Blog Widget by LinkWithin


Άλλο πάλι κι αυτό, έχουν τελικά αποθρασυνθεί οι εναλλακτικοί σελεμπριτις του Κεραμεικού-Μεταξουργείου, και τα κρούσματα μεζονετάτης αναρχικής αλαζονείας συνεχίζονται. Μετά την μελανή υπόθεση "Ζαρντινιέρα της Γαλάνη", σειρά στην αυθαιρεσία είχε η σοσιαλίστρια πρωταγωνίστρια Άννα Βαγενά. Τι σκαρφίστηκε η Θεσσαλή; Έβαλε σύρματα γύρω απ' τα ευρύχωρα παγκάκια της, μπροστά στο θέατρό της ("Μεταξουργείο"), για να μην μπορεί να κάτσει ούτε σκιά, όσο θα λείπει η κυρία σε διακοπές. Μα τι ντροπή! Συρματοπλέγματα από την ηθοποιό που υποκρίθηκε σπαρακτικά, και με σκαμπουδάκια στους διαδρόμους, την κυνηγημένη Αγγέλα Παπάζογλου;

Φώτα, ξεκινά μονόλογος: "Υποκρίθηκες κυρία μου, γιατί τον πόνο του μετανάστη δεν τον ένιωσες· αλλιώς θα σκεφτόσουν τον Κούρδο που θέλει ένα παγκάκι να γείρει το κορμί. (Σιωπή)... Αλήθεια... τον Κινέζο εργάτη που αδειάζει τις vuitton τσάντες στις διπλανές αποθήκες και διψά για ξαπόστεμα το κορμί, τον σκέφτηκες...; (Ουρλιάζει και αναποδογυρίζει ένα τραπέζι σαν τον Χατζησάββα, δεδομένος υποκριτικός θρίαμβος). Τι με κοιτάς, δεν με ξεγελούν του Κάμπου τα μάτια σου... Μη με κοιτάς, είπα... (Σιωπή)... Και το χειρότερο, Κυρία μου (γελάκι), σκοτώσατε τη νιότη που θέλει μέρος να χαμουρευτεί... Τα νιάτα α, χα, χα, χα, (μεθυσμένος)" (Έξοδος-τέλος πράξης Α')

Ναι αλλά από την άλλη θα μου πεις είναι ιδιοκτησία της (το σπίτι της είναι από πάνω μάλιστα), την προστατεύει απ' το δύσκολο της περιοχής, τι φταίει να 'ναι μες στη μπίχλα ο Τέχνης της χώρος της. Πράξη Β', μονόλογος της Ιδιοκτήτριας:

"Πέφτω το δείλι, σβήνω το φως... Κλείνω για λίγο στα σκοτάδια και κάτω απ' τα πούπουλα τη ζωή μου, κι αυτοί δα χάμω... αρχίζουν τις νύχτες τους... Και μη νομίσεις, όλα τ' ακούω: και τα φτυσίματα στο σοκάκι μου, και τα γέλια απ' τ' αγόρια τ' αλλιώτικα, και τ' αμάξια να τα σπάνε... (Ξαφνική οργή, υποκριτικός θρίαμβος) Και διάολε, την λιόδειλη αυγή, πάντα το ίδιο: σύριγγες, σκόρπια γυαλιά, ολόγυρα καπότες... τα νιάτα που λεγες, νά,τα...Κα-πό-τες!... Κάθε μέρα διάολε η ίδια λεριασμένη δουλειά! (σιγάνά) ...Εγώ τι φταίω; Ή να' ναι η ίδια μου η ζωή... τί; (αναποδογυρίζει το γνωστό τραπέζι στο κέντρο της σκηνής).(Έξοδος-τέλος πράξης Β')

Έ όχι όλα εγώ! Την τελική πράξη γράψτε την εσείς αγαπημένοι athensvillers. Αρχικά ψηφίστε τι πρέπει να γίνει με τα παγκάκια κι έπειτα καταθέστε τις θέσεις σας, ενώ οι κεφάτοι ας ρίξουν κι ένα μονολογάκι για το φινάλε του έργου.




Σχόλια
blog comments powered by Disqus