31/1/11

Eίναι το βράδυ της Δευτέρας...


...στους δρόμους δεν θα κυκλοφορεί κανείς


...στα λεωφορεία δεν θα ανταλλαξεις ντροπαλές ή αδιάκριτες ματιές.


...στα παλιά σπίτια, θα προσπερνάς τις φιγούρες στα ζεστά


...όποιον αρκούδο πίσω απ' το τζάμι συναντάς θα μοιάζει θλιμμένος

28/1/11

To καταραμένο Δημοτικό Θέατρο της Αθήνας

Όλοι οι δήμοι βόρεια, νότια, παντού έχουν, κι η Αθήνα τίποτα, δεν έχει Δημοτικό Θέατρο. Κάπως ντροπή, ακόμα μεγαλύτερη γιατί κάποτε είχε, του Τσίλερ μάλιστα, στην σημερινή Πλατεία Κοτζιά, Δημαρχείου. 'Η Λουδοβίκου όπως λεγόταν η Πλατεία το 1856 όταν αποφασίστηκε ότι η Αθήνα μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα πια, επιβάλλεται να κοσμηθεί μ' ένα Δημοτικό Θέατρο.
Και πως αλλιώς να ξεκινά το στόρυ; Με νεοελληνικές μηχανορραφίες φυσικά: ο Γρ. Καμπούρογλου αναλαμβάνει τα έξοδα της ανέγερσης, δώστε μου θα το χτίσω εγώ, πράγμα όμως που δεν ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα με το θεατρώνη της εποχής του Μπούκουρα, του μοναδικού που υπήρχε τότε στην Αθήνα. Λύσσαξε, πως αλλιώς με τέτοιο όνομα, ο Μπούκουρας και επί 5 χρόνια κυνήγησε με δικαστήρια και αστυνομίες τον Καμπούρογλου ώσπου ο τελευταίος μπάφιασε, έμεινε ταπί και τα παράτησε.



Έπειτα από 15 χρόνια, κι έχουμε νέα απόπειρα να ξεκινήσουν έργα, σε σχέδια Τσίλλερ αυτή τη φορά, προχωράνε φουριόζικα, μα κάτι γίνεται μετά από 2 χρόνια και τα έργα ξαναπαγώνουν, ελλείψει πόρων.
Ξανά μανά: περνούν 14 χρόνια με το έργο να στέκεται ημιτελές, φανταστείτε αρνητικό vibe που θα εισέπραξε αυτό το το κτίριο, όχι τυχαία η μοίρα του. Το 1887 λοιπόν, ο Ανδρέας Συγγρός προσφέρεται να ανεγείρει πλήρως το θέατρο. Ευεργέτης μεν την τσέπη του την κοιτούσε, έβαλε στον Τσίλλερ τους όρους του: το ισόγειο να στεγάζει καταστήματα και στον πρώτο όροφο να βάλει την τράπεζά του. Ο Ερνέστος που καημό το χε να δει ολοκληρωμένο το έργο του, δέχεται τους όρους, που αποβαίνουν σε βάρος των τεχνικών προδιαγραφών του θεάτρου: η σκηνή έχει μόλις 12.5 μέτρα βάθος, ενώ οι βοηθητικοί χώροι σχεδόν ανύπαρκτοι. Κάτι καλό που χε πάντως το θέατρο ήταν η καλή ακουστική και οι καλές συνθήκες θέας, και χωρητικότητα 1500 θέσεις. Σαν χωροθεσία το κτίριο είχε την κεντρική είσοδο στην Αιόλου μ' ένα κηπάκι μπροστά, κοίταζε προς την Εθνική Τράπεζα, και έπεφτε βαριά η πίσω όψη του στην Αθηνάς.

25/1/11

Kάπως αvτιφατικό


Ψαχτείτε για βότανα και μαντζούνια. Σύμφωνα με τους φαρμακοποιούς, αν ισχύσει ο νέος νόμος δεν θα υπάρχουν πια φαρμακεία(!!!) . Καθόλου, νάδα, πάπαλα!


Σύνταγμα: η αποδόμηση της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας του Μακαρονά.

