athensville

"Δεν υπάρχει πιο συναρπαστικό πράγμα από την έρευνα" είχε πει σε μια παρέα μια συγγραφέας και δίκιο είχε. Η σκέψη της μου επιβεβαιωνόταν εδώ και δύο μήνες όταν πρωτομπήκε η ιδέα να γίνει μια δράση ανάδειξης των μαγαζιών που χάνονται είτε αυτά αφορούν μια τέχνη που ξεφυσά τα τελευταία της είτε γιατί έχουν σπάνιο και ιδιαίτερο αντικείμενο. Μια κοπέλα μίλησε αρχικά για ένα μαγαζάκι που εξειδικεύεται σε υδρογείους κι απο κεί ξετυλίχτηκε το κουβάρι της -αλήθεια σούπερ συναρπαστικής- έρευνας. Μπήκα σε μέρη που προσπερνώ χρόνια καθημερινά και δεν φανταζόμουν τα σκηνικά που κρύβουν πίσω από τους τοίχους. Από εργαστήρια άθικτα στην εικόνα τους δεκαετίες, μέχρι τεχνίτες και καλούπια μαστοριών χαμένων, που διατηρούνται από μια γηραιά πελατεία που δεν τα παίρνει ετοιματζίδικα απ' τα σουπερ μάρκετ, αλλά έρχεται σ' αυτά τα εξειδικευμένα εργαστήρια και ζητά ακόμα και σήμερα το συγκεκριμένο. Ήταν λοιπόν ένα πακέτο από ιδιαίτερες στιγμές που γεύτηκα αυτοί οι δύο μήνες, να τριγυρίσω...

Ψάχνοντας 'athens' στο αγαπημένο μου etsy.com, πέτυχα την συλλογή χαρτών από διάφορες πόλεις ενός Αμερικάνου, που τους πουλά σαν αφίσες. Όμορφος σαν object μου καλάρεσε, αλλά παρατηρώντας τον είδα κάποια περίεργα και το ερευνητικό, βοηθούντος του google, άναψε. Αρχικά η Σταδίου και η Ακαδημίας εξαφανισμένες, στη θέση τους Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ για ονομασίες. Το ίδιο παρατηρώντας και την Βουκουρεστείου, μετονομασμένη σε Jan Smuts. Ψάχνοντας στο νετ βρέθηκα σε ελάχιστη πληροφορία γι' αυτο το άγνωστο κομμάτι της ιστορίας. Η Ελλάδα του εμφυλίου είναι σε μια φανερά ρευστή κατάσταση που δεν ξέρει που να κοιτάξει για να στηριχτεί, Αγγλοαμερικάνους ή Ρώσους. Με την δεξιά κυβέρνηση στην εξουσία (στην πρωτεύουσα τουλάχιστον) οι συσχετισμοί είναι υπερ των δυτικών και έτσι πρέπει να δειχθεί με κάποιο τρόπο. Στο σάιτ athinapoli.gr μου υπάρχει η μια και μοναδική πηγή που αναφέρεται στην επιλογή της ονομασία της Ακαδημίας σε Ρούσβελτ: "Πριν από 70 χρόνια τον Μάρτιο του 1941 ...

Τέτοια βιντεάκια είναι θησαυρός, όχι μόνο για το ότι μιλά ο Ταχτσής αλλά γιατί προβάλουν σπαρταριστή ιστορία, παλιά μεν αλλά και τόσο φρέσκια, αφού αφορούν τα στενά που καθημερινά περπατάμε. Και ένα πρόσωπο που τα περπάτησε δεκαετίες αδιάκοπα ήταν και ο Κώστας Ταχτσής, στα μικράτα του σαν παιδάκι στη λαϊκή συνοικία του Μεταξουργείου που τόσο σημάδεψε την οπτική του στη ζωή, (από κει πήγασε η χαρακτηριστική του ακροβασία ανάμεσα στα σαλόνια και στο περιθώριο), την ενηλικίωσή του στην αστικότερη Ιππόκράτους, αργότερα τη παρουσία του στη σπουδαία πνευματική παρέα Χατζηδάκι, Βαλαωρίτη κ.α. στο καφέ Μπραζίλιαν, στις νύχτες -δεκαετίες ολόκληρες- που αφηνόταν σαν τραβεστί στα αγόρια του ήδη παρηκμασμένου κέντρου, μέχρι το τέλος του σε μια ταπεινή μονοκατοικία του Κολωνού. Αθήνα του 1982, μια βόλτα στο πριν και στο τότε τώρα, σε μια πόλη που 30 χρόνια μετά δεν φαίνεται να 'χει αλλάξει και πολύ...

