athensville

Η Αθήνα αλλάζει προς το σκληρότερο, πάνω απ' τα τσιμέντα ρίχνονται παντού ρολλά και σιδεριές. Στη Μάρνη όλο το χειμώνα αυτή η χωσιά είχε γίνει κρεβάτι για έναν άστεγο. Όχι πια, αφού η Εθνική Τράπεζα σ' ένα πρωί, έβαλε κάγκελα. Ο ΗΣΑΠ πάλι στην Αθηνάς δεν είχε μόνο άστεγους αλλα κυρίως τους ναρκομανείς ν' "αντιμετωπίσει". Η λύση δεν ήταν ένα ακόμη τηλεφώνημα στο κράτος, αλλά πιο απλή, 2 κιλά γράσο απλωμένα στο μάρμαρο. Κι οι Κινέζοι στην Πειραιώς κουράστηκαν απ' το ναρκομάνι, και ρίξανε το πρωτόγνωρο, κάγκελα ακόμα και στο χαμηλό πεζούλι. Τόσο Mao δε που δεν αφήνουν άνθρωπο να κάτσει μπρος στην βιτρίνα.

Φωτογραφίες απ' τις μέρες των Χριστουγέννων. Το Αρχαιολογικό Μουσείο παραδομένο στην πρέζα. Κυριολεκτικά όμως, όχι οι γύρω χώροι, όχι η Τοσίτσα, αυτά είναι δεδομένα, αλλά η είσοδος του, μέσα εντελώς, ανεβαίνεις και τα σκαλιά. Εκείνες τις μέρες είχα guest editors και δεν τις δημοσίευσα παρ' όλο που θα 'ταν θέμα. Πέρασαν 20 μέρες, και στο διάστημα αυτό προβληματιζόμουν αν πρέπει να τις ανεβάσω: απ' τη μια η θέση ότι δεν πρέπει να ταϊζεις μαυρίλα, δεν προσφέρει τίποτα πια, απ' την άλλη η αίσθηση ότι όλοι μας το 'χουμε δει χιλιάδες φορές. Περνούσα την περασμένη βδομάδα με την ευχή, να 'ταν σ' εκείνες τις κακές, περσινές, για την Αθήνα μέρες το σκηνικό και να μην το ξαναδώ. Μέσα απ' το τρόλει που διέσχιζε την Πατησίων, πίσω απ' τις πρώτες φυλλωσιές του Μουσείου 9 το βράδυ δυστυχώς ξανάδα την ίδια εικόνα, μια κατάσταση που 'χει μονιμοποιηθεί κι επιβεβαίωσα με δεύτερη περασιά και χθες το βράδυ. Στα δεδομένα; Το Αρχαιολογικό Μουσείο, είναι γνωστό ...

Τι λες; Πάμε μαζί την βόλτα που δεν έκανες... Βγαίνεις, στην πόρτα σου ακριβώς η Πλατεία Κοτζιά ...κάποιος θα ξέχασε το παράθυρο ανοιχτό ...κοίτα το γκαζόν του Δημαρχείου

Ο Γιώργος Καραμίχος , κάτοικος της δύσκολης Πλατείας Θεάτρου επί πολλά χρόνια, μιας γειτονιάς που υπερασπίστηκε πολλές φορές, παρουσιάζοντας στα μέσα τα προβλήματα της, υπέκυψε κι αυτός στο ζοφερό τριγύρω και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει, θέλοντας και μη, το σπίτι του. Χθες μάλιστα έστειλε και επιστολή στα ΜΜΕ εξηγώντας το απελπιστικό, ακόμα και με τη συνεχή παρουσία της Αστυνομίας, της περιοχής. Γράφει λοιπόν:

To παιδεύω ένα μήνα τώρα: να το βάλω ή όχι; Να εκθέσω έναν άνθρωπο πολύ γνωστό-άγνωστο πια σε όσους περνάνε απ' την Ομόνοια; Προχθές βράδυ τον ξαναείδα ανάσκελα στο πάτωμα με τα βρακιά κατεβασμένα, το χέρι απλωμένο, σαν να μην ικέτευε τους περαστικούς αλλά κάποιον Θεό να τον λυτρώσει. Η εικόνα αυτή με οδηγεί στο να το δημοσιεύσω. Ας περιγράψω την ντροπή μας καλύτερα: είναι μακράν ο πιο βρώμικος άνθρωπος στην Αθήνα, έχει να πλυθεί χρόνια, τα μαλλιά έχουν κερώσει, μυρίζει και στα 10 μέτρα σε ανοιχτό χώρο, τον έχω πετύχει 2 φορές σε λεωφορείο όπου η κατάσταση ήταν ασύλληπτη και οπτικά, να κάθεται στη γαλαρία και όλοι οι επιβάτες να έχουν συγκεντρωθεί μπροστά με τα κεφάλια έξω απ' τα ανοιχτά παράθυρα, χειμώνα μάλιστα- ο οδηγός μάλιστα σταμάτησε για να τον βγάλει έξω. Πενταβρώμικα τα ρούχα και το θέαμα των ανοιχτών πληγών στα πόδια φρικιαστικό, ενστικτωδώς σταυροκοπιόμουνα ο ψιλοάθεος μετά... Μα αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο βλέμμα του, το πιο χαμένο που χω δει ποτέ, θολό, κε...

H Γκαλερί Xippas εγκατέλειψε την Σοφοκλέους. Το γιατί, το στοιχειοθετούν φωτογραφίες (σε επικίνδυνή του μπλογκ αποστολή) ακριβώς μπροστά απ' την είσοδό της και απόσπάσματα συνέντευξης του ιδιοκτήτη στην Ελευθεροτυπία . «Ηρθαμε αντιμέτωποι με την απόλυτη αδιαφορία. Η Αστυνομία γελούσε μαζί μου κάθε φορά που διαμαρτυρόμουν. Θεωρούν τις γκαλερί και την τέχνη σαχλαμάρες, μασκαραλίκια», λέει εκνευρισμένος. «Κάναμε ό,τι μπορούσαμε να πείσουμε το "κράτος" να μας βοηθήσει ώστε να βελτιωθεί η κατάσταση. Τα αποτελέσματα γνωστά... η κατάσταση χειροτέρεψε. Βέβαια, πληρώνουμε ανελλιπώς τα δημοτικά τέλη!», σημειώνει. Τους τελευταίους έξι μήνες δεν πάτησε άνθρωπος στην γκαλερί του. Η είσοδος! « Εκείνο όμως που τον εξόργισε αληθινά ήταν η «φιέστα» του δημάρχου Αθηναίων να καλέσει στο συσσίτιο του δήμου στην οδό Σοφοκλέους τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. «Λίγες ώρες πριν, ήρθαν οι αστυνομικοί και «καθάρισαν» ολόκληρη την περιοχή. Καθόμουν στο παράθυρο και είδα τις Μερσεντές με τ...