Blog Widget by LinkWithin


Σούρουπο στο Πάρκο Ριζάρη. Το θέμα δεν είναι ο ρομαντισμός του δειλινού, αλλά η ωραία αίσθηση άπλας που αφήνει αυτό το πάρκο. Έτσι πρέπει να φτιάχνονται πια τα νέα αθηναϊκά πάρκα, το μάτι να 'χει ορίζοντα, χωρίς την υπερφύτευση με θάμνους που συνήθως λειτουργούν σαν καβάτζες για κατούρημα, μπάζα και σκουπίδια. Λιγότεροι θάμνοι, περισσότερο γρασίδι, μεγαλύτερες επιφάνειες για πιθανό αστικό πικνικ (λέμε τώρα).


Μέσα στην κάψα της ασφάλτου και των ημερών, περνώντας από μια παλιά εμπορική στοά στην Κάνιγγος άξαφνα λυτρώθηκα απ' το χαμηλότερο της θερμοκρασίας. Μάρμαρο και μωσαϊκό στο δάπεδο, υλικά βαρετά και υποτιμημένα, αλλά και πόσο κατάλληλα για το ζεστό αττικό κλίμα. Και λογική και επακόλουθη η σκέψη, πόσο οι νέοι αρχιτέκτονες περιφρονούν την παλιά ντόπια τεχνογνωσία και επιλέγουν ακατάλληλα υλικά όπως τσιμέντο και μπετόν, παρασυρμένοι απ' τον αυτισμό των βορειοευρωπαϊκών σπουδών τους.

Σχόλια
blog comments powered by Disqus