Κάτι μου καναν πάντοτε αυτά τα ξενοδοχεία. Η όψη της εγκατάλειψης, αυτό το ανέγγιχτο άφημα τους στον χρόνο γεννούσαν στο μυαλό είκονες. Ξύλινα πατώματα που τρίζανε,βήματα στις σκάλες, πόρτες που κοπανιόντουσαν, διατρητους στους θορύβους τοίχους και το κρυφάκουσμα ( έχω βέβαια και μια αναφορά, το ζησα πριν 10 χρόνια δύο νύχτες στη Θεσσαλονίκη). Μα πάνω απ’ όλα οι δύσκολες ιστορίες που φιλοξένησαν αυτά τα ξενοδοχεία των φτωχών και των ονείρων τους στην μεγάλη καινούργια πόλη. Γεωγραφικά πρόκειται για έναν άξονα που ξεκινά απ’ τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της πόλης (μόνος τρόπος εισόδου-εξόδου για την Αθήνα του 19ου αιώνα) την περιοχή του Στ. Λαρίσης κι ανεβαίνει διαγώνια ως την Ομόνοια με κατάληξη το Σύνταγμα. Όπως και στην εξέλιξη, έτσι κι εδώ το στοπ θα μπει στην Ομόνοια, μιας και τα ξενοδοχεία από ‘κει και πάνω είτε συντηρήθηκαν, είτε άλλαξαν χρήση, είτε είναι μεγαλοπρεπέστερα (πλ. Ομονοίας, Αθηνάς) και δεν ταιριάζουν στην θεματική του ποστ. Στην σκοτεινή Αθήνα λοιπόν, τα ρημαγμένα μι...

"Συνοικία το Όνειρο", μια ταινία θρύλος του ελληνικού σινεμά, που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από την προβολή της. Αυτή ήταν η αφορμή για μια επίσκεψη στην γειτονιά που γυρίστηκε, που ναι, είναι εντελώς αθηναϊκή, μές στα πόδια μας, εκεί κοντά στους καφέδες του Θησείου και ακόμα κοντύτερα στη μεζεδογειτονιά των Άνω Πετραλώνων. Πάνω απ' την οδό Τρώων μέχρι και τα βράχια προς Φιλοπάππου βρισκόταν η γειτονιά του Ασυρμάτου (τέως εγκαταστάσεις του Ναυτικού), όπου Μικρασιάτες πρόσφυγες από την Αττάλεια, ζούσαν τρώγοντας πέτρα, φτώχεια και άπειρη ελλαδίτικη περιφρόνηση. Αυτό το σκηνικό εξαθλίωσης και κοινωνικής αδικίας, ο αντίποδας της λαμπερής Ελλάδας του musical και της Φίνος Φιλμς, θέλησε να αποτυπώσει ο Αλέκος Αλεξάνδρακης με τη γυναίκα του Αλίκη Γεωργούλη συστρατεύοντας κι άλλους αριστερούς ηθοποιούς της γενιάς όπως ο Μάνος Κατράκης, η Σαπφώ Νοταρά. Με τις χίλιες πιέσεις και απειλές, η ταινία προβλήθηκε τελικά στους κινηματογράφους, χωρίς εισπρακτική επιτυχία, αφού συνά...

