athensville

• Γράφει η Αθηνά Λαμπρινίδου Μία απο τις πιο πανέμορφες πλατείες της Αθήνας και του ιστορικού της κέντρου, σαν στολίδι. Απίστευτη παλιά αρχιτεκτονική, παλιά μαγαζιά στολισμένα και αυτά με δαντέλες και υφάσματα, τα λουλουδάδικα του κ. Παύλου, τα σουβλάκια του Κώστα, το Καπάκι, το Αιολίς. Όταν ξεκίνησα να νοικιάζω ένα μικρό δώμα πάνω στην Πλατεία πριν 4 σχεδόν χρόνια υπήρχε και ένα ωραίο yoga center στον δεύτερο και τρίτο όροφο ενός παλιού κτιρίου, το Botanica ένα μαγαζακι στην γωνία με αιθέρια έλαια, φυσικές κρέμες κλπ. Μέσα στα τελευταία 3 χρόνια απο 3 τα καφέ/μπαρ έγιναν 5 στην μικρή πλατειούλα αυτή. Ήδη ετοιμάζεται και το 6 και οι φήμες λένε οτι υπάρχουν κι άλλα στα σκαριά. Ένα κατέστρεψε μπροστά στα μάτια Πολεοδομίας, Αστυνομίας, Αρχαιοτήτων την 'διατηρημένη' πρόσοψη του πανέμορφου κτιρίου που νοίκιασε, έβαλε τεράστια τζάμια, κρόσσια και ξεκίνησε μουσική στο διαπασών. Το Yoga Center έκλεισε λόγω θορύβου γιατί στεγαζόταν από πάνω. Έκλεισε και το Βotanica. Η πλατεία έχει γίν...

• Γράφει ο Χάρης Γούλιος Η οδός Αθηναίων Έφηβων στους πρόποδες του Λυκαβηττού δεν υπάρχει πια! Για την ακρίβεια, εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά έχει μετονομαστεί σε Μελινας Μερκούρη. Εκεί, στη γωνία με την Ιατρίδου ήταν το σπίτι που έχτισε η Μελίνα μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα . Έκανα έναν περίπατο χθες το απόγευμα στην περιοχή και ανακάλυψα ότι το σπίτι έχει γκρεμιστεί ή πιθανόν έχει ανακατασκευαστεί από τον νέο ιδιοκτήτη Το γνώριμο κτίριο με το ελαφρύ ροζ χρώμα (πρωτοποριακό για εκείνη την εποχή) δεν το αναγνώρισα πάντως χθες στη γωνία του!! Συγκινήθηκα λιγάκι – και μην με παρεξηγήσετε Δεν σκοπεύω να θρηνήσω την Αθήνα που χάνεται , ούτε να γκρινιάξω για την αδιαφορία της πόλης και των αρχών της για κτίρια που κουβαλάνε μνήμες Είναι πιο προσωπικοί οι λόγοι της συγκίνησης.

• Γράφει ο Δημήτρης Ρηγόπουλος Η Παραμονή Πρωτοχρονιάς ήταν πάντα μια πολύ περίεργη ημέρα για μένα. Το πρωί λέγαμε τα κάλαντα με τον αδελφό μου. Επειδή ήμασταν δίδυμοι (είμαστε ακόμα δηλαδή) και μοιάζαμε είχαμε ένα έξτρα πλεονέκτημα απέναντι στα άλλα παιδάκια της γειτονιάς. Όμως η εγγενής συστολή μου και η διαρκής υποψία ότι ο αδελφός μου ή κάποιος τρίτος (φίλος, συμμαθητής) μπορεί να με ρίξει στο τελικό μέτρημα έκανε τον αρχικό ενθουσιασμό να εξατμίζεται στο πι και φι. Επιπλέον δεν τα πήγαινα πολύ καλά με τον Άη Βασίλη.

