30/5/11

H αγ-Ανάκτηση των Αθηνών


Είναι αλλιώς στο Σύνταγμα όταν είσαι εκεί. Τις προηγούμενες μέρες κάτι οι μούντζες, κάτι τα 2-3 παλιά συνθήματα, κάτι οι συνωμοσιολογίες "έκοψε ο Καμίνης τα φώτα", "κόψανε τα κινητά", "κόψανε το wifi" (ξέρουν όλοι πόσο ασθενικό είναι ούτως ή άλλως το wifi εκεί), είχα την εντύπωση του μια από τα ίδια πάλι, γκώσαμε, φτάνει.
Μέχρι που πήγα το βραδάκι της Κυριακής και έζησα αυτό που δεν ανέμενα. Αυτοί που βριζωρύονται ελάχιστοι, και οι πολλοί είναι αυτοί που ένα χειμώνα τώρα πίστευα πως δεν υπάρχουν: καταπληκτικοί Αθηναίοι, φωτεινοί, φιλικοί τύποι, που να συζητάνε με μεγαλύτερη από ποτέ ακρίβεια κι ηρεμία τα δύσκολα της χώρας, ένα εντελώς άλλο πράμα, σαν να λιωσαν τα παγάκια του κομπλεξάκια Αθηναίου του μπαρ κι εδώ έπιανε μ' ευκολία κουβέντα με τον άγνωστο δίπλα. Και το πλήθος φανερά ετερόκλητο, πλούσιο, χωρίς ηλικίες και τάξεις, με κορυφαίο στοιχείο έκπληξης για μένα την παρουσία άπειρων γονιών που είχαν κατέβει με τα παιδιά τους.
Μα στη Βαρκελώνη είμαι; Μου κανε λοιπόν τόσο ανοίκεια η αίσθηση του να περπατώ στις ιδίως φέτος νεκρές νυχτερινές Σταδίου και Πανεπιστημίου και να μην τραβούν το μάτι μόνο οι βουβές βιτρίνες , αλλά να κολυμπώ με τρομερή ευεξία σ' αυτό το σπαρταριστό σμήνος που σουλατσάριζε στην πόλη. Το ίδιο κατηφορίζοντας στους δρόμους προς Μοναστηράκι, γεμάτα τα πεζοδρόμια, τα καφέ, τα μπαρ, ένα πανηγύρι, μια μεσόγεια, εξωστρεφής Αθήνα.
Ξέρω, αρκετοί έχουν τις αντιρρήσεις τους για το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας, μα πιστεύω ότι είναι νωρίς να κρίνεις, κι είναι επίσης χίλιες φορές προτιμότερο ο κόσμος να παρατά την sportday και το Άστρα και Όραμα, να μαθαίνει να βγαίνει στους δρόμους και να εκδηλώνει την δυσφορία του και μάλιστα μ' αυτόν τον πολύ πιο αξιοπρόσεκτο για την εξουσία και την πλατιά μάζα (που αυτή θα κάνει την όποια επανάσταση) τρόπο.
Ας κρατήσουμε λοιπόν αυτό που σίγουρα έχουμε: τους πιτσιρικάδες ξαπλωμένους στη Σταδίου, στο γρασίδι κάποιοι να τραγουδούν με μια κιθάρα, τα άπειρα ποδήλατα, τις νεαρομαμάδες με τα καροτσάκια, τον ευδιάθετο όμορφο κόσμο. Σ' αυτό βλέπω ορατό κέρδος, τουλάχιστον για την πόλη και γι' αυτό αξίζει να κατέβεις. Είναι κάτι σαν rebranding της Αθήνας μέσα μας, αυτό που γίνεται αυτές τις μέρες , συλλέγουμε επιτέλους και θετικές αναμνήσεις απ' αυτή την πόλη, καλύπτει δε σωτήρια την ανάγκη να ξαναπιστέψουμε ότι ζούμε στο σωστό μέρος. Νατο, επιβεβαιωμένο, εμείς τα φτιάχνουμε όλα, εμείς τις πόλεις.

Το 'χω


Μου λενε πως βγάζω, ωραίες φωτογραφίες...


