22/2/12

Ψηλά στη Σoλωμού


Καταπληκτικά; Street art που πέτυχα στο σερί στην οδό Σολωμού, λίγο πριν την Πλατεία Εξαρχείων. Ένα κάπως συνεχές μέτωπο από 4 κτίρια που στους τοίχους τους αποτυπώνονται σχέδια φτιαγμένα με σαφή σχεδιασμό και θέμα και το σημαντικότερο με την χάρη ταλαντούχων καλλιτεχνών. Ένας εξαιρετικό υπόδειγμα πως μπορεί το καλό γκραφίτι να προσφέρει μια αίσθηση ζωντάνιας και αρτιστιάς την πόλη.




20/2/12

M' ένα τουρλού βολεύομαι


Σήμερα ένα βολικό ποστ, από δω κι εκεί ατάκτως ερριμένα:

Να κι άλλα σχέδια για έργα κι αναπλάσεις στην πόλη, αλλά αυτή τη φορά η πληροφορία ότι εμπλέκεται το Ίδρυμα Ωνάση που έχει το σπάνιο και πολύτιμο σήμερα ρευστό κάνει το "λες;" πειστικότερο. Θα χρηματοδοτήσει λοιπόν την μελέτη για την ανάπλαση της Πανεπιστημίου και τη νοητή συνέχειά της μέχρι Μουσείο και Πλ. Αιγύπτου ενώνοντας έτσι τα δύο σημαντικότερα μουσεία της πόλης δημιουργώντας μια φαρδιά περατζάδα με τραμ, ποδήλατο, πεζούς χαμογελαστούς και λοιπά autocad.


Μέχρι τότε όμως η Αθήνα έχει να λύσει ένα φρέσκο ζήτημα που 'χει προκύψει με την αφαίρεση των σχαρών των υπονόμων και καπακιών στην άσφαλτο γενικότερα από "συλλέκτες". Σε δρόμους ολόκληρους, κυρίως συνοικιών, έχουν αφαιρεθεί άπειρες με πιθανό ενδεχόμενο να δεις τα ραδίκια ανάποδα. Περισσότερα


Πίσω στην Πανεπιστημίου, η μάχη των φούρνων συνεχίζεται. Στο συγκεκριμένο καταραμένο -ότι άνοιξε έκλεισε- κτίριο της γωνίας με Πατησίων, εδώ και μια βδομάδα ξεκίνησε την λειτουργία του -προσφέροντας μια κάποια κίνηση και φως στη νεκρή περιοχή- το "χωριάτικο" που αμέσως έπιασε. Αναλύοντάς το κατέληξα, ότι είναι αναμενόμενο, οι φούρνοι είναι τα νέα εβερεστ, που προσφέρουν τα ίδια τυροπιτοσαντουιτσοειδή, συν την δεδομένη επισκεψιμότητα που χαρίζει η πώληση του ψωμιού.


Επιβεβαίωσα για μια ακόμη, τη δύναμη του ντιζάιν. Οι συγκεκριμένες πληροφορίες κυκλοφορούσαν στο fb σε μορφή κειμένου και περνούσαν απαρατήρητες. Στήνοντας 10 λεπτά έναν φίλο μου στο Σύνταγμα, στο τσακ μπαμ την μετέτρεψα σε ντηζάιν, την ανέρτησα και αναπαράχθηκε 25.000 φορές, πολλαπλάσιες φορές διαβάστηκε, ενώ έπαιξε και στην τηλεόραση, τόσο που το Ίδρυμα Αστέγων και η Κλίμακα γκώσανε και δεν δεχόντουσαν άλλα ρούχα. Τελεία· είναι ασύλληπτη η ισχύς τα social media, αλλάζουν πια τον κόσμο που ξέραμε.