Σε μια από τις πολλές περπατησιές, στην αδιάφορη Λεωφ. Αθηνών των θηριωδών κτιρίων και των πάρκιγνκ φορτηγών, είχα συναντήσει ένα μοναχικό εκκλησάκι που μου τράβηξε το βλέμμα. Η εμφανής εγκατάλειψή του μου προκάλεσε απορία και λύπη, το σημείωσα στο μπλοκάκι και το ενέταξα σαν σφόδρα επιθυμία για δράση. Έτσι το Σάββατο μέσα σε αδυσώπητο λιοπύρι ήρθε ο χρόνος και έγινε . Πέτυχα όμως και κάτι που δεν περίμενα. Την υποβλητική, χωρίς υπερβολή, αίσθηση να μπαίνεις σε μια εκκλησία που επί 10 χρόνια ήταν κλειστή, σκονισμένη, με τα πράγματα αφημένα όπως την στιγμή που εγκαταλείφθηκε, σε απόλυτο κοντραστ με την Λεωφόρο της νέα μπίζνες ζωής. Σε 30 φωτογραφίες ένας μικροκοσμος της σιωπής κάτω απ' τη μύτη της πόλης.

Όλοι οι δήμοι βόρεια, νότια, παντού έχουν, κι η Αθήνα τίποτα, δεν έχει Δημοτικό Θέατρο. Κάπως ντροπή, ακόμα μεγαλύτερη γιατί κάποτε είχε, του Τσίλερ μάλιστα, στην σημερινή Πλατεία Κοτζιά, Δημαρχείου. 'Η Λουδοβίκου όπως λεγόταν η Πλατεία το 1856 όταν αποφασίστηκε ότι η Αθήνα μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα πια, επιβάλλεται να κοσμηθεί μ' ένα Δημοτικό Θέατρο. Και πως αλλιώς να ξεκινά το στόρυ; Με νεοελληνικές μηχανορραφίες φυσικά: ο Γρ. Καμπούρογλου αναλαμβάνει τα έξοδα της ανέγερσης, δώστε μου θα το χτίσω εγώ, πράγμα όμως που δεν ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα με το θεατρώνη της εποχής του Μπούκουρα, του μοναδικού που υπήρχε τότε στην Αθήνα. Λύσσαξε, πως αλλιώς με τέτοιο όνομα, ο Μπούκουρας και επί 5 χρόνια κυνήγησε με δικαστήρια και αστυνομίες τον Καμπούρογλου ώσπου ο τελευταίος μπάφιασε, έμεινε ταπί και τα παράτησε. Έπειτα από 15 χρόνια, κι έχουμε νέα απόπειρα να ξεκινήσουν έργα, σε σχέδια Τσίλλερ αυτή τη φορά, προχωράνε φουριόζικα, μα κάτι γίνεται μετά από 2 χρόνια ...

Σταδίου και Αιόλου. Σημείο κομβικό, κόσμος μιλιούνια βιαστικά ανεβοκατεβαίνει, ταχύτητες που αλλάζουν αδιάκοπα το σκηνικό. Μα μια γωνιά παραμένει ίδια και απαράλλακτη δεκαετίες τώρα: καλλυμένη με χτένες, πολύχρωμες, μόνο χτένες, τσατσάρες πως να στο πω. Μια ισχυρή ανάμνηση της ζωής μου και όλων μας, ένα σημείο αναφοράς όπως μου φεξε να σκεφτώ περιμένοντας βιαστικός το ατελείωτο συγκεκριμένο φανάρι. Ο γνωστός πωλητής, παππούς πια καταβεβλημένος, κάποια προβλήματα όρασης πρέπει να τον ταλαιπωρούν, αλλά εκεί δεν εγκαταλείπει το πόστο, καθιστός στο ένα σκαμνάκι. Και πάντα όρθιος, και πάνω-κάτω, ο εγγονός(;) του συγκινητικά ολόιδιος, πρόθυμος να εξυπηρετήσει την δεκαετιών πελατεία. Σταδίου και Αιόλου , στο σεντόνι τσατσάρες, μια κλασσική αθηναϊκή εικόνα. Βάζω ετικέτα στο ποστ: Ιστορία! Και μόνο! Αυτή, η πραγματική, τρέχουσα, σπαρταριστή ιστορία της πόλης και των ζωών μας.

Έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Γιάννη Λάμπρου "Οδός Αιόλου" , ενδιαφέρον φυσικά, -πως αλλιώς, δεδομένης της πετριάς μου-, μα εκεί που κόλλησα ήταν οι τελευταίες σελίδες με τις παλιές διαφημίσεις. Θαύμασα άλλη μια φορά την γραφιστική κομψότητα , τα μεγαλόστομα σλόγκαν γεμάτα βεβαιότητα για την τελειότητα των προϊόντων, το κουκούλι αθωότητας που τις περιέβαλλε. Εδώ είναι θέμα σκέφτηκα: ένα οδοιπορικό στα ίδια αυτά ακριβώς μέρη, εκεί που ο έμπορας πρωτοείδε την μακέτα που του φερε ο τυπογράφος της εποχής, το αφεντικό να μην του αρέσει και να τσαντίζεται, να ψάχνει το ευρηματικό σλόγκαν, να ρωτά τους υπαλλήλους πως τους φαίνεται. Μακριά το πήγα; Ναι, πολλά απ' τα κτίρια γκρεμίστηκαν, οι άνθρωποι φύγανε και το μόνο που έμεινε είναι αυτές οι διαφημίσεις κι οι πόσες ιστορίες που κρύβουν πίσω τους. Αιόλου 24 Περισσοτερες διαφημίσεις

1944, στρατιώτες συμμ. δυναμεων στο Γκάζι Μα οι φωτογραφίες λένε περισσότερα, τι κάθομαι και γράφω ιστορίες; Να, υπάρχουν μερακλήδες στο διαδίκτυο που τις συγκέντρωσαν και δημιούργησαν ένα εντυπωσιακό άλμπουμ: 1801 εικόνες της παλιάς Αθήνας (και Αττικής) μάζεψαν σ' ένα επιτέλους χρήσιμο facebook γκρουπ. Μερικές ώρες, χιλιάδες κλικ και ένα ταξίδι στην ιστορία εδώ . Επίσης η σπουδαία μπλογκερ και αναγνώστρια bourboulithres μου 'στειλε λινκ για το εντυπωσιακό αρχείο της ΕΡΤ. Πρόκειται για την συλλογή του φωτορεπόρτερ Πέτρου Πουλίδη που κατέγραψε την πρωτεύουσα απ' το '20 και τις δεκαετίες μετά. Χασομερίστε επιμορφωτικά, σας περιμένουν 4063 σπάνιες φωτογραφίες - εισάγετε στην αναζήτηση "Συλλογή Πέτρου Πουλίδη" (σπαστικό υδατογράφημα!)

Απέναντι απ' τους Αέρηδες, ανάμεσα στα μνημεία τα κλισέ, τα τουριστικά, μοιάζει σαν ένα ακόμα ρημαδιό. Κι όμως Αθηναίοι, πρόκειται για σημαντικό κομμάτι της Οθωμανικής αλλά και της σύγχρονης Ιστορίας της πόλης μας, σημαντικό σύμβολο, άλλοτε πίστης κι άλλοτε φρίκης. Ψηλά, στη γωνιά που ξεκινά η Αιόλου στέκει ακόμα η πύλη του Μεντρεσέ . Χτίστηκε το 1721 και λειτούργησε σαν ισλαμική θρησκευτική σχολή (ιεροσπουδαστήριο άλλωστε σημαίνει στα Τουρκικά). Γύρω-γύρω τα δωμάτια των οικότροφων φοιτητών και στη μέση η αυλή, που στο κέντρο της φύτεψαν ένα δέντράκι. Όλα κυλούσαν γαλήνια και μουσουλμανικά μέχρι που αρχές του 18ου αιώνα οι Τούρκοι, για ανεξήγητο λόγο, τον μετέτρεψαν σε φυλακή. Ωιμέ, από τότε ξεκίνησε το κακό το όνομα, συνώνυμο της επί Αττικής κόλασης. Το απελευθερωθέν ελληνικό κράτος συνέχισε να το χρησιμοποίει σαν φυλακή, άσε που στο μεταξύ το μικρό δεντράκι ράτσες, έθνη και λαλιές δεν το απασχολούσαν, θέριεψε κι έγινε τεράστιος πλάτανος. Τρομερός και φοβερός όμως. Στα κλαδιά τ...

