Blog Widget by LinkWithin


Γ' Σεπτεμβρίου, ένας άξονας της ζωής μου, σπίτι γραφείο κάθε μέρα, ένας μεγάλος αρχοντικός δρόμός, έτσι που τον βλέπεις να ξεχύνεται απ' την στεγνή Ομόνοια. Ακόμα και τα αυτοκίνητα μαρσάρουν βιαστικά, και μόνες ανθρώπινες φιγούρες τα βράδια που φεύγω απ' την δουλειά, οι ναρκομανείς και οι μαύροι , ντήλερς και κορίτσια.
Θέλω δεν θέλω, αυτές κι οι συναντήσεις μου. Σημείωση, περνώ απ' την κεντρική πλατεία της πόλης. Και βλέπω σοκαρισμένος σαν σε πρώτη φορά, την απόλυτη εξαθλίωση και κατάντια, κορμιά σκοτωμένα στα τσιμέντα. Η καθημερινότητα ενός πολίτη. Και στο μέσον της να στέκονται οι μαύροι ντήλερς, ευειδείς και ευδιάθετοι. Και κάθε μέρα θα μου προτείνουν χωρίς να τρέχει τίποτα, μαύρο, κόκα, και με φιλικότατο τόνο πουλάνε τον θάνατο. Και κάθε μέρα το ίδιο, και κάποιες φορές μέσα μου να βρίζω. Μέσα μου, ώσπου προχθές, ενώ είχα κάτι άλλο στο μυαλό μου, μου βγήκε ασυναίσθητα στον μαύρο που μου σήκωσε χέρι να κάνουμε χάι φάιβ, ένα μεγαλοπρεπές: "Άντε γαμήσου!" .
Το 'πα! Όχι, τα λέω όπου χρειαστεί. Αλλά εκεί είχα να κάνω με ντήλερς, με καμιά δεκαριά που θα μπορούσαν να με λιντσάρουν. "Τι είπα;" Μ' αρεσει που έχω κότσια, μα τι έκανα, σε τι κίνδυνο μ' έβαλα; Και τι όμορφη συνάντηση λίγο πιο κάτω, καμιά δεκαριά αστυνομικοί να στέκονται στη Λαυρίου, απόσταση 30 μέτρα, και να κουσκουσάρουν. Και σκέψη πρώτη, το πόσο ανύπαρκτο και σε τι κινδύνους βάζει αυτό το ανεύθυνο κράτος τους πολίτες του. Γιατί δεν πέρασα από στενάκια, δεν πήγα σαν αλεπού στο παζάρι, πέρασα διάολε απ' την κεντρική πλατεία της Αθήνας, και αυτό που με φύλαξε ήταν αυτός ο κάποιος Θεός.
Και θα τ' ακούσω, έτσι θα ξεφουρνιστεί, μα: είμαι ρατσιστής; Είμαι λάθος; Πως πρέπει να αντιδράσει ένας άνθρωπος όταν βλέπει αυτό το ξεφτιλίκι μ' ανθρώπους να πεθαίνουν, πεθαίνουν, πεθαίνουν; Ναι, ξέρω εγώ θα ζήσω με 1000 φορές καλύτερους όρους τη ζωή μου απ' τα βαποράκια, το σπίτι μου θα 'ναι 1000 φορές ζεστότερο, το ψυγείο μου γεμάτο, θα τσεκάρω την easyjet για τριήμερα, θα χω ανύπαρκτα ουσιώδη προβλήματα σε σχέση την αβεβαιότητα κάθε μέρας τους που τους αναγκάζει να κάνουν αυτό το πράγμα.Αλλά είναι αυτός ο τρόπος; Είμαι εγώ ο λάθος;
Ποτάμι οι σκέψεις, που τις έφραξε μια άλλη παράνοια, λίγο πιο κάτω, τρια λεπτά μετά: δυο κουκουλοφόροι σε μηχανή να κυνηγάνε με ροπαλάρες τα 15χρονα μαύρα κορίτσια στην γωνία με Καποδιστρίου. Υπάρχει κόλαση πιο χειροπιαστή;
Τελικά είπα την σωστή κουβέντα: "Άντε γαμήσου!" για όλη την ξεφτίλα του τόπου μου, για όλους εμάς τους δειλούς βολεμένους, αναποφάσιστους.

Σχόλια
blog comments powered by Disqus