30/10/11

Mπράβο κυρία Μαίρη!


Δεν σου 'ρχεται πραγματικά να το πάρεις και να το τρίψεις στην μούρη του σουβλατζή που σε χρεώνει 2.40€ το τυλιχτό, στο καφέ που ο φρέντο κάνει 5€, στο σινεμά των 10€, στο θέατρο με τα 25€ κ.ο.κ.; Δείχνεις τον δρόμο κυρία Μαίρη μ' αυτή την ακαταμάχητη προσφορά, μας καλείς να γίνουμε πρεσβευτές της πράξης σου. Και θα γίνουμε! Αφήστε τώρα σχόλιο-έπαινο!


26/10/11

Παίξτo μoυ αισιόδοξος!


Μια βόλτα στις ειδήσεις και στους δρόμους της πόλης αναζητώντας, σπάνια και μερικά επινοημένα, σημάδια αισιοδοξίας. Ξεκινάμε από Ομόνοια:
• Κατ' αρχήν θα διορθωθεί το λάθος: το σωστό είναι Le Mirage και όχι La. Έπειτα απ' αυτό, από Σεπτέμβρη καλή ώρα θα μετατραπεί σε φοιτητικές εστίες φέρνοντας νεαρόκοσμο στην τσιμεντένια νέκρα της Ομόνοιας. 200 ευρώ το ενοίκιο, ρεσεψιόν, ασφάλεια, μεγάλο εστιατόριο. Δεδομένων των σημερινών, η Σερραία μάνα δύσκολα ν' αφήσει το παιδί της να μείνει εκεί. Περισσότερα>>


Στο ίδιο τετράγωνο επί της Σωκράτους γωνία με Σατωβριάνδου επιστρέφει μετά από δεκαετίες στα ιστορικά γραφεία της η ΒΙΑΝΕΞ (πηγή). Πήγα να ελέγξω και πρέπει να ναι αυτή η κούκλα μεσοπολεμική πολυκατοικία που έχει ανακαινιστεί πλήρως, κρίνε απ' τα νέα κουφώματα, θα την έχουν κάνει και σύγχρονα λειτουργική εντός. Η παρουσία τόσων εργαζομένων σίγουρα θα δώσει νέα πνοή στην παρηκμασμένη γειτονιά.


Η εξαιρετική είσοδος του κτιρίου


Το πριν και το μετά: ακριβώς δίπλα στέκει άλλη μια αριστουργηματική πολυκατοικία της ίδιας περιόδου, ακόμα πιο ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονικά, εξαιρετική η καμπύλη μαρμάρινη είσοδος της.


Μικρό διαδικτυακό διάλειμμα: η Google κατάφερε να συνεργαστεί με Έλληνες και παρήξε έργο. Eύγε ΟΑΣΑ, και στην νέα του υπηρεσία ΤransitAthens που σκοπός της είναι να βρίσκει διαδρομές σε όλο το λεκανοπέδιο αποκλειστικά με την χρήση των ΜΜΜ.
- Eπίσης έρχεται και το ηλεκτρονικό εισιτήριο; Έτσι δείχνει.


Μπορεί να μην έγινε με τους τελειότερους όρους (βλ. Fresh Hotel), ακριβά υλικά, αρχιτέκτονες κλπ αλλά εδώ υπάρχει μεράκι και διάθεση κόντρας στην καταχνιά. Στην θεόσκληρη Μενάνδρου που τουρίστας δεν διαμένει πια, ένα παλιό ξενοδοχείο άλλαξε όνομα (Soho Hotel) και με κάποια λίτρα μπογιά έδωσε αμέσως μια δροσιά στο γύρω γκρίζο.


Ξεπάγωσε το θέμα της Πλατείας Θεάτρου και άμεσα προχωρά η υλοποίηση της μελέτης που κέρδισε τον διαγωνισμό αναμόρφωσής της. Μαζί σ' αυτό το πακέτο Δήμου-ΥΠΕΚΑ προχωρούν κι άλλα έργα όπως :
- η έναρξη αναπλάσεων πλατειών στο 6ο Δ.Δ. (Αγ. Παντελεήμονα, Αττικής, οδ. Αγορακρίτου),
- η υλοποίηση του πρώτου έργου «Αθήνα x 4»,
- η εναλλακτική παρέμβαση στο Λόφο Στρέφη,
- η ανάπλαση της Βασ. Όλγας,
- η έναρξη κατασκευής ποδηλατόδρομου από την Κορεατική Αγορά μέχρι τον Φαληρικό Όρμο.