24/1/11

Mπέικον τυρί πιπεριά


Όπως σε κάθε επίσκεψη στον λαμπερό πάνω κόσμο της πόλης, στο Attica σιμά, έτσι και αυτή τη φορά τίμησα το Άριστον. Σε μια μπουκιά το συνειδητοποίησα: τόσο αυτονόητο που δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει κατάχωρηση στο Athensville για το κορυφαίο σφολιατοτυροπιτάδικο της πόλης, που αν πρέπει να επισκεφτείς 10 σημεία της πραγματικής Αθήνας, ένα είναι αυτό.
Για την κουρού τι να πω, την ξέρουν όλοι, μεγάλο της ατού όπως και όλων των προϊόντων του μαγαζιού η φρεσκάδα, ιδίως της τυρόπιτας, τα μεσημέρια της κατανάλωσης, μισή ώρα πριν, να 'χει βγει απ' τον φούρνο, το πολύ. Τι σας λέω τώρα athensvillers, έλα παππού μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου.
Στα υπόλοιπα πριν κάμποσα χρόνια το στόρυ ξάνοιξε και φτιάχνονται πίτες με πάντα: του κηπουρού, μελιτζανόπιτα, κολοκυθόπιτα, με πιπεριές φλωρίνης και άπειρες παραλλαγές. Χαρακτηριστικό τους πολύ πολύ υλικό, παράπονό το μέγεθός τους, είναι πραγματικά 3-4 μπουκιές, πόσο επώδυνό το να λες μετά "αυτό ήταν;". Επίσης σε ανίστοιχο μέγεθος και γλυκά, ραβανιά, και κάτι άλλα ανατολίτικα και δυτικά τσελεμεντίσια, απ' αυτά ξεχωρίζω την πορτοκαλόπιτα, ζουμερή σε σιρόπια, μ' ένα ξεχωριστό αληθινό, βαρβακέικο πρέπει, άρωμα.
Και πάμε στην κορυφαία non-κουρού επιλογή, αυτό παίρνω πια μόνο: μπέικον, τυρί, πιπεριά, σε σχήμα χοντρής λουκανικόπιτας. Ο συνδυασμός τους είναι άψογος, η δοσολογία η σωστή, η τσίκνα του μπέικον αγκαλιασμένη με το τυρί και ντομάτα πιπεριά προσθέτουν το ζουμάκι, την λαχανοφρεσκάδα που γειώνει τόσο τέλεια το κρέας. Και το μέγεθος του όχι τσουρούτικο, πραγματικά χορταίνεις.
Καλημέρα, ήταν η Δευτέρα της επανόρθωσης, το Άριστον, καταγράφηκε!
- Άριστον, Βουλής 10, Σύνταγμα

20/1/11

Buried words: σκέψεις στο χώμα


Σπέρνει λέξεις. Σπέρνει τις σκέψεις μας, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες μας, στον δημόσιο χώρο που προσπερνάμε βιαστικά. Και αυτές οι λέξεις ξεπετάγονται μετά από λίγες μέρες από τη γη, με την δροσιά και την φρεσκάδα του γρασιδιού. "Buried Words" το προτζεκτ της Βαρβάρας Παπαδοπούλου που ζει και εργάζεται στο Βερολίνο, όπου και πρωτοεφάρμοσε την ιδέα της το περασμένο καλοκαίρι. Έχει κάνει αρκετά ταξίδια φυτεύοντας, σειρά μέσα στο καταχείμωνο που πέφτουν και οι απαραίτητες βροχές είχε και η Αθήνα.
"Απλόχερα", "Ρωγμή", "Ορμή", "Ανασαίνω", "Μαζί", μερικές από τις απλές και τόσο δυνατές λέξεις που φύτευσε σε διάφορα σημεία της Αθήνας επί ένα δεκαπενθήμερο. Προσωπικα επιλέγω το "Άφοβα" στον Άγιο Παντελεήμονα, δείτε πιο κάτω τα δύο μεταναστόπουλα που με την άγνοια της βλακειας/μίσους των μεγάλων, συμμετέχουνε εγκάρδια στο ξεχασμένο αστικό παιχνίδι του φυτέματος..
Απαραίτητοι υπήρξαν και οι επιμελητές, συμπολίτες μας που είχαν την ευθύνη να ποτίζονται οι λέξεις καθημερινά. Απρόσμενος παράγοντας αποδείχτηκαν τα πουλιά που τρώγανε μερικούς σπόρους, αλλά η Βαρβάρα έχει μεγάλο πείσμα επανερχόταν στα σημεία και διόρθωνε. Όχι παίζουμε.
Γιατί η Βαρβάρα, που είχα την χαρά να την γνωρίσω, είναι ακριβώς το είδος του καλλιτέχνη που αγαπώ: δυναμική, προσγειωμένη χωρίς καμία έπαρση ελληνάρα εικαστικού, αλλά με ουσιαστική, δημιουργική τρέλα. Τι ωραίο να 'χαμε περισσότερους τέτοιους στην Αθήνα; Απ' ότι ξέρω της άρεσε τόσο η τωρινή ενέργεια της Αθήνας, που σκέφτεται να περνά περισσότερο χρόνο εδώ. Ναι, ναι, Βαρβάρα σε χρειαζόμαστε, Βαρβάρα έλα "για να νικήσουμε τον κυνισμό, να κυνηγήσουμε τo momentum ότι κάτι τρέχει στην πόλη μας".

