athensville

Επιτέλους τα λουκέτα σπάσανε, ο Δήμος είναι πια μέσα στην παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα! Και όχι αμήχανος, όπως εδώ και 4 χρόνια που παραμένει κλειστή, αλλά αποφασιμένος κατά πως φάνηκε σήμερα το πρωί να αλλάξει την κατάσταση. Απ' το πρωί συνεργεία του Δήμου επιμελούνται του χώρου: κλαδεύουν δέντρα, καθαρίζουν, μετράνε τον χώρο και μετά από ρεπορτάζ ο χώρος θα αποδοθεί άμεσα στους κατοίκους. Αρχικά, κι αφού απομακρυνθούν τα κατεστραμμένα και επικίνδυνα όργανα της παιδικής χαράς, θα είναι ανοικτός στην περατζάδα, ενώ θα ακολουθήσει το γκρέμισμα των καγκέλων της περίφραξης και η ενοποίηση όλης της πλατείας, ενέργεια λογική, θα ανοίξει ο χώρος και θα δοθεί η έμφαση που πρέπει στο ιδιαίτερο το να φιλοξενεί η περιοχή την "μεγαλύτερη εκκλησία των Βαλκανίων" με ότι αυτό σημαίνει ως προς την χρήση του ως αξιοθέατο πια της πόλης. Το αίτημα της τοπικής ομάδας "Αετός" για μπασκέτες στο σημείο μάλλον δεν βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ενώ προς αντικατάσταση της παλιάς χρ...

Πατησίων 14.30: εργαζόμενη του ΟΕΚ απειλεί να πέσει απ' το περβάζι, τα media, oi περαστικοί σε 60 φωτος

Κυριακή μεσημέρι , στο πατρικό για μαμαδίσιο φαγητό του διμήνου, βροχή πολλή και το μυαλό πια σκεφτόταν που να πατήσει το παπούτσι για να μην μουσκέψει. Πολύ φαϊ, το πιάτο ξαναγέμισε ξανά και ξανά, μια χαμένη οικειότητα ανακάλυψα στην συνήθεια, ανάγκη για την μητρική φροντίδα την δύσκολη μέρα, που υποσυνείδητα είχε γραφτεί μέσα μου τελικά. Ξαπλώνω στο σαλόνι, βλέπω το φως να μπαίνει απ' το μισόκλειστο παράθυρο, αναπολώ βαθιά χαϊδεύοντας μια ξεχασμένη σε μένα ατέλεια που έχει το ξυλόγλυπτο τραπεζάκι στη μέση. Πριν 24 χρόνια το χαμε πάρει, πως πέρασαν όλα, πως είναι τόσο ολοϊδια όλα, η φαντασία του τότε μου παιδιού είχε την αίσθηση ότι όλα μπορούν ν' αλλάξουν και μάλιστα ραγδαία. Τελικά τώρα ξέρω, τίποτα ουσιαστικά. Πήρα τον δρόμο για το κέντρο και στο τρένο για κέντρο γινόταν συνωστισμός. Συνήθως Κυριακές έβλεπες μόνο μετανάστες σε άδεια βαγόνια να κατεβαίνουν εξουθενωμένοι απ' το μεροκάματο στα βόρεια. Αυτή τη φορά ήταν γεμάτο την κλασσική Ελλάδα των παιδικών χρόνων: τη...

63 φώτος > 21.00-22.30: Ομόνοια/Πανεπιστημίου/Ακαδημίας/Κοραή/Σταδίου/Ερμού/Μοναστηράκι/Αθηνάς