Σ' ενα παλαιοβιβλιοπωλείο στου Ψυρρή , το βλέμμα μου έπεσε σ' έναν πιασάρικο τίτλο "Ομόνοια 1980". Ενδιαφέρον σκέφτηκα κι αποδείχτηκε έτσι: ένα κείμενο, σε μονομερή αφήγηση του Γιώργου Ιωάννου για την κίνηση της πλατείας, τους θαμώνες της, τα βαθύτερα κίνητρά τους. Mια ανθρώπινη ματιά, πέρα από την εύκολη καταδίκη, στην πλατεία που αγκάλιασε αυτούς που απέβαλλε ο καθωσπρεπισμός. Εκτός απ' την προσωπική οπτική του συγγραφέα, μεγάλο ενδιαφέρον έχουν οι φωτογραφίες του Ανδρέα Μπέλια που καταγράφουν γλαφυρά τα πρόσωπα και τις καταστάσεις. • Ομόνοια 1980, Γιώργου Ιωάννου, εκδόσεις "Κέδρος", 1987, 1 2 3 . Φωτογραφίες και αποσπάσματα απ' το βιβλίο

• ΕΜΑΙL ANAΓΝΩΣΤΩΝ Hi, Athensville! Η αφορμή για αυτό το mail είναι το post της 3ης Μαιου με το video της Αθήνας του 1939 (και η καλή δουλεία που βλέπουμε όλοι στο blog). 'Εαν αφορμή για αυτό το mail ειναι καποιές αμφιβολίες για την πραγματική χρονολογία της λήψης -παραθέτω τα επιχειρήματα μου παρακάτω- αιτία είναι η φράση: "...απρόσμενα εξαπλωμένη, την είχα πάντα σαν πιο μικρή πόλη για τότε." Δεν ξέρω γιατί αλλά η φράση με εξιτάρει να γράψω αυτήν την απάντηση και να μην πάω για ύπνο. Ακολούθησα αρχικώς το link του video μη μπορώντας να διευκρινίσω κάτι για την προέλευση του. Η άποψη μου είναι ότι το video (ή τουλάχιστον τα τμήματα που παρακάτω σχολιάζονται) δεν μπορεί να χρονολογείται απο το 1939. Παραθέτω τα εξής επιχειρήματα:

Δεδομένο πια, το μπλογκ μαζεύει ψαγμένους αναγνώστες. Ο  καλός Αντώνης  έστειλε σε μέηλ ένα σπάνιο και δυσεύρετο ντοκουμέντο: η Αθήνα μαγνητοσκοπημένη και σε έγχρωμο φιλμ το 1939! Απ' το 3:30 και μετά βλέπουμε πέρα απ' τις γνωστές αρχαιότητες, τα γνωστά στενά δρομάκια του ιστορικού κέντρου, τις κεραμιδένιες παντού στέγες και την Αθήνα απρόσμενα εξαπλωμένη, την είχα πάντα σαν πιο μικρή πόλη για τότε. Το καρέ πάντως που με άγγιξε περισσότερο η μοναδική και φευγαλέα φιγούρα που περνά από μια ρούγα (4:00).  Μια ανυποψίαστη περασιά του τίποτα, που ζει 70 χρόνια μετά.