15/2/12

Γυναίκα στo περβάζι




Πατησίων 14.30: εργαζόμενη του ΟΕΚ απειλεί να πέσει απ' το περβάζι, τα media, oi περαστικοί σε 60 φωτος

Οι τρυφερές μας "Mικροπόλεις"


Κυψέλη | Υπόγεια >
Τι κρίμα, σ' έναν ορυμαγδό ανούσιων καθημερινών posts και updates που απολαμβάνουν άπειρα share και retweets, να μην έχουν την ίδια χαρά, και να βρίσκονται χαμένες στα δισεκατομμύρια αρχεία, δουλειές που αξίζουν, που έχουν κόπο, μελέτη, μεράκι, αισθητική, αγάπη για την πόλη που ζούμε και πάνω απ' όλα μας αφορούν.
Οι "Μικροπόλεις" είναι μια σειρά ντοκιμαντέρ που προβάλλεται στην ΕΤ1 Τρίτες στις 22.00, που επιτυγχάνουν διαυγώς να αποτυπώσουν το πνεύμα των μικροπόλεων που απαρτίζουν την μεγάλη μας Αθήνα. Τα υπόγεια της Κυψέλης και οι νυν και τότε ένοικοί τους, οι σκάλες στο Κολωνάκι που ενώνουν τις γριές αστές των ρετιρέ με το Β' υπόγειο της βοηθού, οι τοίχοι των Εξαρχείων σαν αποτύπωση του πνεύματος των κατοίκων τους, οι ιστορίες αυτών που μείνανε στις παρατημένες στοές της Ομόνοιας, τα προσφυγόσπιτα ανάμεσα στις φρέσκες πολυκατοικιάρες της σημερινής Καισαριανής και πάνω απ' όλα μια τρυφερή και καθόλου λιγωτικά "ανθρώπινη" ματιά στο πολυσχιδές ψηφιδωτό της Αθήνας.
Ιδού τα 5 ντοκιμαντέρ που είναι online (η σειρά ολοκληρώνεται σε 14 επ.)
Κολωνάκι | Σκάλες >


Εξάρχεια | Τοίχοι >


Ομόνοια | Στοές >


Καισαριανή | Κατώφλι >

13/2/12

Kαραμέλες από κάτω


Κυριακή μεσημέρι, στο πατρικό για μαμαδίσιο φαγητό του διμήνου, βροχή πολλή και το μυαλό πια σκεφτόταν που να πατήσει το παπούτσι για να μην μουσκέψει. Πολύ φαϊ, το πιάτο ξαναγέμισε ξανά και ξανά, μια χαμένη οικειότητα ανακάλυψα στην συνήθεια, ανάγκη για την μητρική φροντίδα την δύσκολη μέρα, που υποσυνείδητα είχε γραφτεί μέσα μου τελικά. Ξαπλώνω στο σαλόνι, βλέπω το φως να μπαίνει απ' το μισόκλειστο παράθυρο, αναπολώ βαθιά χαϊδεύοντας μια ξεχασμένη σε μένα ατέλεια που έχει το ξυλόγλυπτο τραπεζάκι στη μέση. Πριν 24 χρόνια το χαμε πάρει, πως πέρασαν όλα, πως είναι τόσο ολοϊδια όλα, η φαντασία του τότε μου παιδιού είχε την αίσθηση ότι όλα μπορούν ν' αλλάξουν και μάλιστα ραγδαία. Τελικά τώρα ξέρω, τίποτα ουσιαστικά.


Πήρα τον δρόμο για το κέντρο και στο τρένο για κέντρο γινόταν συνωστισμός. Συνήθως Κυριακές έβλεπες μόνο μετανάστες σε άδεια βαγόνια να κατεβαίνουν εξουθενωμένοι απ' το μεροκάματο στα βόρεια. Αυτή τη φορά ήταν γεμάτο την κλασσική Ελλάδα των παιδικών χρόνων: την ψιλικατζού, την γειτόνισσα, τον συνταξιούχο, νέα παιδιά που στα λόγια τους τίποτα πολιτικοποιημένο δεν φέρανε, παρά μόνο άνθρωποι που θεώρούσαν καθήκον αυτή την φορά να κατέβουν κι ας έμοιαζε μάταιο.
Η εικόνα λοιπόν στο κέντρο ήταν σαν καθημερινή και ακόμα περισσότερο, τόσο κόσμο δεν έχω ξαναδεί. Εγώ σε λήθαργο απ' το πολύ φαϊ με το ζόρι έπαιρνα τα πόδια μου και πήγα στο γραφείο που είχα και ανειλλημμένη δουλειά. Κάτω απ' το παράθυρο ο κόσμος ανεβοκατέβαινε, εξαντλημένος προσπάθησα κάποια στιγμή να κοιμηθώ αλλά δεν μ' έπαιρνε ο ύπνος. Ένας φίλος που περνούσε ανέβηκε και μιλήσαμε, έφυγε για να ξαναβρεί την αδερφή του στην πορεία.

