Blog Widget by LinkWithin


To παιδεύω ένα μήνα τώρα: να το βάλω ή όχι; Να εκθέσω έναν άνθρωπο πολύ γνωστό-άγνωστο πια σε όσους περνάνε απ' την Ομόνοια; Προχθές βράδυ τον ξαναείδα ανάσκελα στο πάτωμα με τα βρακιά κατεβασμένα, το χέρι απλωμένο, σαν να μην ικέτευε τους περαστικούς αλλά κάποιον Θεό να τον λυτρώσει. Η εικόνα αυτή με οδηγεί στο να το δημοσιεύσω.
Ας περιγράψω την ντροπή μας καλύτερα: είναι μακράν ο πιο βρώμικος άνθρωπος στην Αθήνα, έχει να πλυθεί χρόνια, τα μαλλιά έχουν κερώσει, μυρίζει και στα 10 μέτρα σε ανοιχτό χώρο, τον έχω πετύχει 2 φορές σε λεωφορείο όπου η κατάσταση ήταν ασύλληπτη και οπτικά, να κάθεται στη γαλαρία και όλοι οι επιβάτες να έχουν συγκεντρωθεί μπροστά με τα κεφάλια έξω απ' τα ανοιχτά παράθυρα, χειμώνα μάλιστα- ο οδηγός μάλιστα σταμάτησε για να τον βγάλει έξω. Πενταβρώμικα τα ρούχα και το θέαμα των ανοιχτών πληγών στα πόδια φρικιαστικό, ενστικτωδώς σταυροκοπιόμουνα ο ψιλοάθεος μετά... Μα αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο βλέμμα του, το πιο χαμένο που χω δει ποτέ, θολό, κενό και γεμάτο ταυτόχρονα, να απευθύνεται στο πουθενά.
Ε, αυτός ο άνθρωπος σ' αυτή την απελπιστική, εξωφρενική κατάσταση στέκεται με το χέρι απλωμένο καθημερινά στην Ομόνοια.Μια μέρα μπαϊλντισμένος απευθύνθηκα στους αστυνομικούς "Ο άνθρωπος είναι χάλια, τι πρέπει να γίνει;", "Δεν είναι δική μας δουλειά" μου απάντησαν.
Επιμένω να δημοσιοποιώ το μαύρο και αληθινό: όσες πλατείες, αρχιτεκτονικές αναπλάσεις και κουλ φριντζ festival να φτιάξουμε η εικόνα αυτού του ανθρώπου, και όλου του μελισσιού τριγύρω, είναι η μεγαλύτερη ντροπή για την πόλη και την τσίπα μας.

Σχόλια
blog comments powered by Disqus