(Μπράβο στην Biennale για την επιλογή της Διπλαρείου, ωραίο, μεγαλοπρεπές κτίριο τελικά)


Αποφασίστηκε επίσης η συνέχιση της δράσης "ζωγραφική σε τυφλές όψεις κτιρίων". Τυγχάνει τρομερής αποδοχής, τόσης που Lifo & ΑthensVoice κυκλοφόρησαν με την "Προσευχή της Πειραιώς" και οι δύο στο εξώφυλλο πριν 3-4 βδομάδες. Εμένα μου μεινε η πικρα που βλεπα σχεδόν κάθε μέρα την εξέλιξη του έργου αλλά έχασα το αποκλειστικό, φτου!


Στην Κριεζώτου, στο πιο άσχημο κενό του Κολωνακίου, το τρέχον νέο.


Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα απ' το να παίρνεις ένα ποδήλατο απ' τη γειτονιά, να το παρκάρεις σε άλλη και μετά το τέλος της δουλειάς να καβαλάς ένα άλλο κ.ο.κ. Κοινόχρηστα ποδήλατα και ενοικίασή τους επιτέλους στην Αθήνα; >>


Πίσω στις κάτω γειτονιές και μια ένδειξη ζωής στην Σωκράτους στην γωνία με Ικτίνου απέναντι απ' το περίφημο σεξοξενοδοχείο "Βασιλικόν" που φιλοξενεί πια θεοντέρεκα Βουλγάρες τραβεστί. Ένα καινούργιο κτίριο λοιπόν, υποκειμενικής αισθητικής, αλλά είναι τόσο σημαντικό ότι κάτι νέο γίνεται που το παραβλέπεις κι αυτό.


Ιδίως να κοιτάξεις ακριβώς πίσω απ' το συγκεκριμένο και δεις αυτή την εικόνα.


Ωραίο στην Ευριπίδου. Το ιστορικό αλλαντοπωλείο του Μιράν επεκτάθηκε και είπε να κάνει την αλλαγή αυτή ακόμα πιο φλάσυ. Έτσι στην πάνω πρόσοψη φύτεύτηκε καθέτως ένας μικρός κήπος με γκαζόν και αρωματικά φυτά απ' τα μαγαζάκια της γειτονιάς. Πέτυχα δε την στιγμή που πότιζαν, τι σουρεάλ έκπληξη!


Τέλος αναζήτησα την αισιοδοξία τόσο επιμόνως, που ότι βάφτηκε επιτέλους με ολόφρεσκια κτίρινη μπογιά η γραμμή στην Πατησίων με κατενθουσίασε.


Δεν αισιοδόξησες; Ε ας πιαστούμε απ' τα χρυσάνθεμα που ανθίζουν ακόμα, κάτι είναι κι αυτό.

24/10/11

Aνέγγιχτα προγούλια του ποπσταρ


"Mη κοιτάξεις το πηγούνι", βασικός στόχος της σύνθεσης. Χρησιμοποιούμε, ένα χέρι πάνω στην Ηρώ, ένα χέρι να αιωρείται εκ των δεξιών του Αγγέλου και βάζουμε προφίλ μια άσχετη με καλό πηγούνι για να εξισορροπήσει το όλον.


Οι καιροί άλλαξαν, οι λαϊκόποπ σταρ συμπονούν το κοινό, γίνονται το ένα: κι όμως, ανέγγιχτα απ' το φότοσοπ προγούλια!


Μπράβο Ηρώ, πόσες σταρ θα τολμούσαν να βγουν με κολοκύθια στο κεφάλι;

16/10/11

Mη μου βρίζετε την Σλοβακία!