Ανήσυχος, βγαίνω στους δρόμους, και από μια στοά πάω να προσεγγίσω στην Σταδίου. Έναν άδειο διαδρόμο με λευκό μάρμαρο που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Φτάνω στην άκρη του, τα δακρυγόνα είναι αποπνικτικά πιο πολύ από ποτέ. Πολύ πιο πολύ. Αρχίζω να τρέχω πίσω την στοά με τα μάτια να νιώθουν να διαλύονται και παράλληλα να βουίζει αστμάτητα η σκέψη "είναι αυτό Δημοκρατία;". Οι άνθρωποι που είδα στο τρένο ήταν απειλή; Γιατί δεν τους αφήνεις να διαδηλώσουν;
Σαν βάση μας θεωρώ έναν λαό που δεν έχει καμμία συνείδηση της θέσης του σαν πολίτη, και έχοντας αυτό σαν βάση λες "ας φτιάξω τον κόσμο μου, δεν γκρεμίζεται αυτό γύρω μου όσο κι αν προσπαθώ". Αλλά για πρώτη φορά ένιωσα ότι βγήκε και διεκδίκησε την αλήθεια του, να όλη την εβδομάδα σκεφτόμουν πως το να χτυπάς και πάλι οικονομικά αυτούς που δεν έχουν για να προστατέψεις τα κομματόσκυλά σου και την ύπαρξή σου είναι τρομερά άτιμο. Ξεπερνά κατά πολύ το εξυπηρετώ τον εαυτό μου, είσαι σε πλήρη συνείδηση βιαστής.

Στην στοά, που δεν θα ξεχάσω τελικά ποτέ, έγινε ένα κλικ. Κατηφόρισα στην Ομόνοια στο ΠΑΜΕ, ο κόσμος απίστευτα πολύς, δεν έφευγε, γεμάτες Σταδίου/Πανεπιστημίου με τα άνω άκρα τους απωθημένα απ' τα ΜΑΤ. Ανέβηκα Πανεπιστημίου, έστριψα Χαριλάου Τρικούπη, η πρώτη μεγάλη φωτιά στο εμπορικό Atrium, ειλικρινά περίμενα να στενοχωρηθώ παραπάνω. Είχα σοκάρει τον εαυτό μου, εγώ που το πρώτο που απεχθάνομαι μακράν είναι η βια, έστεκα απαθής σ’ αυτό που έβλεπα, το ‘χα στοιχειοθετήσει στο μυαλό μου πια σαν επόμενο. Η θέρμη της τόσης φωτιάς από τόσο κοντά που πρώτη φορά ένιωθα έχει μια απίστευτη ένταση. Πιο πάνω από ένα κατάστημα cosmote, βγαίνει κόσμος με κουτιά κινητών στα χέρια. Στην Ακαδημίας φωτιές, στην Εμπορική Τράπεζα με Ιπποκράτους έχει αρπάξει από μέσα και με αλυσοπρίονο πυροσβέστες προσπαθούν ν' κόψουν τα ρολά, γύρω μου νιάτα με καδρόνια να ζουν την στιγμή τους σαν πανηγύρι. Κατέρρεαν φιλήσυχου πολίτη αντιλήψεις μου εκείνο το βράδυ, που φανερά πια ήταν χειρότερο σε καταστροφές απ' το ‘08. Τότε είχα θλιβεί βαθειά απ' τις καταστροφές, τώρα απλά κοίταζα σε ρόλο Πιλάτου.