Αχ εν αγνοία Αθηναίοι μου, δεν κατέχετε το φουλ το στόρυ της πόλης σας. Εκεί που τρώτε το κουλούρι σας στο γνωστό φούρνο της Καραϊσκάκη, 30 μέτρα πιο κάτω πριν 200 χρόνια εκτυλίχθηκε μια ερωτική ιστορία που συγκλόνισε την μικρή Αθήνα μας και τους φιλολογικούς κύκλους της σιτεμένης Αλβιώνας. Στην Αγίας Θέκλας 14 και Παπανικολή συγκεκριμένα στο σπίτι της εύπορης οικογένειας Μακρή φιλοξενήθηκε το 1809 ο νεαρός λόρδος Βύρων με έναν φίλο του τον Ρόμπερτ. Εκεί ερωτεύτηκε, (κατά βάση για να βρει υλικό να γράφει ανιαρά ποιήματα και να χουν κάτι να λένε με τον Ρόμπερτ) την μικρή Μακρή, την Θηρεσία/ Τερέζα. "Καρυάτιδα" την απεκάλεσε μόλις την πρωτόδε και το ότι ήταν μόλις 12 χρονών δεν τον εμπόδισε να τη ζητήσει σε γάμο απ' την μητέρα της. Διασκεδαστικές οι λεπτομέρειες που κυκλοφορούν για το ειδύλλιο μα αυτή η σεκάνς μακράν η κορυφαία :

Μια Aθηναία 2500 ετών επέστρεψε. Μύρτις το όνομά της, άτυχη όμως, μόλις στα 11 της πέθανε από τον φοβερό "Λοιμό των Αθηνών" που αποδεκάτισε το 1/3 των κατοίκων της πόλης. Το κρανίο της βρέθηκε το 1994 κατά τις ανασκαφές του Μετρό στον Κεραμεικό και ο καθηγητής Μ. Παπαγρηγοράκης και συνεργάτες επιστήμονες ανέπλασαν το πρόσωπό της και το παρουσίασαν την Παρασκευή στο Μουσείο Ακρόπολης. Περισσότερα εδώ. Χαμένα νιάτα, κερδισμένη αιωνιότητα!

"Επτά ημέρες" της Καθημερινής. Κυριακάτικο ένθετο, με εξαιρετικές επιστημονικές έρευνες που ασχολήθηκε αρκετές φορές με την Αθηναϊκή ιστορία. Σε έντυπη μορφή θεωρείται συλλεκτικό, και σπάνιο να βρεις τεύχος ακόμα και στα σκονισμένα παλαιοβιβλιοπωλεία στο Μοναστηράκι. Σερφάροντας χθές, είχα την μεγάλη χαρά να ανακαλύψω όλη τη σειρά των τευχών, αυτούσιων, σε μορφή pdf. Έκανα την βρώμικη δουλειά και συνέλεξα τα αφιερώματα με θέμα την Αθήνα. Στρωθείτε, διάβασμα! Ομόνοια: Η καρδιά της Αθήνας Απελευθέρωση της Αθήνας Ο Παρθενώνας Βυζαντινή Αθήνα Πλάκα. Ο αρχαιότερος οικισμός της Ευρώπης Αθηναϊκά καφενεία Αθηναϊκή επιθεώρηση Γλυπτά της Αθήνας Κατοχική Αθήνα. Οψεις από την καθημερινή ζωή Η οδός Πατησίων Παλαιά Ξενοδοχεία στην Αθήνα Βασιλίσσης Σοφίας Οδός Αθηνάς Η Υδρευση των Αθηνών Οδός Πειραιώς Οδός Ερμού. Η εμπορική καρδιά της Αθήνας Φωτογραφικές όψεις του 19ου αιώνα Υμηττός. Το μενεξεδένιο βουνό Kυψέλη: Το αστικό χθες, το πολύχρωμο σήμερα Α' Κοιμητήριο: Μια υπαίθρια γλυπτοθήκ...

• ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ @ Για χρόνια περνούσα μπροστά της χωρίς να αντιληφθώ την παρουσία της εκεί. Πόσες φορές άραγε – τρέχοντας για κάποια δουλειά, για να πάρω το μετρό ή απλά χαμένος στις σκέψεις μου – αγνόησα άθελά μου τη μικρή σιδερένια πόρτα στο 58α της οδού Ακαδημίας. Την πρώτη φορά που την αντίκρισα το βλέμμα μου αιχμαλωτίστηκε αμέσως από την αρχιτεκτονική του κτιρίου και την ιδιαίτερη τεχνοτροπία της πόρτας, που σπάνια συναντά κανείς στην Αθήνα. Ψάχνοντας δεν άργησα να ανακαλύψω την ιστορία πίσω από αυτή την πόρτα: Είναι η έξοδος προς την Ακαδημίας του σπιτιού του διάσημου αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλλερ, του οποίου η κεντρική είσοδος βρισκόταν επί της οδού Μαυρομιχάλη 8. Μετά το θάνατο του Τσίλλερ το 1923 το σπίτι αγοράστηκε από τον τραπεζίτη Διονύσιο Λοβέρδο. Εν συνεχεία στέγασε μεγάλη συλλογή βυζαντινών έργων τέχνης και το 1979 το κτίριο μαζί με τη συλλογή παραχωρήθηκαν από την οικογένεια στο Βυζαντινό Μουσείο. Κι αν η παραπάνω συλλογή βρίσκεται ακόμη στις αποθήκες του μ...

• ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ @ Στον αριθμό 5 της οδού Περιάνδρου στην Πλάκα, ελάχιστα μέτρα από τις Στήλες του Ολυμπίου Διός βρίσκεται το σπίτι του Κωστή Παλαμά, το σπίτι που ο μεγάλος ποιητής μας έζησε για αρκετά χρόνια στην Άθηνα και πέθανε βαριά άρρωστος εν μέσω της γερμανικής κατοχής τον Φεβρουάριο του 1943. Μολονότι το κτίριο έχει κριθεί διατηρητέο μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού, η εικόνα που αντικρίζει κανείς είναι αποκαρδιωτική και παρασάγγας απέχει από την έννοια της λέξης «διατηρητέο». 67 χρόνια μετά το θάνατο του ποιητή μας, μοναδική παρέμβαση στο σπίτι μοιάζει να είναι η επιγραφή που αναφέρει: «Στο σπίτι αυτό πέθανε ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς στις 27 Φεβρουαρίου 1943». Ειρωνεία της τύχης: ακριβώς δίπλα λειτουργεί το νέο τμήμα του Υπουργείου Παιδείας για την «δια βίου μάθηση». Κόντρα στην πλήρη αδιαφορία της Πολιτείας μια ομάδα νέων παιδιών δημιούργησαν το μπλογκ "Οίκος Παλαμά" και με ελάχιστα μέσα επιχειρούν να διασώσουν και να εξανθρωπίσουν αυτό τ...

Ένα απ' τα σπάνια που συναντάς μόνο στην Αθήνα. Στην Ευρυπίδου χαμηλά, πίσω από μια κληματαριά και μια μικρή αυλίτσα, βρίσκεται ένα πολύ μικρό εκκλησάκι, του 'Άη Γιάννη στην Κολώνα'. Περίεργο όνομα, μα ακόμα πιο μοναδικό το θέαμα του κορινθιακού κίονα που ξεπηδά μέσα απ' τα κεραμίδια! Στο σημείο βρισκόταν το ιερό του Ασκληπειού, που ειδικευόταν μάλιστα στην αντιμετώπιση του υψηλού πυρετού, σύμπτωμα της ελονοσίας που ταλαιπωρούσε ως και τον 20ο αιώνα την Αττική. Χαρακτηριστική παράδοση οι χρωματιστές κλωστές (αντιπροσώπευαν κάθε αρρώστια) που δένανε οι πιστοί στη βάση της κολώνας προσευχόμενοι για ανάρρωση. Η ιστορία αυτού του τόπου σε λίγα τετραγωνικά. Τόσο αθηναϊκό, τόσο μες στα πόδια μας. Ευρυπίδου 70 στου Ψυρρή.