Ενοχλούμαι για τα εξ’ αμάξης που έχει ακούσει απ’ το ελληναριό η Σλοβακία τις τελευταίες βδομάδες. Κάτι “δεν έχει προσφέρει τίποτα στο παγκόσμιο πολιτισμό”, “δεν είχαν να φάνε”, “πουλάνε μούρη τα φτωχαδάκια” και λοιπά τραγκέικα, από μας που οι ένδοξοι παππούδες, προπαππούδες μας ξέρανε να πήζουν εξαιρετικά το γιδοτύρι μεν, αλλά τι άλλο;
Η μικρή αυτή χώρα λοιπόν, δεν έχει τίποτα, κάποιον έτοιμο πλούτο να στηρίζεται όπως π.χ. εμείς τον τουρισμό. Αλώθηκε πολλάκις από τους γειτόνους της παρόλαυτα είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό έθνος που δεν επιτέθηκε ποτέ σε ξένη χώρα. Μετά την διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, βρέθηκε παντελώς γυμνή, μιας και οι Τσέχοι που είχαν το πάνω χέρι, κάνανε έργα υποδομής και εργοστασία στην Czech Republic μόνο και οι επαρχιώτες οι Σλοβάκοι μείνανε μόνο με τσουγκράνες.
Κι όμως κατάφεραν και την βγάλανε καθαρή, μέσα δε από πολλή φτώχεια. Τόση, που τους εξανάγκασε να πάρουν μια απόφαση (καλή-κακή, υποκειμενική η θέση): να την βγουν σε όλους τους γειτόνους της, να γίνουν οι πιο καλοί μαθητές του τέως μπλοκ. Εκμεταλλεύτηκαν το μόνο ατού, την βολική θέση της χώρας στο κέντρο της Ευρώπης, προχώρησαν σε έξυπνες κινήσεις με αιχμή την χαμηλή φορολογία που έκανε την Σλοβακία σημαντικό κέντρο παραγωγής της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας. Στρώθηκανε, πίστεψαν ότι όλα θα πάνε προς το καλύτερο στο μέλλον και τελικά το πέτυχαν, σε χρόνο ρεκόρ μάλιστα: πριν 2 χρόνια ήταν η πρώτη χώρα -και μοναδική ως τώρα- του τέως μπλοκ που μπήκε στο ευρώ, το βιοτικό επίπεδο και μισθοί συνεχώς ανεβαίνουν, έχει δε τον υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης στην Ευρώπη!
Πέρασε τα πάνδεινα λοιπόν αυτή η χώρα, κι αν αντιδρούν στο να πληρώσουν στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης τους δίνω δίκιο. Γιατί γι’ αυτούς δεν υπάρχουν δικαιολογίες, γιατί ήτανε στο πάτο και μάθαν πως κερδίζονται τα πράγματα.

Ο βασικότερος όμως λόγος για να υπερασπίζομαι την Σλοβακία ήταν η ευκαιρία να δείξω την Μπρατισλάβα, την μικρή πρωτεύουσά τους, που μπορεί να μην έχει σχεδόν καν μνημεία να χαζέψεις αλλά αποτελεί παράδειγμα του πως κάνεις μια πόλη απ’ το τίποτα ενδιαφέρουσα για τον τουρίστα.
Δύο χρονια πριν (αείμνηστη skyEurope) ταξίδεψα εκεί σημείωσα τα κάτωθι:


H Μπρατισλάβα είναι μια μικρή πόλη. Όχι μόνο σε μέγεθος 400.000 κάτοικοι, αλλά και σε ιστορία. Δίπλα στην Νεα Υόρκη του άλλοτε Βιέννη (50 λεπτά με το τρένο, 9€), ήταν ουσιαστικά μια ενα περιφερειακό αστικούλι κέντρο πάνω στο Δούναβη. Η μόνη ένδοξη στιγμή ήταν όταν έγινε για λίγο, πρωτεύουσα του Ουγγρικού Βασιλείου με την δεύτερη ονομασία της Pozsony. Οι Ούγγροι θεωρούν την Σλοβακία δική τους γη, οι Γερμανοί περίπου το ίδιο και ονομάζουν την πόλη Pressburg (το Μπρατισλάβα είναι το νεότερο όνομα με την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας ονομάστηκε έτσι).


Mικρές οι συγκοινωνιακές ανάγκες που εξυπηρετούνται μόνο από τραμ.