Κατέβηκα Κοραή η Eurobank σβησμένη, μια μικρή φλογίτσα στην άκρη να μην βρίσκει τίποτα να παρασύρει. Βλέποντας από μακριά τα Starbucks φλεγόμενα, ήλπισα για πρώτη φορά να μην έχει αρπάξει η στοά της Κοραή, έχει μια ωραία κοινωνικότητα αυτό το μέρος, είναι όπως θα πρεπε να 'ναι οι στοές στην πόλη, γεμάτες κόσμο. Ευτυχώς η φωτιά δεν είχε προχωρήσει προς τα μέσα, παρέμενε στο βάθος φωτεινή με σκοτεινές φιγούρες μπροστά κάποιους άντρες να προστατεύουν για τα χειρότερα.
Σταδίου και το κτίριο του “Αττικόν”. Οι φωτιές ήταν θηριώδεις, ανελέητες, δεν άφηναν καμμία πιθανότητα να χει σωθεί οτιδήποτε. Τα περισσότερα συνεργεία εδώ, τίγκα στις κάμερες, επαγγελματιών και ερασιτεχνών που το ζούσαν σαν χάπενινγκ. Κόσμος τριγύρω ανεβοκατέβαινε, κυρίως απ' την Κλαυθμώνος και Καρύτση όπου κάποιον άκουσα να λέει "αυτό βρήκαν να κάψουν; τον ΔΟΛ (στην Λαδά) δεν τον είδαν”.

Το Σύνταγμα απλησίαστο, η δημοκρατία ασφαλώς αποκλεισμένη απ' τους ψηφοφόρους της, Κολοκοτρώνη κόσμος πάρα πολύς όλου του ηλικιακού εύρους σε έξαψη. Ναι, παραδόξως σε μια πόλη που κοιμάται, όλα έμοιαζαν να 'χουν πολύ περισσότερη ζωή. Στην Ερμού ένα ζευγάρι τουριστών φωτογραφίζεται μπροστά στις φλόγες, στο βάθος μας τραβούν οι φωνές μια κοπέλας που βρίζει έναν ενεχυροδανειστή που φυλάει το κατάστημά του στον ημιόροφο, "καλύτερα που μαι άνεργη παρά να κάνω την δουλειά σου" ουρλιάζει.
Ο πολύς κόσμος έχει κατηφορίσει στο Μοναστηράκι, στην ανέγγιχτη συνήθως απ' τις καταστροφές Αθηνάς έχουν φτάσει κι εδώ οι φωτιές, ιδίως σε τράπεζες. Η Κύπρου καίγεται, η Alpha επίσης. Νιώθω ένα άγγιγμα στην πλάτη, χαιρετιόμαστε με μια κοπέλα που γνωριζόμαστε απ' τους ατενιστας, το ασπρισμένο πρόσωπό της μοιάζει πιο όμορφο από ποτέ, το χαμόγελό της πιο ζεστό από ποτέ, αποχαιρετιόμαστε και κρατώ όσο παραπάνω το χέρι της.

Ανέβηκα την Αθηνάς, τα πράγματα ήταν ήρεμα μετά την Ευριπίδου, έβγαλα επιτέλους το κασκόλ και έβαλα εμένα ξανά σε σκέψη: γιατί δεν μ' αναστάτωνε όπως θα περίμενα το κάψιμο; Θα 'ταν ο τρόπος που διέλυσαν το τεράστιο ειρηνικό πλήθος, η κάψα που νιωσα στα μάτια απ' τα βαρύτατα δακρυγόνα που δεν σου αφήνει περιθώρια απ' το να φύγεις ή κυριολεκτικά να πεθάνεις, το απλησίαστο της Βουλής, οι εικόνες στο fb που δείχναν τους βουλευτές να βλέπουν το ΠΑΟ-Ξάνθη και τριγύρω άνθρωποι να τρέχουν στα στενά; Ποια ήταν ήταν η απάντηση;
Έφτασα στην Ομόνοια, το κατάστημα Brazita σπασμένο και όλα τα προιόντα του χάμω, και με ταινίες και χαρτόνια κάποιος του μαγαζιού να κλείνει την είσοδο για να αποφευχθούν τα περαιτέρω. Γυρίζω, ακούω "έλα, έλα" και βλέπω την απάντηση, την τελευταία εικόνα, τέσσερις ανθρώπους από ένα ανοιγμένο, πεταμένο στο πεζοδρόμιο, σακουλάκι, να τρώνε τις καραμέλες από κάτω...