Ξαφνιάστηκα, πάγωσα, έβγαλα αστραπιαία την κάμερα


...πως βλέπω την ομορφιά εκει που βλέπουν λίγοι

26/5/11

Πόσα σπασμέvα τζαμάκια;


Ναι, φιλοδοξία αυτού του μπλογκ να λειτουργεί σαν σημείο μελέτης για τον μέλλοντα ιστορικό ερευνητή της Αθήνας. Και δεν υπάρχει μια εικόνα, ενδεικτικότερη της κολλεξιόν "Χειμώνας 10-Ανοιξη 11" είναι το σπασμένο τζαμάκι στο αυτοκίνητο. Κατ'αρχήν τι εντυπωσιακό pattern, το συναντούσες παντού, τόσο που να, χθες είχα το νού μου να τα τραβήξω, και σε 1 ωριαία βόλτα συνάντησα 9! Τόσο trend που δεν υπήρχε περίπτωση να μην το 'χει υποστεί το αμαξάκι φίλου/γνωστού, της βαρεμένης παντρεμένης του γραφείου, του παιδιού στο μπαρ απέναντι. Τέλος παντων, μακάρι σε λίγα χρόνια να μοιάζει παράλογο που συνέβαινε σε τέτοια έκταση. Τυχεροί όσοι δεν έχουμε αμάξι μέχρι τότε.

23/5/11

Λείπει μια ανθαγορά


Ξεκίνησε την Παρασκευή η Ανοιξιάτικη Ανθοκομική του Δήμου. Πάλι στην Πλατεία Κοτζιά, τι κι αν δίπλα την λαχταρά πως και πως η τσιμεντοκαυτερή Ομόνοια, ακόμα και σε επίπεδο συμβολισμού θα 'ταν εξαιρετικό να ταν γεμάτη λουλούδια και φυσικά κόσμο. Παρ' όλα αυτά το σκηνικό στην Κοτζιά είναι ωραίο, είναι η εποχή που όλα είναι ολάνθιστα κι οι μυρωδιές έντονες, πραγματικό πανηγύρι.
Έτσι μου 'ρθε η σκέψη πως λείπει απ' την Αθήνα μια ανθαγορά. Από μόνη της θα 'δινε χρώμα σε ένα σημείο στην πόλη, την χρειαζόμαστε αυτή την πηγαία χαρά που προκαλεί το λουλούδι από μόνο του. Επίσης θα γινόταν άλλο ένα μικρό τουριστικό σποτ, είμαστε αρκετοί οι τουρίστες που αναζητούμε μια περιπλάνηση όχι στα γνωστά αξιοθέατα, αλλά και στην καθημερινότητα της πόλης. Έτσι οι ανθαγορές σε όλες τις πόλεις (υπέροχες αυτές που πέτυχα σε Παρίσι, Βουδαπέστη, Κωνσταντινούπολη) αποτελούν ένα μικρό σημείο απ' αυτά τα παράπλευρα που προσφέρουν στο τσακ-μπαμ αυτή την αύρα "ποιότητα ζωής" στον επισκέπτη και τον κάνουν τελικά να δεθεί με έναν τόπο .
Παλιά υπήρχε η γνωστή της Αγίας Ειρήνης, τώρα θα 'ταν πολύ εύκολο να γίνει στον κενό χώρο της Βαρβακείου, στο ύψωμα πάνω απ' την φρουταγορά, ή σε ένα πεζοδρομημένο δρόμο εκεί γύρω προς Ψυρρή, ή και προσωρινά μέχρι να φτιαχτεί η Ομόνοια να την στήνανε εκεί, θα γέμιζε κόσμο.


Άλλη μια ιδέα που μου ρθε είναι θεματικοί κήποι. Αντί για τους generic αθηναϊκούς κήπους, λίγο αυτό, λίγο εκείνο, και καθόλου χαρακτήρας θα ταν πολύ εύκολη μια εφαρμογή "Κήπος με τα τριαντάφυλλα", όπως αυτόν τον παραδεισένιο που πέτυχα στην Βιέννη, και ήταν στα must του οδηγού όταν επισκέφτηκα την πόλη. Είναι τόσο εύκολο Κηποτέχνες του Δήμου μας, τόσο...