Η παλιά πόλη είναι το τουριστικό αξιοθέατο. Βρίσκεται στην μια πλευρά του Δούναβη, είναι πολύ μικρή σε μέγεθος αλλά κούκλα. Αρχιτεκτονικά, το αναμενόμενο μπαρόκ αν και λίγο πιο ανάλαφρο, Αυστρία να το τοποθετήσουμε να ξεμπερδεύουμε.

13/10/11

Bυθισμένος στο Μεσολόγγι


Το ταξίδι ήταν για την Πάτρα, τελευταία όμως στιγμή στο ΚΤΕΛ αποφάσισα να ταξιδέψω ενδιαμέσως για Μεσολόγγι για 3-4 ώρες. Στο μυαλό μου ήταν κάπως σαν την ιστορική πόλη με τα μνημεία, απείραχτα θηριώδη τείχη τριγύρω, λόρδους Βύρωνες να τριγυρούν και στην γαλήνια λιμνοθάλασσα κάποιοι να ψαρεύουν. Δυστυχώς τσου(!), δεν ήταν έτσι, φταίει η φαντασία μου γιατί η λογική θα μου υπενθύμιζε πως η ζημιά που 'χει γίνει στο "αστικό" τοπίο σ' αυτή τη χώρα, πόσω μάλλον στην ελληνική επαρχία, είναι ασυμμάζευτη. Για πάμε, έχω 75 φώτος να στο εξηγήσω.

Η αρχιτεκτονική λοιπόν
Αρχίζω από τα άσχημα, για να φτάσω στα μέτρια και μέχρι εκεί (συγνώμη Μεσολόγγι, σε συμπάθησα κατα τ' άλλα). Μια κλασσική μικρή ελληνική πόλη έχει 95% άτακτως εριμμένα "τερατώδη" κτίρια και κάποια ελάχιστα κομμάτια έστω παλιούλας αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Ε, στο Μεσολόγγι, δεν υπάρχει κανένα! Μα ούτε ένα ιστορικό κτίριο, να βρεις μια ιστορία να βρεις και να ακολουθήσεις, να εμπνευστείς, κάτι! Ίσως είναι φαινόμενο γενικότερο της Αιτωλοακαρνανίας που το αστικό της τοπίο (γιατί το φυσικό είναι μαγικό, τόσο που φαντάζεσαι πως ξεπηδούσαν στην αρχαιότητα οι μύθοι) είναι τραγικό στην καλύτερη (πόσοι έχετε ακούσει για την ασχήμια του Αγρινίου)!


Αυτό κατά βάση το πρόσωπο του ιστορικού κέντρου της πόλης


Που το κάνε ακόμα πιο τρομακτικό η παντελής έλλειψη κόσμου να κυκλοφορεί (ιδίως το μεσημέρι). Μια πόλη εν υπνώσει;

Αναζήτησα, όπως σε κάθε φωτογραφία την ομορφιά, κάτι έστω σε τοπικό στοιχείο και μετά βίας συνέλεξα τα κάτωθι

Ένα ωραίο 80s που μάλλον δεν εκτιμάται και πολύ.


Ελάχιστα τα πετρόκτιστα σπίτια, και από παρατηρήσεις μου κατέληξα ότι γίνεται μια προσπάθεια να ανακαινιστεί ότι έχει σωθεί αλλά και να αναδειχθεί αυτό σαν στυλ τοπικής αρχιτεκτονικής.

11/10/11

Φωσφοριζέ ταμπελάκια στην Πραξιτέλους


Είπαμε, δουλεύουμε για τον ιστορικό του μέλλοντος. Και αν οι αλυσίδες ηλεκτρικών με τα αχανή τετραγωνικά και τα αυτοματοποιημένα πληροφοριών ταμπελάκια τους έχουν κυριαρχήσει πια, στην Πραξιτέλους, ψηλά στο 4, έχει διασωθεί ο παλιός καταφερτζίδικος, μαλαγανιάρικος, γλαφυρότατος, ξύπνιος τρόπος πλασαρίσματος των πιο εύφανταστων γκατζετακίων. Όχι σκρόλαρε και δες εμπορικό δαιμόνιο, δεν αξίζει βιτρίνα περισσότερο χάζι.