•Γράφει η Αναστασία Καμβύση Οι φίλοι δε μένουν πια εδώ The Go-Betweens - Streets of your town Είμαι γέννημα-θρέμμα Νικαιώτισσα, αλλά αγαπώ το κέντρο της Αθήνας από πιτσιρίκα, αφού είχα συγγενείς που έμεναν στα στενά γύρω από την πλατεία Κουμουνδούρου. Ας πούμε στο 11 της Κολωνού, σε ένα αρχοντικό νεοκλασικό, ο θείος Βασίλης, η θεία Μαρία και ο Χρήστος ζούσαν περιτριγυρισμένοι από έργα τέχνης και πολύτιμες συλλογές γραμματοσήμων. Εκεί μέθυσα πρώτη φορά. Ήμουν 5, ήταν Χριστούγεννα, θαμπωμένη από το ωραίο κρυστάλλινο μπουκάλι, πήγα και άρπαξα το σπιτικό λικέρ βύσσινο και του άλλαξα τα φώτα. Ακόμα μου λένε την ιστορία και γελάνε οι γιαγιάδες. Τελευταία φορά, έφαγα σ’ εκείνο το σπίτι, φοιτήτρια, το 1988 (πατάτες τηγανητές και κεφτεδάκια). Στο ίδιο κτίριο συστεγαζόταν ήδη ένα παρακμιακό μπουρδέλο. Σήμερα, νομίζω, είναι πάρκινγκ. Δεν περνάω από κει συχνά, αλλά περάσαμε ξυστά με τους atenistas ένα βράδυ. Σα να μου φάνηκε ότι μύρισα λικέρ βύσσινο.

Γράφει ο Gsus Την πρώτη φορά που μπήκα σε δικαστήριο με έβαλαν να στηθώ σε μια ουρά και έφυγαν χωρίς να μου πουν τι θα πρέπει να κάνω όταν φτάσει η σειρά μου. Η σειρά μου δεν έφτασε, η υπάλληλος έκλεισε την πόρτα ακριβώς στην λήξη του ωραρίου της, έκλεισε όσους πρόλαβαν να μπουν και άφησε τους υπόλοιπους απ’ έξω. Τους μέσα τους έβγαλε από την πίσω πόρτα, κάτι που έμαθα αργότερα. Η πρώτη φορά ήταν απογοητευτική. Ακολούθησαν και άλλες απογοητεύσεις, δεν υπάρχουν φρεσκοσιδερωμένοι δικηγόροι που διασταυρώνουν βλέμματα και χτυπάνε το χέρι με δύναμη στο έδρανο ενιστάμενοι ούτε πρόεδροι δικαστηρίων που αστειεύονται και γελάνε όλοι από κάτω. Είναι βέβαιο ότι ο μέσος δικηγόρος στην Αθήνα θα περάσει στην καριέρα του περισσότερο χρόνο περιμένοντας σε ουρές με ένα χαρτί στα χέρια προσπαθώντας μα συνεννοηθεί με γραμματείς παρά μέσα σε αίθουσα δικαστηρίου εν ώρα δίκης. Και θα γλείψει πολλά μεγαρόσημα. Η πρώτη μου εκτίμηση ίσως αποδειχθεί λανθασμένη στο μέλλον. Η δεύτερη όχι. Στις ουρές προσπαθώ να...

• Γράφει η Λένα Φουτσιτζή As a matter of fact, μένω στα Εξάρχεια. Έτσι φανταζόμουν ότι θα έλεγα σε όλους όταν θα με ρωτούσαν που μένω, πριν μείνω επιτέλους Εκεί. Μετά από χρόνια στη Θεσσαλονίκη και στα προάστεια, είχα αποφασίσει ότι η ενήλικη ζωή μου όταν θα την έπαιρνα στα χέρια μου θα ήταν στα Εξάρχεια. Στα μάτια μου ήταν το διαφορετικό νησί, μέσα σε ένα κέντρο που είχε σημαντικές γωνίες αλλά πουθενά δεν ήταν τόσα συναρπαστικά σημεία μαζεμένα: μπαρ, καφετέριες, βιβλιοπωλεία και μπακάλικα. Και με λίγο ακόμα περπάτημα, τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες και όλα τα απαραίτητα δυσάρεστα.

