Blog Widget by LinkWithin


Περνώντας την περασμένη βδομάδα απ' τις κάτω γειτονιές, είδα το Εθνικό Θέατρο σε τραγική κατάσταση: πέρα απ' το απίστευτο σκουπιδολόι ολόγυρα, οι ναρκομανείς με την νομαδική προσαρμοστικότητά, το κάνανε το νέο στέκι τους μέχρι την επόμενη βδομάδα. Το σκηνικό γνωστό, τρυπούσαν λαιμούς, κοπέλες κατέβαζαν βρακιά κι έχωναν σύριγγα στα γεννητικά τους δίπλα!
Βρέθηκα ξανά στο επί τούτου για να αναδείξω το θέμα (μα στο Εθνικό;): αγκάλιασα με την χούφτα την κάμερα, κλικ στο κρυφό και ύπουλο. Τράβηξα μόνο τη μια και αυτή. Σταμάτησα, μια αίσθηση ματαιότητας έλουσε την ενέργειά μου. Γιατί να το κάνω αυτό, τι θα προσφέρει; Δύο φορές κινδύνευσα ήδη, μια στου Ξιππας που με είδε μια κοπέλα κι άρχισε να ουρλιάζει στους δικούς της, την άλλη που φωτογράφιζα κτίρια στη Βάθης με απείλησε μια ρεσεψιονίστ τίγκα στην εξάρτηση, κι έφερε και το τσιράκι της να προσπαθεί να αποσπάσει την κάμερα.
Άλλαξε κάτι; Θα επηρεάσει τις ανύπαρκτες μισθοφόρες υπηρεσίες να νοιαστούν; Όχι φυσικά. Γυρίζω στην φάτσα μου τον προβολέα. Μήπως πάσχω από εγγενή ανόητο ουμανισμό, είμαι τελικά εγώ το λάθος της υπόθεσης;

Σχόλια
blog comments powered by Disqus