10/10/11

Ρε Mαίρη χαμογέλα!


Φώτης Μπάζουλας = Fompa Strom και ξεμπέρδεψε, σιγά μην έβρισκε καλύτερο label.


Άλλαξαν τα μέσα, παλιά στις τουαλέτες οι παππούδες το γράφανε ευθέως


Times oso enas kafes, no comments με αρχαιοελληνικά γράμματα. To μοντέλο Μαριάντζελα ποζάρει πετυχημένα σαν πόνι αλλά που να το ξερε ότι το Authentic Design Team θα της έπαιρνε την χάρη χώνωντάς μια αλογοκεφαλή από πάνω στο photoshop.
*Είναι σπουδαία, μακράν η καλύτερη χειρότερη ever.


Κρίση1: Η Ελένη κάτι θα ξέρει...

6/10/11

Ένα στυλάτο σπιτάκι στην Αγία Ειρήνη


"Αθηνά πρέπει να φωτογραφίσω το σπίτι σου" της είπα πέρσι το χειμώνα, "όταν ξανοίξει ο καιρός σου 'ρχομαι". Ναι, τόσο μ' εντυπωσίασε. Είναι η θέση του στην Πλατεία Αγίας Ειρήνης, είναι η καταπληκτική θέα του. Αλλά πάνω απ' όλα είναι ένα μάθημα πως οικονομικά (δεν υπάρχει τίποτα ακριβό στο σπίτι) και με μόνο πλούτο αυτά που έχεις γεμίσει το κεφάλι σου σ' αυτή τη ζωή και αυτό αφορά απ' το πως τρως, πίνεις, ντύνεσαι, τι έχεις διαβάσει, πόση τέχνη έχεις δει, και ο χυμός όλων αυτών μετουσιωμένος σε αντικείμενα που σε περιβάλλουν και ομορφαίνουν τους ουσιαστικούς δείκτες αυτού που λέμε ποιότητα ζωής. Nομίζω έχω δίκιο, δες:


Έχουμε λοιπόν εναν μικρό ενιαίο χώρο χωρίς τους περιττούς αθηναϊκούς τοίχους των παλιών αθηναϊκών διαμερισμάτων.


Στο κέντρο το σαλόνι κι ένας πολαυστικός χοντρός καναπέδαρος, ήπιος λευκός χρωματικά. Τον χαρακτήρα τον δίνει η κόκκινη πολυθρόνα, χρώμα που επαναλαμβάνεται και ενοποιεί το όλον στο μαξιλάρι και το κόκκινο κουτί.


Απλό σε μοντέρνες γραμμές φωτιστικό. Η τσαχπινιά του ότι γέρνει κι αυτό του δίνει χαρακτήρα, όπως ακόμα περισσότερο το φουλαράκι και το λουλουδέ (btw, lule το λουδούδι στα αρβανίτικα, άσχετο) αμπαζούρ.


Το να εκθέτεις τα ρούχα σε μια κρεμάστρα κάνει το στυλ του σπιτιού λιγότερο τσιτωμένο και περισσότερο χαλαρό. Να και το βρακί μου, και τα σαντάλια μου και κοίτα τι κουλ η μαγκούρα και πως την ταιριάζω με την ομοειδή σε σχήμα ομπρέλα.


Το κρεβάτι κολλημένο στον τοίχο, εξοικονομεί πολύ χώρο έτσι. Λευκό κι αυτό, είπαμε όλα καλμ, και ο χαρακτήρας προδίδεται απ' αυτές τις ρομάντζο κουρτίνες ikea.