100 σακκιά, 10 σημαίες, 4 δοκάρια… κι ένα αχνιστό και σημαίνον έργο τέχνης. Η πιστοποίηση σπουδαία: είναι γνωστού καλλιτέχνη, σε κάποιο πάρτυ μοδάτο πλήθος και μια βότκα χορηγός θα το αποθέωσε. Αν δε, σταθείς ανάμεσα σε ημιθανείς χρήστες με τη τσάντα Χόντος ανα χείρας, κι έρθεις σε διάλογο με το έργο, θα δεις το συγκλονιστικό βαθύτερο νόημα: την αποδόμηση της Ελλάδας. Βέβαια, τι κι αν ο κόπος μηδενικός (θα μπορούσε να γίνει ένα αρτ στο φότοσοπ να το ανεβάσει ονλάην να ξεμπερδεύαμε), η οποιαδήποτε τεχνική απούσα, ακόμα και σαν σύνθεση έργου πρόχειρη. Είναι τόσο σημαντικό, που κρατήσου, πρόκειται για έργο από την μόνιμη συλλογή του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης!
 Άλλη μια απόδειξη της χρεοκοπίας δηλαδή, πολιτιστικής στα φανερά αλλά και αξιών στο ουσιαστικότερο και αναφέρομαι στο κοινό που υποβιβάζει χρόνια τη νοημοσύνη του θεωρώντας κάτι τέτοια σπουδαία, γιατί έτσι επιβάλλεται. Το ζητούμενο όταν γίνονται κάτι τέτοια "τέχνη στην πόλη" είναι κάτι όπως οι αξέχαστες αγελά...

Είναι αλλιώς στο Σύνταγμα όταν είσαι εκεί. Τις προηγούμενες μέρες κάτι οι μούντζες, κάτι τα 2-3 παλιά συνθήματα, κάτι οι συνωμοσιολογίες "έκοψε ο Καμίνης τα φώτα", "κόψανε τα κινητά", "κόψανε το wifi" (ξέρουν όλοι πόσο ασθενικό είναι ούτως ή άλλως το wifi εκεί), είχα την εντύπωση του μια από τα ίδια πάλι , γκώσαμε, φτάνει. Μέχρι που πήγα το βραδάκι της Κυριακής και έζησα αυτό που δεν ανέμενα. Αυτοί που βριζωρύονται ελάχιστοι, και οι πολλοί είναι αυτοί που ένα χειμώνα τώρα πίστευα πως δεν υπάρχουν: καταπληκτικοί Αθηναίοι, φωτεινοί, φιλικοί τύποι, που να συζητάνε με μεγαλύτερη από ποτέ ακρίβεια κι ηρεμία τα δύσκολα της χώρας, ένα εντελώς άλλο πράμα, σαν να λιωσαν τα παγάκια του κομπλεξάκια Αθηναίου του μπαρ κι εδώ έπιανε μ' ευκολία κουβέντα με τον άγνωστο δίπλα. Και το πλήθος φανερά ετερόκλητο, πλούσιο, χωρίς ηλικίες και τάξεις, με κορυφαίο στοιχείο έκπληξης για μένα την παρουσία άπειρων γονιών που είχαν κατέβει με τα παιδιά τους. Μα στη Βαρκελώνη είμαι...

Ναι, φιλοδοξία αυτού του μπλογκ να λειτουργεί σαν σημείο μελέτης για τον μέλλοντα ιστορικό ερευνητή της Αθήνας. Και δεν υπάρχει μια εικόνα, ενδεικτικότερη της κολλεξιόν "Χειμώνας 10-Ανοιξη 11" είναι το σπασμένο τζαμάκι στο αυτοκίνητο. Κατ'αρχήν τι εντυπωσιακό pattern, το συναντούσες παντού, τόσο που να, χθες είχα το νού μου να τα τραβήξω, και σε 1 ωριαία βόλτα συνάντησα 9! Τόσο trend που δεν υπήρχε περίπτωση να μην το 'χει υποστεί το αμαξάκι φίλου/γνωστού, της βαρεμένης παντρεμένης του γραφείου, του παιδιού στο μπαρ απέναντι. Τέλος παντων, μακάρι σε λίγα χρόνια να μοιάζει παράλογο που συνέβαινε σε τέτοια έκταση. Τυχεροί όσοι δεν έχουμε αμάξι μέχρι τότε.