20/5/11

Ο απαραίτητος μικρός ήρωας


Κι όμως, θα μπορούσε εύκολα να αναπαράγει το στερεότυπο του υπάρχοντος σκηνικού της Ομόνοιας, το βράδυ στην ίδια γωνιά να πουλά ναρκωτικά, να κερδίζει τα γρήγορα λεφτά. Δεν το κάνει· αρκείται στα 3, 4 ευρώ την ώρα που κερδίζει μοιράζοντας φυλλάδια. Γι' αυτό αξιοσημείωτος, γι' αυτό αξίζει από μόνος του το όλο το ποστ, γι' αυτό παίρνετε με τη μια το ενοχλητικό χαρτάκι, διψασμένοι -όπως ωρύεστε- για το καλό, Αθηναίοι.

18/5/11

Πλησιάζουμε στηv αλήθεια;


Τα γεγονότα κυλήσανε ορμητικά και φαίνεται πως ξεδιαλύνουν τα πράγματα. Ένα συγκεντρωτικό ποστ με πρόσφατες αναφορές στο κέντρο της πόλης, του ποια είναι η αλήθεια στην κατάντια της.
• Στο βίντεο πάνω: Η εκπομπή του Κώστα Βαξεβάνη "Κουτί της Πανδώρας" έχει την ατυχία να προβάλεται στην ΕΡΤ, κι έτσι λίγοι την παρακολουθήσαμε. Κάντε τον κόπο να την δείτε ολόκληρη, είναι η καλύτερη που 'χει φτιαχτεί για το θέμα, και το πιάνει απ' την ρίζα του αποδεικνύοντας ότι κάτοικοι και μετανάστες, είναι εν αγνοία τους κομπάρσοι στο ίδιο σκηνικό. Μια επιφύλαξη για τις θεωρίες συνωμοσίας, κατά μεγάλη πιθανότητα δίκαιο το σημείο με τα real estate παιχνίδια, απλώς βαρεθήκαμε να τις ακούμε, άσε που δεν έχω τους Έλληνες ικανούς να οργανώσουν κάτι τόσο μεγάλο, ξυπνάνε το πρωί για να κάνουν την μεγάλη μπίζνα, και το μεσημέρι αν βρεθούν σε κανά ταβερνάκι, τα ξεχνάνε όλα με μπριζόλα και κουτσομπολιό.

• Η έκθεση της ΕΥΠ για το κέντρο, φωτίζει τα χείριστα. Το συγκεκαλυμμένο δουλεμπόριο, η ιστορία του παρεμπορίου, και την μαφία των real estaters.
• O Στέλιος Μάινας δέχθηκε παρόμοια επίθεση πριν λίγους μήνες στην ίδια ακριβώς περιοχή με τον Μανώλη Καντάρη, και είναι ο καταλληλότερος να μιλήσει. Και το κάνει στην σωστή κατεύθυνση χωρίς αχρείαστες μπρος στο ναυάγιο ιδεολογικές παρωπίδες, διάβασε.
• Εδώ συγκεντρωτικά τα πλουσιότατα μέτρα που αποφάσισε για χιλιοστή η Κυβέρνηση, Δήμος κι όλο το δυσκίνητο τέρας. Αν δεν βαριέστε εδώ. Επίσης -wow- θα κατεδαφίσει και άπειρα κτίρια.

2 πιο αξιοσημείωτα;

• Χαρακτηριστικό του αντίκτυπου των πρόσφατων γεγονότων στους μετανάστες: προχθές πήγα για κεμπάπ σε αράβικο, και στο τέλος ο χαμογελαστός ιδιοκτήτης στο ξεκάρφωτο μου δωσε δώρο καπελάκι με την ελληνική σημαία πάνω!


• Ένα τηλεφώνημα σταμάτησε την πορεία μου χθες το μεσημέρι. Τελειώνοντας διαπίστωσα ότι δεν στεκόμουν σε μια κούτα δίπλα, αλλά υπήρχε κι άνθρωπος μέσα! Δεν μου φάνηκε τίποτα πιο παράλογο απ' το βλέμμα των περαστικών που βλεπαν κάτι οικείο και φυσιολογικό στην τραγική εικόνα.