5/10/11

Aνακουφιστικά ξένος στο Μαρκόνι


Η τελευταία “γειτονιά της” Αθήνας; Όχι ακριβώς γιατί περισσεύουν τα εισαγωγικά στην προκειμένη περίπτωση. Γειτονιά κανονική, με την αγαπησιάρικη και πραγματική της έννοια. 3 δρόμοι που όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, οικογένειες ριζωμένες πάππου προς πάππου που κατοικούν από πάντα εδώ, ένας κόσμος κλειστός κι αδιασάλευτος στα χρόνια. Τόσο, που πωλητήριο, ενοικιαστήριο κανένα, ποιος άλλωστε να 'ρθει να ζήσει στην “μοναδική συνοικία που δεν έχει αποχετευτικό σύστημα ακόμη” πράγμα που ακούγεται σε κάθε προεκλογική δημοτική περίοδο. Μια αναφορά στην τιβί, σαν ένα σημείο παρακατιανό, πράγμα άδικο μιας που δεν είναι και τόσο έτσι όταν το επισκέπτεσαι.
Φαινομενικά, ναι, μια συνοικία απ’ την φτωχή Αθήνα του ’50. Σπίτια χαμηλά, με το τίποτα φτιαγμένα, μόνο με τσιμέντο και το μυστρί του νοικοκύρη. Τέρατα θα λεγαν οι αρχιτέκτονες που θα έφριτταν με τις φόρμες. Αλλά εδώ άλλα σε έλκουν: οι γεμάτες αυλές με λουλούδια, τα παιδιά που παίζουν χωρίς έννοιες στους δρόμους κι η απολαυστική ησυχία για τα αθηναϊκά δεδομένα.
Ένας άλλος κόσμος 3 στάσεις απ’ το Σύνταγμα. Μια κρυψώνα να χαθείς απ’ την κανονική σου ζωή, και να βολτάρεις με την ελαφράδα του περαστικού στο άγνωστο, παρέα με τα βλέμματα των γειτόνων που πουθενά αλλού δεν είναι τόσο απορημένα κι έντονα.
"Τι να θέλει αυτός εδώ;"




3/10/11

Kαταμεσής κλειστά περίπτερα


Αθηναϊκό περίπτερο: ναι μεν ο χαρακτήρας της πόλης, συμπύκνωση της αθηναϊκής ζωής και κουλτούρας, μα κι ένα απ’ τα πιο στρεβλά στοιχεία της πόλης η αντίληψή των ιδιοκτητών τους για τον δημόσιο χώρο: ορίζουνε μια ζώνη που φτάνει και τα 3 μέτρα τριγύρω τους, γεμίζουνε σταντς, ράφια με φοφίκο, κρεμούν κασκόλ, τσαντάκια που τα πολύ πιθανόν να σου ‘ρθουν κατακούτελα και κορυφαίο όλων τα τείχη από ψυγεία που ορθώνουν.
Την περασμένη δεκαετία της “ανάπτυξης” άρχισαν να ξεπετάγονται παντού σαν λύση εύκολων εσόδων στους Δήμους, αδιαφορώντας για το αν με την -αναγκαστική ελλείψει χώρου- εγκατάστασή τους στην μέση πεζοδρομίων δυσκόλευαν την κίνηση των πεζών.
Σήμερα, με την κρίση, τα μισά έχουν κλείσει και ν' ανανήψουν δύσκολο. Μήπως είναι τώρα ευκαιρία γι’ αυτά τα κλειστά, κι όσα είναι στο κέντρο των πεζοδρομίων μόνο, να παρέμβει ο Δήμος και να διορθώσει την λάθος πολιτική του απεγκαθιστώντάς τα;
Και btw μια άλλη καλή λύση γενικά για το θέμα της θέσης τους: ξανά-μανά σε καμία περίπτωση όλα, αλλά κάποια απ’ αυτά να χωθούν μέσα στα άπειρα ξενοίκιαστα μαγαζάκια; Μπορεί να μην είναι 2 βήματα απ’ το αμάξι σου, μα 5, αλλά σίγουρα είναι κάποια τσικ καλύτερο για την κίνηση στην πόλη ακόμα και για τους ίδιους τους περίπτεράδες, άλλο να στριμώχνεσαι σε 2 τμ και να κατουράς σε μπουκαλάκι και άλλο ν’ απλώνεσαι σε 20 και 30 με τ’ ανάλογο εμπόρευμα και βεσεδάκι.

Αρχή '16, σαρανταδυό εικόνες

Άθενς μιξ: τρεις ναοί, τρεις θρησκείες, σε ένα μόλις κάδρο -Μοναστηράκι -Νύχτα Ερμού και Βουλής /όσο να ναι κάνανε μερακλιδικη δουλει...