19/1/11

Σκιές στηv πόρτα του Μουσείου


Φωτογραφίες απ' τις μέρες των Χριστουγέννων. Το Αρχαιολογικό Μουσείο παραδομένο στην πρέζα. Κυριολεκτικά όμως, όχι οι γύρω χώροι, όχι η Τοσίτσα, αυτά είναι δεδομένα, αλλά η είσοδος του, μέσα εντελώς, ανεβαίνεις και τα σκαλιά.
Εκείνες τις μέρες είχα guest editors και δεν τις δημοσίευσα παρ' όλο που θα 'ταν θέμα. Πέρασαν 20 μέρες, και στο διάστημα αυτό προβληματιζόμουν αν πρέπει να τις ανεβάσω: απ' τη μια η θέση ότι δεν πρέπει να ταϊζεις μαυρίλα, δεν προσφέρει τίποτα πια, απ' την άλλη η αίσθηση ότι όλοι μας το 'χουμε δει χιλιάδες φορές.
Περνούσα την περασμένη βδομάδα με την ευχή, να 'ταν σ' εκείνες τις κακές, περσινές, για την Αθήνα μέρες το σκηνικό και να μην το ξαναδώ. Μέσα απ' το τρόλει που διέσχιζε την Πατησίων, πίσω απ' τις πρώτες φυλλωσιές του Μουσείου 9 το βράδυ δυστυχώς ξανάδα την ίδια εικόνα, μια κατάσταση που 'χει μονιμοποιηθεί κι επιβεβαίωσα με δεύτερη περασιά και χθες το βράδυ.
Στα δεδομένα; Το Αρχαιολογικό Μουσείο, είναι γνωστό πια, ότι τους τελευταίους μήνες έχει πρόβλημα καθαριότητας με την απόλυση των συμβασιούχων, εδώ όμως προκύπτει και το θέμα της μηδενικής του φύλαξης.
Αλλά και πάλι: Αυτή τη φορά δεν μπορώ να το δω επιφανειακά. Με κάψανε οι άνθρωποι, που κάτω απ' το εκτυφλωτικό φως της σκηνής της εισόδου, ανάμεσα στις άψογες κολώνες και τους καθαρούς τοίχους, μοιάζανε πρόσωπα ακόμα πιο τραγικά κι εγκαταλελειμμένα.
Έφυγα λουσμένος με την αίσθηση αφέλειας και ματαιότητας ότι τελικά δεν αλλάζει τίποτα. Αλλά μετρούσε αυτό; Κοίταξα το Μουσείο από μακριά: το αρχαιοελληνικό μεγαλείο, η συμμετρία του, οι εντυπωσιακοί φωτισμοί, δεν μου λέγανε τίποτα. Δεν ένιωθα ότι μιαζόταν ο χώρος, περισσότερο έμοιαζε να τους θάλπει, έβλεπα ανθρώπους να τους έχει έλξει ένα σημείο φωτεινό.
Ναι το Μουσείο δεν είναι το σημείο να συμβαίνει αυτό, αλλά πρώτα είναι οι άνθρωποι, το τώρα τους, κι όχι τα κτίρια! Μύλος...

18/1/11

Nέα κτίρια στηv πόλη


Nέα κτίρια ξεπήδησαν στην πόλη. Αρχικά ολοκληρώθηκε ο "πολυχώρος" Απόλλων στην γωνία Περσεφόνης και Πειραιώς. Βέβαια πολυχώρος δεν έγινε ακόμα αλλά λανσαρίστηκε σαν μπουζουκλερί , έστω ήπια (aka Οnirama), Gazoo το κάπως ξύπνιο όνομα. Στα της αρχιτεκτονικής, η ολοκλήρωση του έργου το πρόσφερε κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον και ανάλαφρο σαν όγκο. Έφυγε η λαμαρίνα τριγύρω (που έκανε την στάση του λεωφορείου στενή και πραγματικά επικίνδυνη, έτρεμε το φυλλοκάρδι μου πάντα) και αποκαλύφθηκε το κτίριο που σαν να αναπνέει καλύτερα. Η κορυφή του τριγώνου οικόπεδου προς Περσεφόνης έμεινε κενή και έδωσε μεγαλύτερη άπλα στον όλο χώρο, ενώ θετικό το χορταστικό πεζοδρόμιο κάτω απ' την στοά στο μέτωπο της Πειραιώς. Το κάτω μέρος είναι όλο επενδεδυμένο με πέτρα, ίσως σαν αναφορά στο παλιότερο γκρεμισμένο κτίσμα στην ίδια θέση που ήταν πέτρινο. Οι φωτισμοί μωβ και ροζ ξεπηδούν από τις σχισμές, θεωρούνται λίγο κιτς σε φωτισμό χρώματα, αλλά προσφέρουν μια οπτική εκπληξη που μου καλάρεσε.