Τα γεγονότα κυλήσανε ορμητικά και φαίνεται πως ξεδιαλύνουν τα πράγματα. Ένα συγκεντρωτικό ποστ με πρόσφατες αναφορές στο κέντρο της πόλης, του ποια είναι η αλήθεια στην κατάντια της. • Στο βίντεο πάνω: Η εκπομπή του Κώστα Βαξεβάνη "Κουτί της Πανδώρας" έχει την ατυχία να προβάλεται στην ΕΡΤ, κι έτσι λίγοι την παρακολουθήσαμε. Κάντε τον κόπο να την δείτε ολόκληρη, είναι η καλύτερη που 'χει φτιαχτεί για το θέμα, και το πιάνει απ' την ρίζα του αποδεικνύοντας ότι κάτοικοι και μετανάστες, είναι εν αγνοία τους κομπάρσοι στο ίδιο σκηνικό. Μια επιφύλαξη για τις θεωρίες συνωμοσίας, κατά μεγάλη πιθανότητα δίκαιο το σημείο με τα real estate παιχνίδια, απλώς βαρεθήκαμε να τις ακούμε, άσε που δεν έχω τους Έλληνες ικανούς να οργανώσουν κάτι τόσο μεγάλο, ξυπνάνε το πρωί για να κάνουν την μεγάλη μπίζνα, και το μεσημέρι αν βρεθούν σε κανά ταβερνάκι, τα ξεχνάνε όλα με μπριζόλα και κουτσομπολιό. • Η έκθεση της ΕΥΠ για το κέντρο, φωτίζει τα χείριστα. Το συγκεκαλυμμένο δουλεμπόριο, η ισ...

Ένα ποστ τουρλού με διάφορα νέα, πράγματα που συμβαίνουν δηλαδή και αυτά που θα γίνουν κάποια στιγμή, τόσο κάποια, που έτσι για να γεμίσουμε το θέμα τα βάζω. Ξεκινάμε απ' την επιτυχία της Αθήνας στην ανακύκλωση. Έκεί που στέκει ανίκανο το κράτος, η ίδια η ζωή φέρνει το οικολολάγνο επιθυμητό. Οι κάδοι τον τελευταίο καιρό είναι παραδόξως άδειοι γύρω- γύρω. Από τη μια οφείλεται στην υπηρεσία καθαριότητας που έχει αυξήσει, όπως ενημέρωνει, τα δρομολόγια σε 3-4 την μέρα, και από την άλλη στους ρακοσυλλέκτες, Ρουμάνους Ρομά και Πακιστανούς κυρίως, που ψάχνουν κάθε μα κάθε κάδο, για μέταλλα, χαρτί, ακόμη και ρούχα για προσωπικές ανάγκες ή το παζάρι. Μια βόλτα στο κέντρο θα τους δεις να γυρνάνε μέρα νύχτα αδιάκοπα με τα καροτσάκια σούπερ μάρκετ, για ένα μεροκάματο των 15-20 ευρώ,. Ο Δήμος επίσης ενίσχυσε τον φωτισμό σε Ομόνοια, 3ης Σεπτεμβρίου, Πατησίων, Ακαδημίας και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Με κάποιες λάμπες παραπάνω και τα σημεία μοιάζουν πιο φροντισμένα και ασφαλέστερα. Τώρ...

Εγκαίνια χθες για την Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση και πέρασα κι εγώ, να τσεκάρω κατά βάση το πολλά υποσχόμενο, και σε επίπεδο παραγωγών, νέο κτίριο. Εντυπωσιακό πράγματι, λιτό επίσης: στο εξωτερικό του δεσπόζουν (πόσο μ' αρέσει τα κλισέ: "δεσπόζουν") 2 όμορφα, βαριά αλλά τρυφερά αγάλματα και φυσικά η εντυπωσιακή πρόσοψη με led που προβάλει εικόνες κάνοντας τοο κτίριο ξεχωρίζει από μακριά, είναι πραγματικά το διαμάντι της λεωφόρου, μετά το Baby Oh φυσικά. Εντός, κυρίαρχο το αναμενόμενο λευκό , μάρμαρα με μοντέρνα νερά στο δάπεδο, φώτα led στα σκαλοπάτια που στέκουν οπτικά, φέρνουν κάπως σε village τα συγκεκριμένα αλλά η όλη μινιμαλιά τα σώζει, και κάτι πιτσιλιές έντονης ώχρας σε κάποιους τοίχους. Η κεντρική αίθουσα εντυπωσιακή, το σύγχρονο κλασσικό θα την έλεγα, απλές φόρμες αλλά ακριβά υλικά, ξύλο παντού, θερμαινόμενα καθίσματα με ανάγλυφο το logo, τραπεζάκια πτυσσόμενα, το απόλυτο της άνεσης. Η σκηνή πολλά υποσχόμενη, θα δούμε θαύματα εδώ: μεγάλη, μ...

