athensville

Δεν είναι απλώς banners , είναι βδομάδες, είναι σκέψεις αν αυτό είναι κατάλληλο, όμορφο ή όχι. Όσοι δε, μου μιλούσαν για το μπλογκ μου λεγαν πρώτα γι' αυτά. Συνεπώς και επαξίως, όλα τα banners του athensville σ' ένα ποστ. :-)

Dolce Vita, κάτι από τα δύο θα υπάρχει στην Αθήνα, να 5 αποδείξεις που κερδίζουν κατά κράτος το Vita. Αγαπημένο κουλούρι : όχι κλασσικό ελληνικό, γερμανικό το ονομάζουν στην αλυσίδα φούρνων "Χωριάτικο", και αμα βρεθούν στον δρόμο μου δεν μπορώ να μην τιμήσω. Στριφτο με δύο ζύμες: μια αλεύρι, κάργα βούτυρο κι η άλλη όχι η γνωστή σκέτη σοκολάτα που ξεραίνεται, αλλά ζυμάρι αγκαλιασμένο μ' αυτήν που το κάνει κάτι σαν αφρό και διατηρεί στο φουλ ταυτόχρονα και την γεύση. 1€, μπορώ να μιλώ ώρες. •Xωριάτικο στο κέντρο; αρκετά, Πατησίων και Αχαρνών κυρίως . Έκπληξη στα περίπτερα. Η σερενάτα, πρωταγωνίστρια των παιδικών ετών ("σερενατά και πάσης ελλάδας"), μετά από χρόνια ψιλοπαρακμής ανανεώθηκε και χαρίζει την καλύτερη γκοφρέτα: είναι διπλή σε πάχος, χοντρή μπουκιά, απολαυστικότερη και έχει και επιτέλους την πρωτόγνωρη για γκοφρέτα γέμιση πορτοκάλι, το πιο φτιαγμένο για σοκολάτα φρούτο. Καταπληκτική και άσε την φράουλα να σκούζει. •Θέλει ψάξιμο που, δεν την πολυφέρνο...

Μα και ρούχα; Έχει χ€στεί στο τάληρο, καλά δεν κάνει; Πετράλωνα, κάπως έτσι, στον δρόμο για το σούπερμαρκετ, θα προκύψει η νέα Αλίκη. Που πας κορίτσι μου; Τσουνάμι! (απ' τα πιο δυσοίωνα εξώφυλλα ever; εύγε!)

Αρκεί ένα φτηνό παιχνίδι, μια ανύποπτη γειτονιά κι ένας δυνατός ήλιος, για να φτιαχτεί μαγεία.

Λεφτά δεν υπάρχουν, και πόσο μάλλον για τους μετανάστες που ανοίγουν τα μικρομάγαζά τους στο κέντρο, και θέλουν τόσο-όσο να φτιάξουν την ταμπέλα τους. Έτσι απευθύνονται σε συμπατριώτες τους τεχνίτες καλλιγράφους και δες, μ' αρέσει, προσφέρουν μια λάγνας ανατολής πινελιά στην νέα Αθήνα που μοιάζει τρομερά πιο ενδιαφέρουσα από τα πλεξιγκλας, στο πλαστικό, στο ξύλο στο οτιδήποτε της μοδός πρότασε η μόδα. Έχει κάτι από ανθρώπινο το χειροποίητο στον τοίχο, πλούσια χρώματα, τα παντού περιγράμματα στους χαρακτήρες, πληθωρική τυπογραφία, τη λαχτάρα του έμπορα να χωρέσει όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες. Κάτι ξεχωριστό που δεκαετίες είχε να δει η Αθήνα και να μια καταγραφή τοιχογραφιών που συναντώνται κυρίως στην φτωχιάρα περιοχή του Γερανίου όπου ανθεί η συγκεκριμένη τεχνική.

Ήταν δύο μήνες πριν όταν περνώντας πολύ βράδυ από την Μεγάλου Αλεξάνδρου μου απορρόφησε την ματιά μια φωτεινή γωνιά, το πιο ωραία έντονο χρωματιστό σημείο της γειτονιάς. Μέρες μετά, μέρα μεσημέρι και έκανα πρώτη μου επίσκεψη εντός και επιβέβαιωσα την πρώτη εντύπωση: ένα μαγαζάκι που πουλά μεταχειρισμένα άπαντα αλλά με μια πιο ποπ και χαρούμενη αισθητική χωρίς την σνομπαρία της κλασσικής αντικερί, ή την εγκατάλειψη ένος παλιατζίδικου του κέντρου. Τα κομμάτια δε, διαλεγμένα ένα-ένα, πραγματικά επαναχρησιμοποιήσιμα, μικρά διαμαντάκια που μπορείς να συνταιριάξεις στο σπίτι σου και να το διαφοροποιήσουν αισθητά απ' την μίνιμαλ λαίλαπα. Το αξιοσημείωτο όμως στο "Μικρό Μουσείο στο Μεταξουργείο" είναι οι εξαιρετικές τιμές. Πήρα έναν ωραίο 70s δίσκο σερβιρίσματος M&S, και ένα τέλεια φθαρμένο πανάρχαιο σουρωτήρι μόνο 4€ έκαστο, οι τιμές θα 'τανε τουλάχιστον τετραπλάσιες στο Μοναστηράκι. Αριστουργηματικές καρέκλες με καθαρό ξύλο από 20€, τραπεζάκι με 5€, καναπές με καταπ...

"Συνοικία το Όνειρο", μια ταινία θρύλος του ελληνικού σινεμά, που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από την προβολή της. Αυτή ήταν η αφορμή για μια επίσκεψη στην γειτονιά που γυρίστηκε, που ναι, είναι εντελώς αθηναϊκή, μές στα πόδια μας, εκεί κοντά στους καφέδες του Θησείου και ακόμα κοντύτερα στη μεζεδογειτονιά των Άνω Πετραλώνων. Πάνω απ' την οδό Τρώων μέχρι και τα βράχια προς Φιλοπάππου βρισκόταν η γειτονιά του Ασυρμάτου (τέως εγκαταστάσεις του Ναυτικού), όπου Μικρασιάτες πρόσφυγες από την Αττάλεια, ζούσαν τρώγοντας πέτρα, φτώχεια και άπειρη ελλαδίτικη περιφρόνηση. Αυτό το σκηνικό εξαθλίωσης και κοινωνικής αδικίας, ο αντίποδας της λαμπερής Ελλάδας του musical και της Φίνος Φιλμς, θέλησε να αποτυπώσει ο Αλέκος Αλεξάνδρακης με τη γυναίκα του Αλίκη Γεωργούλη συστρατεύοντας κι άλλους αριστερούς ηθοποιούς της γενιάς όπως ο Μάνος Κατράκης, η Σαπφώ Νοταρά. Με τις χίλιες πιέσεις και απειλές, η ταινία προβλήθηκε τελικά στους κινηματογράφους, χωρίς εισπρακτική επιτυχία, αφού συνά...