3ης Σεπτεμβρίου και Ιουλιανού, σχεδόν ολοκληρώθηκε το εμπορικό κέντρο Athens Capitol. Εμπορικό κέντρο τώρα, υπερβολές, επειδή το εξερεύνησα μέσα μου φάνηκε λίγο μικρό. Και δεν θα 'χει ούτε το εύρος καταστημάτων αφού τους 1.5 από τους 3 ορόφους καταστημάτων κατέλαβαν ήδη τα Sprider Stores. Στο υπόγειο υπάρχει Carrefour Μαρινόπουλος που εξασφαλίζει επισκεψιμότητα στον χώρο, στο ισόγειο everest, imaginarium και κάτι κρέπες.
Ως προς τα αρχιτεκτονικά, είναι πραγματικά ενδιαφέρων ο τροπος που ο αρχιτέκτονας δούλεψε στο σπαζοκεφαλιά οικόπεδο (το κτίριο αγκαλιάζει μια πολυκατοικία κυριολεκτικά, και επρεπε να χειριστεί και τις πίσω όψεις των τριγύρω), και νομίζω παίρνει καλό βαθμό.
Οπτικά, το όλο συνολο ξαφνιάζει στο μάτι, (ιδίως το βράδυ με τον εντυπωσιακό φωτισμό), σπάει το συνεχές τσιμεντένιο μέτωπο μεσοτοιχιών των δύο πολυσύχναστων δρόμων. Εύσημα στον "κύλινδρο" μπροστά που κάνει την έκπληξη, τόσο παράταιρος που σε κερδίζει και γίνεται σημείο ενδιαφέροντος. Εντός του κύλινδρου φιλοξενούνται ρόδες, σε μια ιστορική συνέχεια από αυτές κάρου μέχρι ferrari ενώ στο τέλος της εκθεσιακής "σπείρας" θα βρίσκεται το μουσείο αυτοκινήτου που θα ξεκινήσει την λειτουργία του τον Μάρτη, όπως και το σινεμά στον 4ο όροφο. Στο πίσω μέρος του υπάρχει αίθριο με μελλοντικά καφέ απ' όπου διασφαλίζεται πρόσβαση στο κέντρο και από δύο μικρά στενάκια της Πατησίων.
Διφορούμενα συναισθήματα μου άφησε, είναι πολύ τουρλού οι χρήσεις του, δεν μπορώ να καταλάβω αν θα πιάσει και πόσο θα αγκαλιαστεί από τον κόσμο της περιοχής. Θα εξαρτηθεί πολύ απ' το πόσο ενδιαφέρον θα 'ναι το Μουσείο Αυτοκινήτου και το νέο σινεμά. Ιδωμεν.

17/1/11

Kούκλες!


Εκεί, τις βάζεις και κάθονται, χωρίς αντιρρήσεις, όπως και να 'ναι: μες στο κρυο, κάτω απ' τα ζεστά φώτα της βιτρίνας, γυμνές, ντυμένες, κακοντυμένες, χτυπημένες, αλυσιδωμένες, στωικές, στην υπηρεσία του έμπορα και της κάθε ανθρώπινης επιθυμίας και παράνοιας: Κούκλες!


13/1/11

To σπίτι της Μελίνας


• Γράφει ο Χάρης Γούλιος
Η οδός Αθηναίων Έφηβων στους πρόποδες του Λυκαβηττού δεν υπάρχει πια! Για την ακρίβεια, εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά έχει μετονομαστεί σε Μελινας Μερκούρη.
Εκεί, στη γωνία με την Ιατρίδου ήταν το σπίτι που έχτισε η Μελίνα μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα .
Έκανα έναν περίπατο χθες το απόγευμα στην περιοχή και ανακάλυψα ότι το σπίτι έχει γκρεμιστεί ή πιθανόν έχει ανακατασκευαστεί από τον νέο ιδιοκτήτη Το γνώριμο κτίριο με το ελαφρύ ροζ χρώμα (πρωτοποριακό για εκείνη την εποχή) δεν το αναγνώρισα πάντως χθες στη γωνία του!!
Συγκινήθηκα λιγάκι – και μην με παρεξηγήσετε Δεν σκοπεύω να θρηνήσω την Αθήνα που χάνεται , ούτε να γκρινιάξω για την αδιαφορία της πόλης και των αρχών της για κτίρια που κουβαλάνε μνήμες Είναι πιο προσωπικοί οι λόγοι της συγκίνησης.

11/1/11

2011: κάτι κινείται για την Αθήνα


Νέα Πλ. Ομονοίας, τραμ στην Πατησίων
Τις τελευταίες 2 βδομάδες διαβάζοντας τις εφημερίδες αποκαλύπτεται σιγά-σιγά όλο και πιο συγκεκριμένο το πλάνο που θα παρουσιάσει το ΥΠΕΚΑ στα πλαίσια του Αθήνα 2014.
Βασικός άξονας του έργου η δεδομένη πια πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου που θα συμπαρασύρει μια σειρά έργων:
- Το τραμ θα συνεχίζει σ' όλο το μήκος της Πατησίων μέχρι τα Άνω Πατήσια και θα κινείται σε 2 λωρίδες. Οι υπόλοιπες μονοδρομούνται με κατεύθυνση την Ομόνοια.
- Η Αχαρνών μονοδρομείται κι αυτή και θα είναι ο δρόμος εξόδου από το κέντρο.
- Η πλατεία Ομονοίας μεγαλώνει, παύει να είναι συγκοινωνιακός κόμβος just ή ακόμα χειρότερα εγκατάσταση του μετρό όπως τώρα, και μεγαλύτερες επιφάνειες παραδίδονται σε ανθρώπινη χρήση με την πεζοδρόμηση του τμήματος από Πανεπιστήμιου γωνία με Πατησίων έως και την Γ' Σεπτεμβρίου.
- Ακαδημίας και Αγίου Κωνσταντίνου αλλάζουν φορά κυκλοφορίας.
- Η οδός Φυλής μετατρέπεται σε μια όαση-πεζόδρομο στο βαθύ τσιμεντένιο κέντρο σ' όλο το μήκος της μάλιστα. Ένα κρυφό μονοπάτι γαλήνης μακριά απ' το αυτοκίνητο, γιούπι.
- Οι πλατείες Αμερικής, Βάθης, Βικτωρίας, Αγίου Παντελεήμονα, Αγίου Νικολάου και Αττικής μπαίνουν σε διαδικασία ανάπλασης, για τις 3 τελευταίες μάλιστα θα γίνουν έργα σε μεγαλύτερη κλίμακα περιλαμβάνοντας τις γύρω γειτονιές.

• Κλικ κάτω φώτο και διάβασε περισσότερα

10/1/11

Eντεκα τριαντατέσσερα


Ξανά εδώ. Πως το κάνουν αυτό; Θα το κάνω, όπως και στις άλλες δύσκολες του μπλογκ. Κι 20 μέρες έκατσα, έκατσα τόσο που κατάλαβα το σημαντικό: πόσο κομμάτι μου είναι πια, πόσο καλύτερο μ' έχει κανει αυτή η δημιουργική απασχόληση στο μπλογκ. Η συνεπειολατρεία βαθειά-βαθειά, μού επέβαλε βέβαια να ΄μαι πίσω την προηγούμενη βδομάδα, αλλά τι βολικό, σήμερα είναι τα γενέθλιά μου, so είχα άλλοθι, 10 Γενάρη πίσω, θα το θέσω σαν σημαδιακό. Ούτως ή άλλως η βδομάδα η περασμένη ήταν κάπως σκάρτη. Πάμε ξανά.
Η χρονιά πάει λοιπόν, αν μη τι άλλο ήταν ενδιαφέρουσα, και για μένα καλή: όχι για τα γνωστά, αλλά επειδή απέφυγα μέγα εφιάλτη: αρχή του 2010 μια ψηλοκάνα ρουμάνα τραβεστί, που μ' είχε βάλει καιρό στο μάτι και μ' έπρηζε πάρα πολύ καιρό όταν περνούσα, μου είπε το αμίμητο: "Φέτος θα σε γλύψω!". Και μόνο που δεν συνέβη ήταν σπουδαία χρονιά έτσι!

Πως ήταν λοιπόν οι γιορτές στην πόλη:

Αρχή '16, σαρανταδυό εικόνες

Άθενς μιξ: τρεις ναοί, τρεις θρησκείες, σε ένα μόλις κάδρο -Μοναστηράκι -Νύχτα Ερμού και Βουλής /όσο να ναι κάνανε μερακλιδικη δουλει...