• Γράφει ο Άρης Δημοκίδης Δεν ζω στην Αθήνα , αλλά στη Θεσσαλονίκη. Δεν έχω ανακαλύψει κανένα μέρος της πρωτεύουσας, κρυφό, ιδιαίτερο και μοναδικό. Ως τουρίστας έρχομαι κάθε τόσο, μένω σε φίλους σε ωραίες περιοχές, πηγαίνουμε σε καμιά συναυλία, σινεμά, μερικές εκθέσεις. Όλα ωραία μου φαίνονται – είμαι διακοπές και η αλλαγή παραστάσεων με ενθουσιάζει. Αν τυχόν έχω και δουλειές πηγαίνω και μια βόλτα στα γραφεία που πρέπει να πάω, πάντα στα ίδια μέρη – μερικές φορές όμως περνάω να δω και τα παιδιά της Lifo στη Βουλής. Η περιοχή γύρω απ’ τη Lifo , λοιπόν. Μου άρεσε από παλιά η πλατεία Συντάγματος: έχω παιδικές φωτογραφίες με τους φρουρούς στη Βουλή, θυμάμαι αμυδρά την ψυχαναγκαστική, σχεδόν, μανία μου να ταΐζω τα περιστέρια, με θυμάμαι έφηβο να εκστασιάζομαι με το Virgin στη Σταδίου – τότε που ένα τεράστιο πολυτελές δισκάδικο ήταν σπουδαίο πράγμα. Η αγάπη μου για την περιοχή αναζωπυρώθηκε τα τελευταία χρόνια: δυο-τρεις φορές έμεινα σ’ ένα ξενοδοχείο στη Μητροπόλεως και ένιωθα πως ήμουν στο...

• Γράφει ο Sino Τα γεγονότα τον τελευταίο καιρό τρέχουν με αστραπιαίους ρυθμούς και η Αθήνα είναι στο κέντρο των εξελίξεων.Για να μας σώσουν απο την κρίση η Τρόικα κατοικοεδρεύει πλέον Διονυσίου Αρεοπαγίτου ,ο Ολι Ρεν έχει κάνει το Βρυξέλλες-Αθηνά, Κολιάτσου-Παγκράτι και ο Τροσκαν ευκαιρια ψάχνει για να λιαστεί λίγο στην ταράτσα του Grande Bretagne. Πόσο ανόητοι όμως και πόσο επαρμένοι μπορεί να είναι όταν πιστεύουν οτι μπορούν με τα καψόνια τους να μας κάνουν να λησμονήσουμε έστω και για λίγο τον πραγματικό λόγο που η Ευρώπη έχει στρέψει τα μάτια της στην Ελλάδα.Η γυναίκα θρύλος,η πατρινια που κατέκτησε το λυρικό στερέωμα η μια και μοναδική Νίνα Λοτσαρη είναι και πάλι κοντά μας αυτή τη φορά ως(ντραμς παρακαλώ) ΜΑΤΑ ΗΑRI.

• Γράφει η Ιφιμέδεια Πρώτη φορά στην Αθήνα με έφερε ο μπαμπάς μου. Σίγουρα θα ήταν καθημερινή, θα είχε ρεπό, με πήρε από το χέρι και ήρθαμε βόλτα στο Μινιόν. Χριστούγεννα. Δεν μπορώ να θυμηθώ ποια χρονιά ήταν, είμαι τόσο κακή με τις χρονολογίες, μα σίγουρα θα ήμουν πολύ μικρή αν κρίνω από τις αγορές μου. Ο μπαμπάς μου μού πήρε δυό λούτρινα κουκλάκια, έναν μικρό Snoopy κι έναν μεγάλο Τζόκερ, πράσινο και κόκκινο. Τον Τζόκερ τον έχω ακόμα. Η παλιότερη εικόνα που ανακαλώ είναι η άνοδος από τις κυλιόμενες της Ομόνοιας που σε οδηγούσαν απροειδοποίητα μέσα στο διαρκώς κινούμενο πλήθος. Νιώθω το χέρι του μπαμπά μου να με κρατάει σφιχτά, να μη με χάσει. Αγοραφοβία ανάμεικτη με γοητεία. Κι ύστερα οι στενές κυλιόμενες του Μινιόν, οι δύο τελευταίοι όροφοι με τα παιχνίδια, ένας περιφερειακός διάδρομος που είχε ζώα σε κλουβιά σαν μίνι ζωολογικός κήπος, ένας λόγος ακόμη για να μην είναι το Μινιόν ένα φυσιολογικό κατάστημα, αλλά ένα αληθινό Αθηναϊκό αξιοθέατο.