Κούκλα σε βιτρίνα της Λυκούργου Πριν μια βδομάδα γυρνώντας με ταξί απ’ το Ίλιον: «Μα κι εδώ»; Γεμάτη η Λιοσίων από τα μαύρα κορίτσια. Χθες βράδυ Πατησίων: η γνωστή κατάσταση, μα παρατήρησα τους ομοεθνείς νταβατζήδες τους να στέκονται στα απέναντι πεζοδρόμια, φόβητρα κανονικά. Πόσο πιο ανατριχιαστικό να γίνει το σκηνικό; Κορίτσια, πολλά ανήλικα μάλιστα, σκλάβες κανονικές, να εκπορνεύονται υπό την απειλή ξυλοδαρμού, βουντού, τιμωριών. Και αυτές οι εξευτελιστικές σκηνές για την ανθρώπινη, και ιδίως γυναικεία, αξιοπρέπεια μπροστά στα μάτια μας, στους κεντρικούς δρόμους της Ελληνικής μας Δημοκρατίας. Hθικολογώ; Ok, ένα ερώτημα αρκεί: Τσίπα καθόλου, έχουμε;

Παρακαλείται το Lonely Planet να ανανεώσει τους χάρτες του και να ενημερώσει τους αναγνώστες του ότι μπορούν να βρουν μια μικρή Κολομβία χωρίς να διασχίσουν τον Ειρηνικό (υπερβολή βέβαια, μας λείπει το εμπόριο παιδιών): • Άνω ο χάρτης που συνοδεύει το άρθρο των 'Νέων' "Oι τελευταίοι Έλληνες της Ομόνοιας" . • Κάτω o "χάρτης εγκληματικότητας" που εξέδωσε η Κίνηση Πολιτών Κέντρου Αθήνας τεκμηριωμένος σε βιώματα και εμπειρίες των εκεί επαγγελματιών/κατοίκων, μπας και... (κλικ εικόνα για πλήρες μέγεθος) • Χθες: Συμπλοκή 200 αλλοδαπών στην Μενάνδρου, τσεκούρια, μαχαίρια, 12 τραυματίες! • Και για να μην πολυλογούμε: Αθήνα: Τελευταία στη Δ. Ευρώπη και 75η παγκοσμίως στην ποιότητα ζωής.

Εικονικός κόσμος: Facebook, γκρουπ για τους 3 νεκρούς χθες, 135.457 μέλη. Ευαισθητοποιημένα. Ερασιτέχνες του φώτοσοπ σε φουλ εργασια. Σπαραξικάρδια μηνύματα. Πρόσκληση που κοινοποιείται σε όλους: 8 το βράδυ με κεριά στο χέρι να τιμήσουμε τους νεκρούς, να δηλωσουμε αντίθετοι στην τρομοκρατία. Όλη η Αθήνα βούιξε, μαζί με τα κανάλια. Πραγματικότητα : Ωρα 20.00, 300 (με το ζόρι και σε μια ευρεία ακτίνα) απ' τους 135.457 ευαίσθητους πολίτες παρόντες. Επιβεβαίωση : η υποκρισία μας, το φιλάρεσκο κλικ στα μεγάλα γεγονότα σαν έκφραση της πολιτικής μας θέσης. Ως εκεί κι αρκεί. Όπως και στο χθεσινό ποστ, "αυτός ο τόπος δεν έχει καμιά ελπίδα!" ( Σοκαριστικό : Τα μέλη του ΠΑΜΕ μέχρι τις 19.50 περνούσαν με τα χοντρά κοντάρια τους, φωνάζοντας συνθήματα, δεν σταματούσαν καν το βήμα τους, σαν να μην συνέβη τίποτα). Ιδού, αυτό που θέλει η χώρα: υλικό να συγκινηθεί. Φωτογραφιες