16/5/11

Η σιωπή απ' τα κατεβασμένα ρολά


Δεν ξέρω τι να πω γι' αυτή την πόλη. Γι' αυτή την τόσο έντονη εβδομάδα. Το μυαλό μου έχει κολλήσει, έχω ένα πάγωμα, νομίζω ότι κάποια στιγμή σ' αυτή την τελευταία βδομάδα θα τέλειωσε και η αγάπη μου για την Αθήνα. Δεν ήθελα σοκαρισμένος, όπως οφείλει ένα αθηναϊκό μπλογκ, να γράψω, να προσθέσω μια άχρηστη άποψη, το τίποτα. Μόνο σημαντικό ίσως η αλήθεια, την δική μου και μόνο θα καταγράψω (όχι γνώμη), στοιχεία σκέτα για την κάτω Αθήνα της Πατησίων και της Αχαρνών.

Πραγματικότητες: να ακούς ουρλιαχτά το βράδυ και να συνηθίζεις, να γυρίζεις απλώς το πλευρό. Να βλέπεις μετανάστες να ξενυχτάνε στους δρόμους και να μαθαίνεις την φρίκη ότι είναι έξω γιατί κοιμούνται με βάρδιες στα διαμερίσματα των 50 ατόμων. Να νιώθεις ενοχή ακόμα όταν παίρνεις μια σοκολάτα του 1.50 ευρώ μπροστά στους άπορους τριγύρω, μια συνεχής πίεση που μέχρι τον μικροαστό σου βγάζει, όπως προχθές που το κουτί από την καινούργια μου οθόνη το κατέβασα βράδυ για να μην προκαλέσω. Να πηγαίνεις στο φαρμακείο της γειτονιάς και να μπαίνει μετανάστης κλαίγοντας ζητώντας φάρμακα για το παιδί του. 'Η στο σουπερ μαρκετ ν' αγοράζουν 2 πατάτες και 2 κρεμμύδια.
Χιλιάδες άνθρωποι που περιφέρονται πεινασμένοι και εκ των συνθηκών άπραγοι στις κάτω γειτονιές, μια πραγματικότητα αδιέξοδη που θα μπορούσε άνετα να τους οδηγεί στις κλοπές. Κι όμως, με φουλ αλήθεια, δεν είναι έτσι.
Στον 1.5 χρόνο που μένω εδώ, κανείς δεν με πείραξε, δεν είχα κανένα περιστατικό, όπως θα θελαν τα media να διηγηθώ, οι μετανάστες που γνώρισα ήταν όλοι ευγενέστατοι, φιλήσυχοι, καταλαβαίνω πως μπορεί να αγριευόταν κάποιος τρίτος βλέποντας τους μπουλούκια στα πεζοδρόμια, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να σου κάνουν τίποτα. Θα μου πεις για τα ουρλιαχτά, τις κλοπές; Ναι λοιπόν, υπάρχουν συγκεκριμένες πασίγνωστες ομάδες ορμώμενες από στέκια εξίσου συγκεκριμένα, που ανοίγουν συστηματικά αμάξια, κλέβουν τσάντες και αλυσίδες από ηλικιωμένες, πουλάνε ναρκωτικά, εκδίδουν 14χρονα απ' την Αφρική, βγάζουν σουγιά μ' ευκολία. Ε, δεν μπορεί να την πληρώνει το υπόλοιπο 99%.