• Γράφει ο Σπαστός Πεταλάκης Θυμάμαι, σκέφτομαι, χαμογελώ... Σε λίγες μερές, με το τέλος του 2010, κλείνω σχεδόν μια δεκαετία σε αυτήν την πόλη που λέγεται Αθήνα, όταν η ζωή έριξε το ζάρι και με έφερε εδώ από το εξωτερικό. Κάθε μετακόμιση κουβαλά μαζί της αναμνήσεις, συνήθειες, κουτιά, πράγματα, ακόμα και μικρούς κόκκους σκόνης από εκεί που ξεκίνησες το μακρύ ταξίδι και την ελπίδα για κάτι καινούριο, για καινούριους ανθρώπους, για νέες προκλήσεις, για νέες εμπειρίες. Θυμάμαι σα χθες την προβλήτα στον Πειραιά, όταν ανάμεσα στα διάφορα αντικείμενα που κατέφθαναν, μάζεψα ένα βρώμικο, παλιό Raleigh ποδήλατο που μέχρι τότε ταξίδευε στους δρόμους του Λονδίνου και του Μάντσεστερ... Το φόρτωσα στο αυτοκίνητο και στην αρχή βολεύτηκε εκεί σε μια ακρούλα, μόνο του, στο μπαλκόνι του σπιτιού. Όπως πιστεύω πολλά από τα δικά σας ποδήλατα... Ήρθε όμως μια μέρα, που αποφάσισε πως ήθελε να ταξιδέψει στους δρόμους της πόλης. Βαρέθηκε να κάθεται εκεί, χωρίς παρέα, χωρις να νιώθει το αστικό αέρα να ...

• Γράφει το Σπιτόσκυλο Το σπιτόσκυλο, αποδεχόμενο την κομψή και ευγενή πρόταση του καλού Athensville για γκεστ εμφάνιση, κι αναγνωρίζοντας πως όταν σε καλούνε κάπου πρέπει να πας με το χαμόγελο στα χείλη και να μην είσαι δυσάρεστο, σκόπευε να γράψει για πράγματα γλυκά και εικόνες τρυφερές, για τη γοητεία της παλιάς Αθήνας και τη μυρωδιά του γιασεμιού και τι ωραίο που είναι το φεγγάρι απ’ την Ακρόπολη άλλα τέτοια έντεχνα. Μα δε μπόρεσε. Δεν το ‘χει. Δεν το νιώθει. Δεν ειν’ το χαραχτήρα του. Και μοιραία και αναπόφευκτα εστράφη στο απάγγιο του, στ’ αγαπημένο του καταφύγιο, στη γκρίνια. Το σπιτόσκυλο, βλέπεις, μισεί την Αθήνα, ορίστε, το είπε, δεν ντρέπεται κιόλας, τα συναισθήματά σου πρέπει να τα εκφράζεις, δεν πρέπει να τα πνίγεις. Είναι ένα μίσος περίπλοκο αυτό, βεβαίως, καθώς δεν μπορείς να μισείς την πόλη όπου γεννήθηκες και μεγάλωσες, την πατρίδα σου, με τον ίδιο τρόπο που μισείς κάτι εξωτερικό, ξένο από σένα, σα το Κώστα το Βερνίκο ας πούμε. Την Αθήνα τη μισείς όπως μισείς το συγγεν...

• Γράφει ο homocomix Όλα ξεκινάνε το 387 π.Χ. που ο Αγησίλαος ο Β’ σύναψε ταπεινωτική συνθήκη με τους Πέρσες. Σ’ αυτόν οφείλει και τη ονομασία της η οδός Αγησιλάου, παράλληλη της Πειραιώς, που βγάζει στη Ζήνωνος.Έγινε γνωστή και στα ελληνικά tabloid λόγω της νυχτερινής ιδιότητάς της και της σχέσης της με σεξουαλικές τάσεις διασήμων.

• Γράφει ο Gsus Η προσπάθεια πρόκλησης οίκτου στους Αθηναίους οδηγούς: 1. Ο μεγαλύτερος αριθμός ταλαιπωρημένων αδερφών που έχω συναντήσει ποτέ σε χαρτομάντηλο (αν έλεγε είμαστε 12 αδέρφια θα σε έπιαναν και τα γέλια), ζήτημα ορφάνιας δεν θέτει (σπάνιο), ζήτημα ασθένειας επίσης δεν θέτει, απορώ γιατί ζητιανεύουν, πιθανόν για να σε χτυπήσουν στο φιλότιμο, μην αφήσεις πέντε ελληνόπουλα ατάιστα, θα μας πάρουν φαλάγγι οι Τούρκοι κλπ.