Δεν ξέρω αν η αντίληψη της πραγματικότητας καθορίζεται απ' το περιβάλλον μας αλλά μ' αυτό που είδα πραγματικά φοβάμαι, έχω σχεδόν τη βεβαιότητα, ότι αυτός ο τόπος δεν έχει καμιά ελπίδα! Φωτογραφιες>>

Η προεκλογική πεζοδρόμηση στου Ψυρρή συνεχίζεται και σειρά έχει το αγαπημένο μου στενάκι της Ρήγα Παλαμίδη, Πυροσβεστική στη γωνία, Θέατρο Εμπρός στην άλλη και σημαντικότερο όλων των το Godzilla, καυτό μνημείο έλεγκαντ ούρμπαν αλτερατιβοσύνης των 00s. Σήμερα Τρίτη ξεκινά απ' το Υπουργείο Περιβάλλοντος (ο Δήμος μήπως είναι διακοσμητικός τελικά;) η καθαίρεση των διαφημιστικών πινακίδων απ' το κέντρο της πόλης. Η προβληματική Πειραιώς κάνει την αρχή από Ομόνοια μέχρι Πέτρου Ράλλη (ευτυχώς γλυτώνει το αριστουργηματικό σετ καλτ μπουζουκο-αφισών στη γωνιά με Χαμοστέρνας). Επίσης ρουφιανέψτε πινακίδες εδώ . Συμπαθούμε Τίνα!

Μένοντας το Πάσχα στην πόλη ίσως και να 'ναι τραγικό, κάπως λειτουργεί σαν ακριβής μετρητής της κοινωνικοποίησής σου τη σαιζόν και μετάνοιας για μερικούς που δεν ακολούθησαν το μονοπάτι της οικογένειας και να λοιάζονται με φιλικά ζευγάρια στις εξοχές. Παράλληλα κυκλοφορούν και τα καταπραϋντικά άρθρα για τις επιλογές που έχεις αν θες να κυκλοφορήσεις στους έρημούς μας δρόμους. Το Athensville ανακηρύσσει, ύστερα από μελέτη και ανάγκη για ανανέωση μετά από τόση Πλάκα χρόνων, σαν φετινό χοτ την Μονή Πετράκη που είναι φάμπιουλους με τόσο πράσινο ολόγυρα, κι εκεί θα παραβρεθεί με ανύπαντρους φίλους για ντοκιμαντερίστικους λόγους (και βιοποριστικούς, γιατί όχι, δικτύωση στο Κολωνάκι το απωθημενο του). Επίσης η καλύτερη ανάσταση που θυμάται και συστήνει ανυπερθέτως είναι στον Άη Γιώργη στο Λυκαβηττό. Η θέα των έρημων γνώριμων δρόμων απο κάτω και τo παναττικό υπερθέαμα των πυροτεχνημάτων προσφέρουν μαγική αποζημίωση για τα ιδρωμένα μπούτια στην ανηφόρα. Αν εμπιστεύεστε τα μεγάλα δημοσιογ...

29 Μαρτίου. Ξεχάστε τα όλα, από σήμερα το κέντρο μας αλλάζει. "Αθήνα Καθαρή" το όνομα της επιχείρησης της ΕΛ.ΑΣ. που μπαίνει απ' το πρωί σ' εφαρμογή για να γίνει το κέντρο, λένε, όπως στους Ολυμπιακούς. Μακάρι η απουσία του Χρυσοχοϊδη οφειλόταν στην πυρετώδη προετοιμασία του σχεδίου, γιατί μέχρι τώρα ένα μηδέν το παίρνει. Όταν ξεκινάς τον Οκτώβρη λέγοντας "Πηγαίντε να μαζέψετε τα μηχανάκια πάνω στα πεζοδρόμια" και μετά μια βδομάδα όλα είναι πάλι ίδια, μάλλον τον κατατάσσεις στους πολιτικούς με επικοινωνιακό ταλεντο ανάλογο του κυρίου "δεν έχω πολλά να πω, έχω να κάνω". Παράλληλα οι κάτοικοι και επαγγελματίες του Ψυρρή -χωρίς την αιγίδα καμίας πολιτικής οργάνωσης, αλληλούια- διοργανώνουν πορεία, στα στενά της περιοχής στις 15.30, για τους γνωστούς λόγους. "Ελάτε να ανακτήσουμε τους δρόμους και τις γειτονιές" : διαβάστε την ακριβέστατη ανακοίνωσή τους εδώ .