Και μαζί, και όχι απέναντι, υπάρχουν και οι μόνιμοι κάτοικοι: αυτούς που γνώρισα, που ζήσανε μια ζωή στην περιοχή, που την αγαπάνε και από πείσμα δεν φεύγουνε, που δέχονται την ψυχολογική βία της φτώχειας καθημερινά, που ακούνε από παντού πως το σπίτι τους βρίσκεται στον βούρκο. Ποιος θα το δεχόταν να 'ναι η καθημερινότητά του οι κατουρημένες είσοδοι, να πηδάς πάνω από λιπόθυμους ναρκομανείς για να μπεις σπίτι, να ακούς διαρκώς κραυγές; Τι θέλουμε όλοι: γαλήνη και ασφάλεια, κι αυτοί τίποτα παραπάνω δεν διεκδικούν. Και τι μεγάλο λάθος, με μια ευκολία αυτούς τους ανθρώπους να τους χαρακτηρίζεις απο πάνω και ακροδεξιούς· ε δεν είναι, έχουν παλιά μυαλά μεν οι περισσότεροι, αλλά μ' όσους μίλησα, ακόμα και με τους οργανωμένους σε Επιτροπές Κατοίκων, όλοι μα όλοι στην κουβέντα τους βάζανε πάντα την κατανόηση τους για τους μετανάστες. Αλλά όταν φωνάζουν μια, δύο, εκατό, ζούνε στην καθημερινή - καθημερινή - καθημερινή παράνοια μήπως τους κλέψουν όπως τον γείτονα, και τους λες και υπερβολικούς και ρατσιστές, ε τους οδηγείς με μαθηματική βεβαιότητα στην αγκαλιά των άκρων.

Ζορίζομαι λοιπόν πολύ πια τις τελευταίες μέρες με την Αθήνα, με το μπλογκ να γράφω. Είμαι βέβαιος, με χτίκιασε, εκείνο το απόγευμα της Τετάρτης που κατηφόρισα στην Αχαρνών, η τρομακτικότερη εικόνα που χω δει στην πόλη μου: τα σιωπηλά κατεβασμένα ρολά των μαγαζιών, το πλήθος εξαγριωμένων να απειλεί κάθετα και ολοκληρωτικά μετανάστες να κρυφτούν μες στα σπίτια τους, να μην τους βλέπουν στα μπαλκόνια και κάποιους να τους κυνηγάνε με ξύλα. Το σκυμμένο μου κεφάλι άδειο. Ήταν η βία, το σοκ, η αδυναμία μπρος της να κάνω κάτι.

Κι αν απ' αυτό το ζαλισμένο κείμενο ήθελα να πω κάτι είναι πως δεν φταίνε οι κάτοικοι, δεν φταίνε οι μετανάστες· να βοηθήσουν τους ανθρώπους, αυτό.

12/5/11

Φουλ Ακρόπολη απ' τα δυτικά


Κηφισός, Αιγάλεω

Πόσο έχει χρυσοπληρωθεί αυτή η Ακρόπολη σ’ αυτή την πόλη. Θες να νοικιάσεις σπίτι και έχει την τύχη ή ατυχία να βλέπει Ακρόπολη; Ε, θα σε βαρέσουν 50-100 ευρώ παραπάνω. Και δεν μιλάμε για το full view που αυτό είναι απλησιάστο, αλλά απλώς και μόνο αν έχεις το σούπερ μπόνους το παραθυράκι της κουζίνας να βλέπει 3 από τους κίονες του Παρθενώνα. Τι κι αν το υπόλοιπο είναι χάλια, και ζεις σε κλουβί; «Το σπίτι μου είναι μικρό κουκλίστικο και βλέπει Ακρόπολη, έχω και παγωτό, πάμε;».
Αυτές τις σκέψεις έκανα περνώντας για δουλειές τον τελευταίο χρόνο από περιοχές της Δυτικής Αθήνας, παρατηρώντας άφωνος πόσο μοναδική θέα έχουν στον Βράχο, με την άπλα του Ελαιώνα μπροστά και με φόντο τον επιβλητικό Υμηττό όπισθεν. Κάτοικοι στις συνοικίες με τα χαμηλά σπιτάκια που απολαμβάνουν με το κουτάλι λαχταριστό αθηνέζικο σκηνικό στους δρόμους, στα μπαλκόνια, τις ταράτσες πολύ περισσότερο από μας περιφερόμαστε στα σκοτεινά στενά του κέντρου με τις πολυκατοικιάρες!


Αγία Βαρβάρα



Κηφισός και Πειραιώς, Ρέντης



Λεωφ. Καβάλας, Περιστέρι

10/5/11

Oχι άλλη εξυπηρέτηση!


