φωτεινό.
Ναι το Μουσείο δεν είναι το σημείο να συμβαίνει αυτό, αλλά πρώτα είναι οι άνθρωποι, το τώρα τους, κι όχι τα κτίρια! Μύλος...




Σχόλια
blog comments powered by Disqus