Ο Νίκος Μουρατίδης εισέβαλε με την σεμνότητα του συγγραφέα στο Πάμπλικ χθές το απογευματάκι. Θα παρουσίαζε με την δόξα του τιβι σταρ το νέο του βιβλίο "Χfactor οι εμπειρίες μου" ή κάπως έτσι. Η δημοφιλής περσόνα μαγκώθηκε! Το κοινό δεν! Μάμαδες του Ψυχικού να νταντεύουν τα παιδιά στο καροτσάκι, άνθρωποι των γραμμάτων, των λοφτ και των τεχνών να φλερτάρουν χαριτολογώντας (βαρεμάρα), 2-3 κυπραίικες παρέες με την έξαψη του τουρίστα να νιώθουν ότι παίζουν στο Βαλκάνιο "Σεξ/σίτυ". Ο Νίκος, έξυπνο αγόρι, "έχετε δει το σούπερ σπίτι του στο Γκάζι" ωρυόμουν στους φίλους, έξυπνο αγόρι και πολλά λεφτά, άρπαξε σεμνά τους ποπ σταρς του Φάκτορ και χώθηκε σ' ένα πάγκο πριν τις τουαλέτες,. Άλλωστε δεν είχε κι άδικο. Στην ανακοίνωση της παρουσίασης του βιβλίου του οι μισοί γελάσανε, κι οι άλλοι παγώσανε. Μερικοί από δαύτους, σε κορυφαίο στέιτμεντ απέχθειας στην μιντιοκρατία, απεχώρησαν για να τους δουν οι άλλοι και περισσοτερο οι εαυτοί τους. Αχ αυτές οι αυτάρεσκες ε...

EMAIL ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Σαν Ελληνο-Καναδός, και χωρίς πολλά χρόνια στην Ελλάδα, κάποιες ιδιαιτερότητες της ελληνικής νοοτροπίας μού ξεφεύγουν εντελώς... Γλαφυρό παράδειγμα στην φωτογραφία: ποιός είναι ο σκοπός αυτής της καμπάνιας; Δεν είναι η "υπαίθρια διαφήμιση" (τα τεράστια billboards στην άκρη του δρόμου και στα κτίρια) αυτό που προσπαθούνε να καταργήσουνε χρόνια (θυμάμαι το ξήλωμα διαφημίσεων στο Σύνταγμα); Δεν είναι υπερβολικός (ίσως απίστευτος) ο αριθμός των 20.000; Έχουνε σκεφτεί ότι πολλές από αυτές τις Ευρωπαϊκές πόλεις όπου επιτρέπεται, είναι πιο όμορφες από την Αθήνα μας; Έχουμε αρκετές πληγές να φροντίσουμε αυτές τις μέρες... Λιγότερες διαφημίσεις ίσως να μας έφτιαχναν το κέφι λιγάκι" - Alex F.

Tι καλά! Κινέζικη πρωτοχρονιά στην Κοτζιά κόσμος πολύς, μισοί κινέζοι, οι υπόλοιποι κατά πλειοψηφία Έλληνες (σχεδόν περίεργο το θέαμα συμπατριώτη μας στην Ομόνοια κυριακάτικα). Spring rolls και dublings και ρύζι γευθήκαμε, τσάι θεόκαυτο επίσης, φαναράκια αγοράσαμε και τα έσοδα απ' αυτά υπέρ των αστέγων του Δήμου Αθηναίων. Επί σκηνής χοροί, τραγούδια, κουνγκ φου, ένας πολιτισμός μεγάλος και αξιοσέβαστος, ένας λαός ευγενικός, καλόβολος που χαιρότανε με συγκίνηση το event. Όλοι μας φεύγαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις, δεδομένη η επανάληψη του χρόνου.