Μόλις έχω βγει από το Πλαίσιο. Ο Σεκιούριτυ τρέχει προς το μέρος μου, θα νομίζει ότι βούτηξα κάτι σκέφτηκα, ε απίστευτο, ετρεξε να με ρωτήσει αν εξυπηρετήθηκα! Ε αυτό ήταν, έλεος δηλαδή, μέχρι κι εκεί; Είχα ζήσει πριν, το γνωστό σκηνικό επίσκεψης στο Πλαίσιο αυτό που όπου κι αν σταθείς, ένα μέτρο να κουνηθείς, κάποιος θα πεταχθεί απ' τους διαδρόμους, σαν σε ανελέητο πακμαν, να με ρωτήσει αν θέλω να εξυπηρετηθώ. Να λέω όχι, να με ρωτά τι συσκευή χρησιμοποιώ και πόσα δίνω το μήνα. Δεν θέλω καλή μου! Τολμώ να κάνω ένα βήμα ακόμη, σαν το τσιτά κάποιος άλλος θα πεταχθεί για μια επίθεση εξυπηρέτησησης. "Μια ματιά ρίχνω, ευχαριστώ", η επόμενη απάντηση που θα επαναλάβω άλλες 10 φορές μαζί με τις ψυχαναγκαστικές χαιρετούρες δεξίωσης.
Στις αρχές του πλαισιακού φαινομένου πριν κάποια χρόνια, 1-2 φορές ρώτησα "γιατί το κάνετε αυτό;" και ο υπάλληλος μου χαζογέλασε λέγοντας "ξέρετε...". Ναι ξέρω, καταλαβαίνω, αλλά κι ας καταλάβουν οι υπεύθυνοι ότι κάποιοι πελάτες μπορεί να βρίσκουν σχεδόν δουλοπρεπή μια τέτοια συμπεριφορά, να φέρονται αδιακόπως οι υπάλληλοι σαν ρομποτάκια καλοσύνης για τις ανάγκες του μεροκάματου. Και συν τοις άλλοις είναι κάτι σαν θέατρο όλο αυτό, στην εποχή του ιντερνετ και του skroutz, οι πελάτες, μέχρι 45 έστω, έρχονται ψαγμένοι για το τι και πόσο θα το βρουν, δεν χρειάζεται καθόλου το υπόλοιπο.

9/5/11

Ο αργός θάνατος της Πλατείας Αγίας Ειρήνης;


• Γράφει η Αθηνά Λαμπρινίδου
Μία απο τις πιο πανέμορφες πλατείες της Αθήνας και του ιστορικού της κέντρου, σαν στολίδι. Απίστευτη παλιά αρχιτεκτονική, παλιά μαγαζιά στολισμένα και αυτά με δαντέλες και υφάσματα, τα λουλουδάδικα του κ. Παύλου, τα σουβλάκια του Κώστα, το Καπάκι, το Αιολίς.
Όταν ξεκίνησα να νοικιάζω ένα μικρό δώμα πάνω στην Πλατεία πριν 4 σχεδόν χρόνια υπήρχε και ένα ωραίο yoga center στον δεύτερο και τρίτο όροφο ενός παλιού κτιρίου, το Botanica ένα μαγαζακι στην γωνία με αιθέρια έλαια, φυσικές κρέμες κλπ.

Μέσα στα τελευταία 3 χρόνια απο 3 τα καφέ/μπαρ έγιναν 5 στην μικρή πλατειούλα αυτή. Ήδη ετοιμάζεται και το 6 και οι φήμες λένε οτι υπάρχουν κι άλλα στα σκαριά. Ένα κατέστρεψε μπροστά στα μάτια Πολεοδομίας, Αστυνομίας, Αρχαιοτήτων την 'διατηρημένη' πρόσοψη του πανέμορφου κτιρίου που νοίκιασε, έβαλε τεράστια τζάμια, κρόσσια και ξεκίνησε μουσική στο διαπασών. Το Yoga Center έκλεισε λόγω θορύβου γιατί στεγαζόταν από πάνω. Έκλεισε και το Βotanica. Η πλατεία έχει γίνει δημόσιο πάρκιγκ. Σε καθημερινή βάση.

