Blog Widget by LinkWithin

To βάρος του "εκθέτω"


Δύο μήνες το μελετούσα, τις τελευταίες δύο ώρες το πρόλαβα. Απόγευμα Σαββάτου στο Μουσείο Μπενάκη, τελευταία μέρα της έκθεσης του Τούρκου φωτογράφου Ara Güler με θέμα την Κωνσταντινούπολη. Και πραγματικό το κρίμα που δεν μπορώ να σας προτείνω το "οπωσδήποτε" μιας τέτοιας συλλογής. 100 φωτογραφίες εστιασμένες στους ανθρώπους της Πόλης, τον μόχθο και τον καθημερινό τους αγώνα με φόντο ονειρικά σκηνικά, από έναν φωτογράφο που κατείχε τόσο τέλεια το αντικείμενο που έκανε τα κλικ του έργα τέχνης. Σχεδόν δάκρυσα, όσο και υπερβολικό κι αν ακούγεται, αλλά όσοι την είδαν, και την μέρα που πήγα ήταν πολλοί, δεν μπορούν να διαφωνήσουν. Τι καλά να 'ταν δωρεάν να την έβλεπε πολύς κόσμος σκέφτηκα.
Βγαίνοντας πλούσιος και γεμάτος έστριψα αριστερά και μπήκα στην έκθεση της Lifo Illustrations. Μα πόσο "να κι η βούρτσα" μου φάνηκε. "Έργα τέχνης" του τίποτα φτιαγμένα, με ευκολίες-ευκολίες-ευκολίες, τυχαίες τσαχπινιές στον υπολογιστή, (καλώς ή κακώς κατέχω τα computer γραφιστικά και ξέρω πόσο στο τσακ παράγονται), αβαντ γκαρντ σκιτσάκια σε χαρτοπετσέτες και τζην, ξεθωριασμένες άσχετες φώτο, βιντάζ κάδρα (εξαιρούνται σαν καλές δουλειές, Sox και τα ασπρόμαυρα τελάρα στον μωβ τοίχο). Εξοργιστικό αποκορύφωμα το σούπερ έργο τέχνης με τα screenshot του Skype σ' ένα Mac. Αυτό!
Τι ακριβώς πρόσφερε αυτή η έκθεση; Μηδέν συγκίνηση, μηδέν πνεύμα. Και γιατί να έχει χαθεί το βάρος του "εκθέτω", του δείχνω στον κόσμο κάτι που αξίζει να θαυμάσει, να παρατηρήσει, να εντρυφήσει; Γιατί να γίνονται αυτές οι κενού περιεχομένου εκθέσεις του PR και κοκτάιηλ; Αυτά τα events δεν εχουν κακολογήσει την Τέχνη στην Ελλάδα και πατάνε 5 άτομα, οι 3 του τμήματος μαρκετινγκ; Γιατί δεν γίνονται εκθέσεις μόνο με σπουδαίους καλλιτέχνες, που θα 'χουν κάτι να πουν κι επιτέλους θα κατέχουν και τεχνική, μαστοριά, δεξιοτεχνία, κάτι;
Ουφ, μου τον ακύρωσαν τον Guler· τελικά, βγήκα στην Πειραιώς οργισμένος...

Σχόλια
blog comments powered by Disqus