Blog Widget by LinkWithin


Διασχίζω την Ομόνοια. Στην οθόνη του iphone Νοέμβρης '10. "Θέλετε Ριζοσπάστη;" Στημένοι, αριστέρα και δεξιά στις κυλιόμενες μοιράζουν την κόκκινη εφημερίδα και το φυλλάδιο. Συνεχίζω. Οι τοίχοι και τα φανάρια της Αθήνας μου τραβούν ακόμα πιο έντονα την προσοχή, έτσι γεμάτοι μόνο με τις χοντρές αφίσες τους.
Τι κι αν πέρασε ο Οκτώβρης, η Επανάσταση του 1917 καλά κρατεί.Ένα σύστημα, ένας τρόπος, μια εικόνα. Ένα καθαρό λαϊφσταϊλ, όχι αντίθετο, αλλά ίδιο σαν και του Δαπίτη που πάει στην Μύκονο για πενταήμερη. Τους πιάνω και τους μετρώ, παντού οι ίδιοι κώδικες: θα ντυθείς έτσι, αμπέχονο το χειμώνα, θα βγεις για ποτό στο φοιτητικό στέκι, η μαλλούρα προσθέτει πόντους αντίστασης, θα 'ρθεις στο φεστιβάλ μας της ΚΝΕ και θα φας απλό λαϊκό καλαμάκι, στις συγκεντρώσεις μας θα ακουσεις για εκατομμυριοστή αυτό, αυτό, αυτό και τον Παπακωνσταντίνου, θα βγεις στους δρόμους και θα μοιράζεις εφημερίδες, θα μάθεις να βουτάς το πινέλο στην κόλλα, θα πατήσεις το on στην ντουντούκα, θα κουβαλήσεις χιλιάδες δέντρα κομμένα σε 70x100.
Και δεν ξέρω, αν πρέπει κάποιες στιγμές να λυπάμαι αυτά τα παιδιά που έχουν την αίσθηση ότι επιλέγουν το δύσκολο μονοπάτι της αντίστασης και δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η μονομαχία αυτή είναι τελικά ένα ανούσιο Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Ανούσιο γιατί έτσι απλοικά θα φτάσει στα 30, δεν θα παίρνει το χαρτζιλίκι πια των γονιών, θα βγει να δουλέψει και ο αγώνας για μια δουλειά και οι δόσεις στον Κωτσόβολο θα νίκησουν την παλιά επαναστατικότητα, και μετά από χρόνια, όπως σε μια βαθυκόκκινη φίλη μου, θα υποκύψει στην κόρη που ζητά ipod touch.
Ας ελπίσω τελικά ότι κάτι διαφορετικό μένει στην καρδιά τους, κάτι πιο ανθρώπινο στην ματιά τους, πράγμα που απ' τους νυν μεσήλικες της αριστεράς, των τζιπ, των τσιτάτων και του Λυκαβηττού από πουθενά δεν προκύπτει.

Σχόλια
blog comments powered by Disqus