5/5/11

Aς κρατήσουμε τα τωρινά


Ένα ποστ τουρλού με διάφορα νέα, πράγματα που συμβαίνουν δηλαδή και αυτά που θα γίνουν κάποια στιγμή, τόσο κάποια, που έτσι για να γεμίσουμε το θέμα τα βάζω.
Ξεκινάμε απ' την επιτυχία της Αθήνας στην ανακύκλωση. Έκεί που στέκει ανίκανο το κράτος, η ίδια η ζωή φέρνει το οικολολάγνο επιθυμητό. Οι κάδοι τον τελευταίο καιρό είναι παραδόξως άδειοι γύρω- γύρω. Από τη μια οφείλεται στην υπηρεσία καθαριότητας που έχει αυξήσει, όπως ενημέρωνει, τα δρομολόγια σε 3-4 την μέρα, και από την άλλη στους ρακοσυλλέκτες, Ρουμάνους Ρομά και Πακιστανούς κυρίως, που ψάχνουν κάθε μα κάθε κάδο, για μέταλλα, χαρτί, ακόμη και ρούχα για προσωπικές ανάγκες ή το παζάρι. Μια βόλτα στο κέντρο θα τους δεις να γυρνάνε μέρα νύχτα αδιάκοπα με τα καροτσάκια σούπερ μάρκετ, για ένα μεροκάματο των 15-20 ευρώ,.


Ο Δήμος επίσης ενίσχυσε τον φωτισμό σε Ομόνοια, 3ης Σεπτεμβρίου, Πατησίων, Ακαδημίας και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Με κάποιες λάμπες παραπάνω και τα σημεία μοιάζουν πιο φροντισμένα και ασφαλέστερα. Τώρα αν είναι, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, κρατάμε και το φαίνεται, στο σκηνικό εγκατάλειψης κάτι είναι κι αυτό.

2/5/11

Αναμνήσεις στην αθηναϊκή χλόη


Μια πασχαλινή επίσκεψη στο πατρικό, στην διαδρομή που μεγάλωσα και σαν ενήλικας προσπερνούσα, μα είπα αυτή τη φορά να σταθώ δέκα λεπτά. Τόσο λίγο αρκούσε για να καταγράψω τα φυτά που παίζαμε μικροί. Χορτάρια που τελικά κουβαλούσα ακόμα μέσα μου, θυμήθηκα τα ονόματά, τα παιχνίδια που πρόσφεραν, τα αρώματα, σ' εκείνα τα φωτεινά χρόνια με τις ατελείωτες ώρες, που ένα άδειο οικόπεδο έμοιαζε λιβάδι με χιλιάδες μυστικά ν' ανακαλύψεις, τότε, που εν αγνοία μας φτιάχναμε κάτι απ' τις μελλοντικές μας ψυχοσυνθέσεις. Αναμνήσεις λοιπόν απ' τα φυτά των οικοπέδων της Αθήνας:


Πρώτα τα ψωμάκια. Έτσι τα λεγε η υπέροχη παιδική αγραμματοσύνη τα στρογγυλά καρβελάκια, που κρέμονταν σ' αυτό το πανταχού παρόν φυτό με τα μωβ άνθη.


Ναι τρωγόντουσαν κι ήταν μια χαρά. Έπρεπε να φαγωθούν μέτρια. Όχι πολύ άγουρα, ούτε όμως και ξεραμένα. Είχαν μια γεύση όχι ξεχώριστη, αλλά ούτε και ενοχλητική. Κρατούσες μια δροσιά που πρόσφεραν στο στόμα και την βεβαιότητα πως ήταν καθαρά έτσι κουκουλωμένος που ήταν ο καρπός απ' τα φυλλαράκια.

Αρχή '16, σαρανταδυό εικόνες

Άθενς μιξ: τρεις ναοί, τρεις θρησκείες, σε ένα μόλις κάδρο -Μοναστηράκι -Νύχτα Ερμού και Βουλής /όσο να ναι κάνανε μερακλιδικη δουλει...