• Γράφει ο Ethan

•Γράφει η Urban Tulip Η Αθήνα είναι ένας έρωτας κεραυνοβόλος. Όλα άρχισαν το Δεκέμβριο του 1999. Έχει πάει για τρεις μέρες για να δω κάποιους φίλους και χωρίς να το περιμένω, απλά συνειδητοποίησα πως ήταν η «πόλη της ζωής μου». Ακόμα και τώρα που περνάει δύσκολες στιγμές, την αγαπώ. Τόσο πολύ που θα ήθελα να ταξιδέψω σαν φούσκα μέσα της όπως ακριβώς σε εκείνο το κλιπάκι που μου έδειξε ένας φίλος πρόσφατα. Αυτά τα δέκα χρόνια, αφού εμπέδωσα τα Βόρεια Προάστια και το κέντρο (για κάποιο λόγο, τα νότια ήταν πάντα εκτός ραντάρ) συνειδητοποίησα πως υπάρχουν κάποια σημεία που είναι «δικά» μου.

• Γράφει ο Mahler Η Αθήνα (μια και γι' αυτήν μου ζητήθηκε να μιλήσω) μου δίνει την εντύπωση μιας πόλης σταθμού παρά προορισμού. Ίσως γι' αυτό οι κάτοικοί της χτίζουν σε αυτήν τόσες πολλές γέφυρες. Γέφυρες με το ένδοξο αρχαίο παρελθόν, γέφυρες με τα ειδυλλιακά "Αρκαδικά τοπία" της βιολογικής ή πολιτισμικής τους μνήμης, γέφυρες με τους Κήπους της Εσπερίας που τόσο πολύ επιθυμούν να επισκεφτούν, γέφυρες επάλληλες με άλλους χώρους και χρόνους, την μία πάνω στα ερείπια της άλλης.

• Γράφει η Ιφιμέδεια Το Κολωνάκι ήρθε στη ζωή μου όταν ήμουνα πιά αυτό που λένε οι μαμάδες μεγάλο παιδί. Δεν προϋπήρχε καμιά ανάμνηση κι έτσι μπορούσα να το κρίνω όσο αυστηρά ήθελα. Και αυτό έκανα. Στα δέκα χρόνια που δούλεψα εκεί, ύψωνα το φρύδι και κρατούσα απόσταση. Το Κολωνάκι ήταν οι αγενείς πωλήτριες, τα μεγάλα τζιπ, οι σεκιουριτάδες των διασήμων, οι κουτσομπόληδες θυρωροί, τα κορίτσια που ξόδευαν τα κέρδη της προηγούμενης νύχτας. Ήταν ο τύπος με την καπαρντίνα που έπαιρνε την θέση μου στην ουρά του Delikiosk, ο Κακαουνάκης κι ο Γιακουμάτος στη Λυκόβρυση και το Da Capo, τα χαρτοκιβώτια σωρός έξω από τα μαγαζιά, η γλίτσα στα πεζοδρόμια με την πρώτη βροχή, η επαρχιακή περατζάδα της Μηλιώνη.

• Γράφει η A-μπα? Θυμάμαι πεντακάθαρα την πρώτη φορά που άκουσα Stereo Nova στη ζωή μου: ήμουν σ’ένα ταξί πηγαίνοντας σπίτι όταν ακούστηκαν στο ραδιόφωνο ήχοι που μ’έκαναν σχεδόν να αναπηδήσω. Όταν άρχισε να μιλάει κάποιος πάνω από τη μουσική,τέντωσα κι άλλο τ’αυτιά μου-όταν συνειδητοποίησα ότι μιλούσε ελληνικά, ξέχασα να συνεχίσω να αναπνέω. Μόλις έφτασα σπίτι πήρα τηλέφωνο ένα φίλο που ήξερε τα «ψαγμένα». Προσπάθησα να περιγράψω τη μουσική. Μα ναι, μου λέει, φυσικά και τους ξέρω, Stereo Nova τους λένε και είναι από την Αθήνα. Αμέσως έπεσα με τα μούτρα ν’ακούσω ό,τι έχουν γράψει οι Stereo Nova. Toυς λάτρεψα από το πρώτο δευτερόλεπτο, νομίζω όμως ότι το γιατί το κατάλαβα όταν έφυγα από την Αθήνα για σπουδές.

• Γράφει το Πρόβατο Σήμερα το αγαπημένο σου πρόβατο σου παρουσιάζει την λίστα/αξιολόγηση όλων των διαθέσιμων τρόπων μετακίνησης στην Αθήνα. Για να ξέρεις κ να κάνεις τα κουμάντα σου. Ξεκινώντας από το πιο καγκουρέ κ προς το πιο σέξυκο, έχουμε: