27/3/12

Στα άδυτα τoυ σπάνιου Σταθμού Πελοποννήσου



Η πόρτα, πραγματικά βαριά, με δυσκολία άνοιξε. Επιτέλους μετά από χρόνια μέσα στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Πελοποννήσου. Κλειστός εδώ και 7 χρόνια, μη δίνοντάς του σημασία όταν έπρεπε, ο σταθμός είχε χτιστεί στο μυαλό μου σαν ένα πολύ ξεχωριστό μέρος και η λαχτάρα να τον δω από μέσα και να διατηρήσω αυτή την αίσθηση μεγάλη. Ευτυχώς η σκέψη μου δικαιώθηκε.

Το εσωτερικό του σταθμού σου υποβάλλει ακαριαία μα και γλυκά την ατμόσφαιρα. Εντελώς ανέγγιχτο το κτίριο από τις αρχές του 1912 όταν πρωτοχτίστηκε, με τις μπορντούρες στους τοίχους σε μπορντο νεοκλασσικί, τους πολυελαίους, τις ψηλές ξύλινες πόρτες, τα χοντρά αθάνατα πλακάκια με τα γεωμετρικά σχήματα, τα καμπύλα παγκάκια, τα κιόσκια των σταθμαρχών και πληροφοριών, η εκπληκτική σύνθεση του γκισέ με το ένθετο παλιό ρολόι, ένα σκαλιστό ξύλινο αριστούργημα απίστευτης σπανιότητας, οι παλιές ταμπέλες και όλα αυτά λουσμένα με το μοναδικό φως που δίνουν τα κεχριμπαρένια τζάμια.
Η κάμερα καταγράφει σε 30 φωτογραφίες την ομορφιά αυτού κτιρίου, το τρομερό κρίμα να μένει αναξιοποίητο, μιας και θα μπορούσε να γίνει μια θελκτική εστία πολιτιστικών εκδηλώσεων στην πόλη.


Μαγικό το φως στους διαδρόμους



Τα κεχριμπαρένια τζάμια δίνουν την όλη ατμόσφαιρα



Η δεύτερη αίθουσα αναμονής


Ένα σετ απ' τα διακοσμητικά που δίνουν το στίγμα στον χώρο.

26/3/12

Γευσάκια τώρα που αvoίγει


Ων κοιλιόδουλος έχω συνδυάσει περιοχές με γρήγορα φαγάδικα. Έτσι στο λήμμα Εξάρχεια πέρα απ' τον Κάβουρα είναι καταχωρημένη και αυτή η σούπερ βιτρίνα επί της Σπ. Τρικούπη, πάνω στην Πλατεία. Θα 'ναι ο φωτισμός, θα ναι που είναι ορατή απ' το μακριά της πλατείας, είναι το απόλυτο δέλεαρ για ένα γρήγορο σνακ και εγγυημένο αφού φιλοξενεί το πάνθεον της σφολιάτας και μάλιστα στο πάντα φρέσκο της.


Έτσι λοιπόν τις προάλλες, βλέποντας την σοκολάτα να ξεπηδά απ' το κρουασάν οδηγήσε σε μια επιλογή μονόδρομο, που μόνο σε κακό δεν μου βγήκε αφού ήταν εξαιρετική.
- "Τα στάχυα" Σπ. Τρικούπη 17, Πλ. Εξαρχείων.


Άλλη μια σηματοδοτημένη γευστική επιλογή είναι αυτό το παστέλι που όποτε περνώ από Σκλαβενίτη μπαίνω οπωσδήποτε να το τσιμπήσω γιατί απλούστατα είναι το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΑΣΤΕΛΙ που κυκλοφορεί. Τι παραπάνω έχει; αφειδώς μπόλικο αμύγδαλο και το απόλυτο τουίστ η γεύση της κανέλλας. Είναι ένα σφικτό αριστούργημα, κάθε μπουκιά παράδεισος (και μπράβο στο Σκλαβενίτη που υποστηρίζει μικρούς παραγωγούς, δεν το βρίσκεις αλλού). Ma che armonia de sapori, το είπα;


Είναι ωραίο τα κλασσικά brands να το μιξάρουν. Τα αγαπημένα "Τσακίρης" με την αξεπέραστη 70s πορτοκαλί συσκευασία πειραματίζονται τελευταία και προτείνουν νέες γεύσεις, όπως αυτά τα εξαιρετικά τσιπς με γεύση ψητών λαχανικών. Έπαινος επίσης και για την εξαιρετική εικονογράφηση της συσκευασίας.


Ακούστε Baloo, καλές, χρυσές, συμπατριώτισσες αλλά αρκετά με το μονοπώλιό σας! Μη νομίζετε ότι επειδή συνήθως βρίσκω μόνο εσάς στα περίπτερα εσάς και θα σας πάρω, γιατί απλούστατα οι γερμανίδες ξέρουν αιώνες τώρα το βούτυρο καλύτερα. Βόλτα στην πόλη και μια Werthers Original είναι ένα σετ αναντικατάστατο (μαζί με τερηδόνα tambien).

21/3/12

Rethink Athens: η εντελώς όλη παρουσίαση





Έγινε πριν λίγες ώρες η πολλή + αναμενόμενη παρουσίαση του Ιδρύματος Ωνάση για το rethink Athens και φυσικά το αγαπημένο αλλά + λίγο κουρασμένο μπλογκ της πόλης έπρεπε να ‘ναι εκεί και ήταν.
Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών είναι πάλλευκη, πολύ σικ και στο φινάλε είχε ωραία τυριά, ζαμπόν δεν προσφέρθηκε. “Κάνετε λίγο στην άκρη κύριε” με παρακάλεσαν όταν προσπέρασε η πάντα χαμογελαστή Ντόρα Μπακογιάννη, είναι πανύψηλη, ντερέκι και διατηρείται ασύλληπτα τέλεια για 55άρα. Μπαίνοντας στην αίθουσα κάθισα 10 σειρές αλλά ακριβώς πίσω απ’ το φουντωτό σε τόνους σοκολά μαλλί της και έτσι βρήκα ένα έξτρα ενδιαφέρον στην παρουσίαση αφού με κενό μιας θέσης καθόταν δίπλα της ο Αντώνης Σαμαράς. Βέβαια ούτε κουβέντα αντάλλαξαν, ο Αντώνης δε κάποια στιγμή είχε γείρει όλο δεξιά δείχνοντας έτσι με την γλώσσα του σώματος τα αισθήματά του.
Ήταν όλοι εκεί, πρωθυπουργός, υπουργοί, δήμαρχος κλπ, πήραν όλοι το λόγο ευτυχώς σύντομα με κορυφαίο κέφι να κάνει η παρέα της Δημ. Συμβούλου Ελένης Πορτάλιου (ντυμένη μ' ένα υπέροχο κοτλέ βαθυπράσινο παλτό) που ‘κανε μπίρι-μπίρι ιδίως όταν βγήκε ο Μάκης Βορίδης, ενώ βάλαν τα γέλια όταν ο Παπακωνσταντίνου είπε ότι “προχωρά το ρυθμιστικό σχέδιο Αθήνας” δεδομένου ότι πριν 3 μέρες παραιτήθηκε ο επικεφαλής του λόγω πιέσεων που δεχότανε./ Σόρρυ, μα είχαν πλάκα όλα αυτά.


Πάμε στα σημαντικά. Το rethink Athens μου άρεσε σαν προτζεκτ: σαν ύφος δεν ήταν καθόλου υπερφίαλο αλλά μετρημένο στις φιλοδοξίες του, διασαφήνισε ότι δεν έχει σκοπό να ασχοληθεί με την ασφάλεια και την εγκατάλειψη του κέντρου σε τομείς που αφορούν την πολιτεία αλλά σκοπός του είναι να φέρει ξανά κόσμο στο κέντρο δημιουργώντας γύρω απ’ τον άξονα της Πανεπιστημίου εναν υπερτοπικό πόλο που ουσιαστικά ξαναβάζει την Ομόνοια και την εγκαταλελειμένη περιοχή του Μουσείου στο χάρτη της πόλης, ενώνοντας δε τα δύο σημαντικότερα Μουσεία της πόλης. Στην πλατεία Ομονοίας σύμφωνα με το γνωστό σχέδιο θα πεζοδρομηθεί το κομμάτι από Πατησίων μέχρι Γ’ Σεπτεμβρίου αυξάνοντας την τελική της επιφάνεια, χαρίζοντάς της χαλαρότερους ρυθμούς.

Στο καρέ σημειωματάριο μου επίσης διαβάζω:
- Κύριος στόχος η αποτροπή διαμπερούς κίνησης, με δύο λόγια κατέβα στο κέντρο με το αμάξι μόνο αν έχεις σοβαρή δουλειά, γιατί αν το κάνεις θα ταλαιπωρηθείς με τις σχεδιαζόμενες μονοδρομήσεις, αναδρομήσεις (οι 2 βασικοί άξονες: α. Πειραιώς - Σταδίου-Φιλελλήνων (άνοδος), β. Βασ. Σοφίας-Ακαδημίας - Γ’Σεπτεμβρίου (κάθοδος)


- Δεν μιλά επίσης για πλήρη πεζοδρομηση, αλλά για χρήση του οδοστρώματος και από λεωφορεία και τραμ. Ούτε για ατελείωτες δενδροφυτεύσεις επίσης.
- Στόχος η επιστροφή του πολίτη στο κέντρο. Toνίστηκε πολλές φορές ότι δεν έχει σκοπό το gentrification, ζωή στις υπάρχουσες χρήσεις η φιλοδοξία του.
- Στοχεύει στην αποκατάσταση των χώρων που δυσλειτουργούν, ενώ οι πολίτες με την εκτίμησή τους στα έργα είναι αυτοί που και θα τα προστατεύσουν.

Αυτά λοιπόν. Το ίδρυμα μου 'δωσε την εντύπωση ότι δεν θα χρηματοδοτήσει μόνο τις μελέτες (που θα αναδειχθούν μετά από διεθνή διαγωνισμό) αλλά φαίνεται αποφασισμένο να πιέσει με τον τρόπο του στην πραγματοποίησή τους.




• Για όσους ενδιαφέρονται δημοσιεύω όλο το συνοδευτικό υλικό της εκδήλωσης που ξεδιπλώνονται λεπτομερέστατα οι φιλοδοξίες του προγράμματος:

16/3/12

730,74: για τη γενιά που θα πληρώνει


Αυτά τα 730€, ο εφιάλτης του κάθε διμήνου,, ο πόνος μπροστά στο γκισέ με τον λογαριασμό του ΤΕΒΕ στο χέρι. 365€ το μήνα για μια σύνταξη που το πιθανότερο δεν θα λάβεις ποτέ, που στην πραγματικότητα δεν σου παρέχει καμία τρέχουσα ασφάλιση, ένα φάρμακο μια φορά αποπειράθηκες να αγοράσεις κι έμαθες το εξοργιστικό ότι δεν καλύπτεται ούτε το 1%, που δεν έχεις επιβαρύνει με ούτε μια επίσκεψη στους γιατρούς το Ταμείο -και αυτό δεν αναγνωρίζεται ούτε σε απαλλάσσει από εισφορές όπως θα πρεπε - , ένα βάρος όλο πόνο και για λόγο ποιό;
Ξεδιάντροπα πια, για να καλύψεις τις συντάξεις μιας γενιάς που οι περισσότεροι δεν κατέθεσαν ποτέ τα απαιτούμενα ένσημα, οι υπόλοιποι ως επί το πλείστον τέως δημόσιοι υπάλληλοι που πέρα απ' το εφάπαξ και διευκολύνσεις σε οτιδήποτε ζητούσαν (στεγαστικό δάνειο, επιδόματα) λαμβάνουν άπειροι και συνταξάρες των 2.000 ευρώ και άνω. Και η απάντησή τους; "εγώ τα πλήρωσα"! Αλλά σε τι συνθήκες τα πλήρωσες: ξυνόσουν και αμοιβόσουν με ανύπαρκτες υπερωρίες, με 21 διαφορετικά επιδόματα, με βάση δε τραβηγμένους ιδίως την τελευταία δεκαετία μίσθαρους. Και τώρα ποια είναι η στάση σου αξιοσέβαστέ μπάρμπα; Βλέπεις νέους είτε ως μισθωτοί να υποαμοίβονται, διαλύοντάς τους την εργασιακή αξιοπρέπεια και κυριότερο σπρώχνωντάς τους στην μίζερη μεριά της ζωής, είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες να έχουν αυτόν τον βραχνά ενός αδύνατου τιμήματος κόβοντάς τους τα φτερά, σκοτώνοντας δημιουργικές δυνάμεις (που αυτές είναι δείκτης και διαμορφωτές του πολιτισμού μιας κοινωνίας) που τους οδηγείς κι αυτούς να γίνουν υπάλληλοι στις αρεστές στο κράτος φορολογικά νόμιμες υπερεπιχειρήσεις.
Ένα είναι: η δικαιοσύνη σ' αυτή η χώρα. Είναι ξεκάθαρα ανήθικο αυτή η γενιά να πληρώνει τους μαλαγάνες βολεψάκηδες που φέρανε την σημερινή βαρειά κατάθλιψη. Θα θελα πολύ πραγματικά αυτή η αποδεδειγμένα άχρηστή τους γενιά αυτή και να πληρώσει, γιατί απλούστατα εμείς πληρώνουμε και με το παραπάνω όσα μας αναλογούν. Χίλιες φορές δίκαια μια ελάφρυνση των ασφάλιστικών εισφορών (θα οδηγούσε σίγουρα σε λιγότερη μαύρη εργασία) και να υπάρξει ένα ανώτερο ποσό σύνταξης των 1.000-1.500 (μη αγγίζοντας φυσικά χαμηλοσυνταξιούχους). Ναι, μεγάλε, ξυνόσουν και σπίτια έφτιαξες, έκλεψες πολύ πιθανόν, βόλεψες τα παιδιά σου αλλά άσε μας και μας να ζήσουμε!

* απλώς ήθελα έτσι να τα πω. Δεν κάνουμε κάτι άλλο, συνεχίζουμε...

14/3/12

Πριν τη τελευταία μέρα τoυ χειμώνα


Αν έλεγα για τον χειμώνα θα ξεκινούσα ποιητικά...
Στην Πειραιώς έτσι όπως πέφτει κατά μέτωπο ο ήλιος, τα ηλιοβασιλέματα ήταν συνήθως μαγικά.


κι είχαμε φέτος, έστω και για μια ώρα χιόνι στο κέντρο.


Όμως κάτι συνέβαινε, τα στενά της πόλης ήταν πάντα έρημα


και στους δρόμους πολλοί μόνοι κουρνιάζανε


Στέκονταν ώρες έξω για δουλειά


στημένοι στην βιτρίνα μήπως τους διαλέξει κανείς


κατά βάση όμως ένιωθαν εντελώς μόνοι


και τα δεδομένα τους πατημένα στην άσφαλτο.


Τα κορμιά φέτος νιώθανε ανάγκη να'ναι πιο δεμένα από ποτέ


και πότε-πότε σε μια παρέα κάποια βράδια, εφευρίσκανε μια ξεχασιά και λίγο φως.


Τα πρωινά ποτέ δεν προσέχαν στην καθημερινότητα την ομορφιά, το στέγαστρο από αγιόκλημα στο Μέγαρο.


ή για πιο βαρεμένους, την ομορφιά σε μια ανεμισμένη σακούλα στη Πλάκα.,


στα ξεχασμένα λαμπάκια των Χριστουγέννων,


στη περίτεχνη λάμπα της παλιάς πολυκατοικίας


ή εμφανέστερα σ' ένα παιδάκι που ανηφόριζε με μια ομπρέλα την Πανεπιστημίου


και το ποιητικά σκαλωμένο μπαλόνι στα γκρίζα δέντρα στου Ψυρρή.


Ναι, στο γύρω υπήρχε μόνο σκληράδα


και σπάνια δείγματα από αγάπη


Ώσπου μια μέρα στην Κοραή, σε όλους έκανε εντύπωση, που υπήρξαν δύο πουλιά που αποφάσισαν στην να πετάξουν μές στην καταχνιά.


Ερχότανε πια ο ήλιος, θέλοντας και μη μια άνοιξη να μας σπρώξει μπροστά.

12/3/12

Mια πόλη ό,τι να 'ναι


Μια βόλτα σε νέα μικροπράγματα της πόλης.
Ξεκινάμε απ' το τέλος της Αγίας Ειρήνης όπως την ξέραμε. Μέχρι πριν 2-3 μήνες το πράγμα ήταν ήπιο αλλά πια αγριεύει. Δεν είναι μόνο οι uber ντεκαπάζ και φουμαρισμένες βπ γυναικοπαρέες που ανεβοκατεβαίνουν στα στενάκια ψάχνοντας κατά βάση ένα συγκεκριμένο μαγαζί που μαρτυρουν την μετάλλαξη αλλά κυρίως αυτό το περίπτερο. Δεν ξέρω κατά πόσο χρειαζότανε στην πλατεία (η Αθηνάς έχει άπειρα), αλλά η θέση που επιλέχθηκε είναι εκτός πάσας λογικής. Ένα πέρασμα υπήρχε απ' την πλευρά της Αιόλου και το βάλανε ακριβώς με παράπλευρα κατα μέτωπο τείχη από ψυγεία. Απορώ αν στον Δήμο υπάρχει άνθρωπος που ελέγχει που θα στηθεί ένα περίπτερο και πως επετράπη σ' αυτό το σημείο.




Ένα τείχος σηκώθηκε εκεί, άλλο έφυγε απ' την Ομόνοια, προφανώς υπάρχει κάποιο ισοζύγιο απελευθέρωσης ελεύθερου χώρου που πρέπει να τηρείται. Η σειρά καρτοτηλεφώνων που διέκοπτε τη ροή των πεζων αφαιρέθηκε και η διαφορά είναι εμφανής, σαν να ξάνοιξε η όλη εικόνα.


Σε μια απ' τις ωραίες ανακαινίσεις των τελευταίων χρόνων κατέβηκαν τα ρολά. Το κλείσιμο του Metropolis επιβεβαίωσε πολλούς που πίστευαν ότι δεν θα αντέξει εμπορικά στη νέα του θέση. Ίσως να 'ταν πως στο εσωτερικό του καταστήματος έπαιζες μπάλα με τόση ψυχρή άπλα, το ότι δεν έπειθε σε καμία για βιβλιοπωλείο ή μουσικάδικο πια (πωλητές με γνώση δηλαδη), κι η λάθος μάρκετινγκ πολιτική που δεν έκανε το κτίριο ένα ζωντανό πολιτιστικό χώρο, όπως άνετα θα μπορούσε.



Επίσης, στο ίδιο ύψος στη Σταδίου το πρώτο εν Ελλάδι H&M (με τις αξέχαστες ουρές όταν πρωτάνοιξε) έκλεισε ακολουθώντας την καταβαραθρωμένη εμπορική αξία του δρόμου.


Μέσα σ' αυτή τη μαυρίλα της περιοχής ένα νέο μαγαζί άνοιξε και έγινε άμεσα στέκι. Στον ιστορικό χώρο του Factory, το Fabrica di Vino πήζει κάθε μέρα από κόσμο και μάλλον δίκαια αφού τριγύρω, παρά τα άπειρα γραφεία που υπάρχουν, δεν υπάρχει άλλος χώρος τόσο καλαίσθητος και φιλικός.


Απέναντι ακριβώς η κατακαμμένη Neoset, με πιασε κάτι ενθυμούμενος στα 17 να 'ρχομαι να χαζεύω τις σούπερ (για τα τότε μάτια) συνθέσεις, και να μελετώ ώρες τον παχύ της κατάλογο (που τον χρέωνε κιόλας, ήμαρτον!).


Να ένα καλό νέο για τα ρημαγμένα ξενοδοχεία των φτωχών που είχα καταγράψει. Το "Κοραής" στην ξενοδοχομάνα του άλλοτε Σολωμού, ανακατασκευάζεται, πιθανότατα απ' το διπλανό του Art Hotel μοναδικό που στέκεται, χωρίς καπότες στο καλαθάκι των αχρήστων, στην περιοχή.


Στη γωνία της Ερμού στο Θησείο ξανάνοιξαν τα φώτα στο κτίριο του θρυλικού κι ακριβού 00s εστιατορίου "Ερμού και Ασωμάτων". Ποιος να το φανταζόταν τότε ότι η τωρινή του (πιο κοντινή στην αλήθεια μα καθόλου σικ) χρήση θα ήταν σαν "1 euro shop".


Άσχετο, αλλά μ' άρεσε η εικόνα, πάντα τους είχα για ντεκόρ, να που οι φοίνικες προστατεύουν κι απ' την βροχή.


Τέλος πάντων, κλείσ'το αισιόδοξα, με τα λευκά μέσα στην σκοτεινιά κυκλάμινα στο εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής στην Αιόλου.

6/3/12

H ψυχολογία του κυβόλιθου


Περνώντας -ως συνήθως με μια τυρόπιτα στο χέρι- απ' την οδό Θησέως, την προσοχή μου τράβηξε αυτή η εικόνα: τον καταστηματάρχη να 'χει βάλει ένα τραπεζάκι με δύο καρέκλες απέξω απ' το μαγαζί του. Δεν ήταν απλώς όμορφη εικόνα, αλλά πολύ περισσότερο ανθρώπινη, στην κλίμακα που μάλλον χρειαζόμαστε για να νιώσουμε οικείο και χαλαρώτερο το περιβάλλον, και να δημιουργούνται αυτές οι απλές συνθήκες για ξαπόστεμα και επικοινωνία.
Το συμπέρασμα άμεσο: αυτό που άλλαζε το μικροκλίμα του σημείου ήταν ολοφάνερα ο πεζόδρομος, η αίσθηση του λιθόστρωτου που προφανώς έχει καταγραφεί μέσα μας σαν σαφώς πιο φιλικότερο πεδίο απ' ότι η αφιλόξενη άσφαλτος.
Η οδός Θησέως λιθοστρώθηκε πρόσφατα στο παράδειγμα των άλλων πεζοδρόμων που δημιουργήθηκαν στο εμπορικό τρίγωνο, κίνηση που αναζωογόνησε την περιοχή και της χάρισε λιγότερη ερημιά και πρωί και βράδι. Το αξιοσημείωτο λοιπόν στην περίπτωση των πεζοδρόμων αυτών είναι η μη υστερία τους, ότι επιτρέπουν ελεύθερα την ροή και το παρκάρισμα των αυτοκινήτων.
Δεδομένων των συνθηκών στο καράκεντρο, με τα άπειρα στενά στενά στενάκια νομίζω πως αυτό είναι μοντέλο που πρέπει να ακολουθηθεί, όχι μόνο γιατί κάνει την ζωή του πεζού καλύτερη κυκλοφορώντας πιο άνετα στο κέντρο του δρόμου, αλλά γιατί το κυβολιθόστρωτο είναι στο συλλογικό, εγγεγραμμένο, σαν ήπιος δρόμος και οι κάτοχοι ι.χ. κινούνται με τεράστια προσοχή αλλά και αποφεύγουν παρκάρουν.


Tα τραπεζάκια έξω λειτουργούν σαν απήχηση της κλασσικής αθηναϊκή στοάς που κάθε καταστηματάρχης έχει δυο καρέκλες και ένα τραπεζάκι για να τα λέει με τους φίλους του.

Αρχή '16, σαρανταδυό εικόνες

Άθενς μιξ: τρεις ναοί, τρεις θρησκείες, σε ένα μόλις κάδρο -Μοναστηράκι -Νύχτα Ερμού και Βουλής /όσο να ναι κάνανε μερακλιδικη δουλει...