12/2/12

9/2/12

Tι κακό έχει η κυλότα;


Αγησιλάου, κάποιος κάνει πλάκα στους Κινέζους


Masterpiece: χειροποίητη διαφήμιση βουλγάρικου μπαρ στην Λιοσίων, με τη μπαργούμαν απόλυτο δέλεαρ και τη κακομοίρα την Miley Cyrus στη γωνία. Κλικ για μεγέθυνση, AΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!


Έκδοση του 1970, τίτλος σειράς "Η γυναίκα; Στην Κουζίνα!"

6/2/12

DesignWalk '12 Review

Μετά από το περσινό διάλειμμα το Design Walk επέστρεψε: με φανερά χαμηλότερο budget, σαφώς λιγότερα γραφεία, αλλά παραδόξως σχετικά καλύτερο από τις άλλες χρονιές. Η απόφαση να ξεφύγει απ' τα όρια του Ψυρρή το ευνόησε κερδίζοντας δυνατές δουλειές απ' τα γραφεία της Ομόνοιας. Παρ' όλα αυτά υπήρχαν και γραφεία που στα προπέρσινα μοτίβα παρουσίασαν κάτι πολύ λίγο, ποιοτικά, ποσοτικά και τα 2 ταυτόχρονα επίσης. Μια πιο αυστηρή επιμέλεια στην επιλογή των συμμετεχόντων θα βοηθούσε, προτιμώ προσωπικά 6 δυνατά γραφεία που θα προσφέρουν καλή φήμη στο DW, από την μάζα που κάνει το κοινό να σχηματίζει για το design την εντύπωση ότι είναι κάτι ακαταλαβίστικο. Δεν είναι κακό να είσαι pop, design κανεις, το design είναι υπέροχο, ας του χαρίσουμε χώρο μη μπερδεύοντάς το με εικαστικούρες.

Αναλυτικά τα γραφεία:
(θέμα: Ελλάδα 2012- Ελλάδα 2022, πως θα ναι η χώρα τότε, κάθε γραφείο είχε διαφορετική θεματική ενότητα, αυτή εντός παρενθέσεως)

SomeThink (Τεχνολογία)
Πρώτη εμφάνιση για το γραφείο της Ομόνοιας και ολοφάνερη η προσπάθεια για μια δυναμική εκπροσώπηση. Και τα κατάφερε, προσεγμένη και ψαγμένη δουλειά, εικαστικά εξαίρετη (πετυχημένη η επιλογή της παιχνιδιάρικης ιδιαίτερης γραμματοσειράς). Ένας τοίχος με ντουλάπια που ανοίγοντάς τα αποκάλυπταν την εξέλιξη των τεσσάρων ηρώων 10 χρόνια μετά, πως επηρέασε η τεχνολογία ανθρώπους της αγροτιάς που δεν την χρησιμοποιούν σήμερα.
Μείον, ίσως η πολυπλοκότητα, ήθελε τρομερή συγκέντρωση και αφοσίωση για να κατανοήσεις την όλη δουλειά. Βαθμός 8/10

Αρχή '16, σαρανταδυό εικόνες

Άθενς μιξ: τρεις ναοί, τρεις θρησκείες, σε ένα μόλις κάδρο -Μοναστηράκι -Νύχτα Ερμού και Βουλής /όσο να ναι κάνανε μερακλιδικη δουλει...