Blog Widget by LinkWithin


Έχω έναν φίλο, μεγαλωμένο στη Νίκαια, που μου μιλούσε ενθουσιωδώς για μια τοπική βερσιόν του τυλιχτού που στις μέρες μας χάθηκε. Υμνούσε κάποια κυρά Μαρία μερακλού, που μαζί με τον ξεριζωμό κουβάλησε πιστά την συνταγή κι έθρεψε γενιές και γενιές . Πριν 2-3 χρόνια λοιπόν μπήκε ενθουσιασμένος στο γραφείο μιλώντας μου για όμοιο σουβλάκι στο κέντρο της Αθήνας. Άνοιξε την σακούλα κι είχε καμιά 10αριά τεμάχια. Δοκίμασα! Μια δαιμονισμένη κόκκινη σάλτσα, σωστή ανατολίτικη, αγκάλιαζε ιδανικά το μπιφτέκι ή καλαμάκι. Κι όχι πατάτες, τζατζίκια, γύροι και λοιπά αποσυντονιστικά. Έψαξα διεύθυνση στη σακούλα, κι έκτοτε έγινα φαν.
Και δεν είναι μόνο η γεύση, αλλά κι η ατμόσφαιρα: το στενό μαγαζάκι, ο ντόμπρος Κωστής πάνω απ' την σχάρα να ετοιμάζει τα ολόφρεσκα αριστουργήματά του στο τσακ-μπαμ, επικοινωνόντας παράλληλα μ' ένα μάγκικο, παλιό αντρίκιο χιούμορ. Κι απ' έξω σκαμπουδάκια, χάζι και γνωστοί.
Καταλήγοντας, σ' αυτή την γεύση βάζω την ταμπέλα "Οπωσδήποτε": δοκιμάστε αυτό το ιδιαίτερο, σπάνιο, φορέα ελληνικής κληρονομιάς, πεντανόστιμο τυλιχτό στον Κώστα, στην Πλατεία Αγίας Ειρήνης (απέναντι απ' το Μαγκαζέ, για τους πελάτες του Attica).

Σχόλια
blog comments powered by Disqus